Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Ο «ανθρώπινος» χάρτης της Σελήνης

Δείχνει τα σημεία προσεδάφισης παλαιών και μελλοντικών αποστολών
Ο «ανθρώπινος» χάρτης της Σελήνης
Σε όλη την έκταση της Σελήνης υπάρχουν ίχνη της ανθρώπινης ύπαρξης


Λονδίνο 
Ένα νέο χάρτη της Σελήνης δημοσιεύει στην ιστοσελίδα της η επιστημονική επιθεώρηση «New Scientist». Ο χάρτης δημιουργήθηκε με αφορμή την επιτυχή προσεδάφιση στη Σελήνη της κινεζικής αποστολής Chang'e-3. Σε αυτόν τον χάρτη σημειώνονται τα σημεία στον φυσικό μας δορυφόρο όπου έχουν προσεδαφιστεί κάποιες από τις παλαιότερες αποστολές εκεί αλλά και τα σημεία που έχουν επιλεχθεί για να προσεδαφιστούν εκείνες που είναι προγραμματισμένες να γίνουν τα επόμενα χρόνια.
Luna 9: Σοβιετική Ενωση 1966
Η αποστολή προσεδαφίστηκε με επιτυχία στον Ωκεανό των Καταιγίδων
Apollo 17: ΗΠΑ 1972
Η τελευταία επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη. Η προσεδάφιση έγινε στην Κοιλάδα Taurus-Littrow που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της περίφημης Θάλασσας της Γαλήνης, την περιοχή που προσεδαφίστηκε η θρυλική αποστολή Apollo 11 τα μέλη της οποίας έγιναν οι πρώτοι άνθρωποι που πάτησαν το έδαφος της Σελήνης.
Luna 24: Σοβιετική Ενωση 1976
Η τελευταία αποστολή στη Σελήνη όπου υπήρξε προσεδάφιση πριν από την πρόσφατη κινεζική αποστολή. Η προσεδάφιση έγινε στη Θάλασσα της Κρίσης.
Chang'e-3: Κίνα 2013
Η πρώτη προσελήνωση κινεζικής αποστολής. Η προσεδάφιση έγινε στη Θάλασσα των Δακρύων
Astrobotic: Google 2015
Πρόκειται για μια αποστολή που έχει χρηματοδοτήσει ο γίγαντας ιντερνετικών υπηρεσιών και σύμφωνα με τον σχεδιασμό η προσεδάφιση θα γίνει στον Βόρειο Πόλο της Σελήνης
Luna-Glob: Ρωσία/Σουηδία/Ελβετία 2016
Η αποστολή θα προσεδαφιστεί στον Νότιο Πόλο
Chandrayann-2: Ινδία 2017
Πρόκειται για σύνθετη αποστολή στην οποία θα τεθεί δορυφόρος σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη αλλά θα υπάρξει και προσεδάφιση ρομπότ εξερεύνησης. Δεν έχει ακόμη αποφασισθεί το σημείο προσεδάφισης.
SELENE-2: Ιαπωνία 2018
Και αυτή είναι μια σύνθετη αποστολή στην οποία θα τεθεί δορυφόρος σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη αλλά θα υπάρξει και προσεδάφιση ρομπότ εξερεύνησης. Δεν έχει ακόμη αποφασισθεί το σημείο προσεδάφισης.
Sackleton Energy Company: 2018
Άλλη μια ιδιωτική αποστολή που σύμφωνα με τον σχεδιασμό θα στείλει στον Νότιο Πόλο της Σελήνης ένα ζευγάρι εξερευνητικών ρομπότ
Resource Prospector: ΗΠΑ (πιθανή συμμετοχή Καναδά/Ιαπωνίας) 2018
Αποστολή εξερευνητικού ρομπότ στη Σελήνη με σημείο προσεδάφισης τον Βόρειο Πόλο.

tovima.gr

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Το σύμπαν μπορεί και να είναι ένα απλό... ολόγραμμα


Σύμφωνα με τη θεωρία που πρωτοεμφανίστηκε το 1997 από τον Αργεντινό θεωρητικό φυσικό Χουάν Μαλκαντένα, όλα όσα βλέπουμε είναι μια απλή προβολή και στα αλήθεια δεν έχει φυσική υπόσταση. Όταν είχε πρωτοεκφραστεί η θεωρία του φυσικού, δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση.
Το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής κοινότητας θεώρησε υπερβολικά «τραβηγμένο» το σενάριο του Αργεντινού, το οποίο έμεινε πίσω στις μελέτες επειδή πολύ απλά δεν χωράει εύκολα στο μυαλό ακόμα και των ειδικών.
Ωστόσο, πρόσφατα μαθηματικά μοντέλα αποδεικνύουν πως η... παραμυθένια θεωρία του Μαλκαντένα, που ποτέ ως τώρα δεν έχει εξεταστεί, μπορεί και να είναι αληθινή. Σύμφωνα με τη θεωρία, η βαρύτητα στο σύμπαν προέρχεται από λεπτές, δονούμενες χορδές.
Αυτές οι χορδές είναι ολογράμματα των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα σε ένα απλούστερο σύμπαν. Το μοντέλο αυτό προβλέπει ένα δεκαδιάστατο σύμπαν, με εννιά διαστάσεις για το χώρο και μία για το χρόνο.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού Nature, Ιάπωνες ερευνητές προσπάθησαν να ερευνήσουν παραπάνω αυτή τη θεωρία, δημιουργώντας μαθηματικές αποδείξεις. Το συμπέρασμα των μαθηματικών ήταν πως η ολογραφική αρχή του Μαλκαντένα μπορεί και να είναι σωστή, αφού είναι μαθηματικά ορθή.
Η βασική αρχή της ολογραφικής αρχής του Μαλκαντένα είναι πως το σύμπαν που ζούμε αποτελεί μια τρισδιάστατη προβολή ενός άλλου, πιο απλού και δισδιάστατου σύμπαντος. Δηλαδή ισχυρίζεται πως υπάρχει ένα σύμπαν-επιφάνεια, το οποίο παρέχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που απαιτούνται για τη δημιουργία ενός τρισδιάστατου αντικειμένου.
Ο υπεύθυνος της έρευνας γύρω από τη θεωρία του Μαλκαντένα, ήταν ο Ιάπωνας καθηγητής Yoshifumi Hyakutake του πανεπιστημίου Ιμπαράκι και πρόσφατα παρουσίασε τα εντυπωσιακά δεδομένα της έρευνας της ομάδας του. Οι Ιάπωνες επιστήμονες υπολόγισαν την εσωτερική ενέργεια μιας μαύρης τρύπας, την εντροπία και άλλα χαρακτηριστικά της σύμφωνα με τη θεωρία των χορδών.
Όπως αποδείχτηκε, τα αποτελέσματα ήταν ακριβώς αυτά που σκεφτόταν ο Αργεντίνος φυσικός όταν σκεφτόταν τη θεωρία του. Ταίριαζαν απόλυτα στις προβλέψεις των επιστημόνων και άφησαν ανοιχτή τη περίπτωση το μοντέλο του ολογράμματος να είναι αληθινό.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως σύμφωνα με τη θεωρία του Μαλκαντένα, μπορεί να εξηγηθεί το τεράστιο κενό που έχουν μεταξύ τους η κβαντική φυσική και η θεωρία της βαρύτητας του Αινστάιν που ως και σήμερα προσπαθεί να δικαιολογηθεί από τους επιστήμονες.
Οπότε, σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, ερχόμαστε πιο κοντά στο απίθανο σενάριο, να ζούσε μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα.
iefimerida.gr

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Θαυμάστε την Αφροδίτη!


Αυτή την εποχή λάμπει με τη μέγιστη δυνατή ένταση μετά το ηλιοβασίλεμα
Θαυμάστε την Αφροδίτη!
Οι φάσεις της Αφροδίτης το 2004. Η λαμπρότητα του πλανήτη εξαρτάται από τη φάση και την απόσταση. Credit: Wikimedia Commons


Ουάσιγκτον 
Λόγω μιας σχετικά σπάνιας κοσμικής συγκυρίας, η Αφροδίτη λάμπει λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα με τη μέγιστη δυνατή ένταση.

Οι φάσεις

Θα φανταζόταν κανείς ότι ο γειτονικός πλανήτης φτάνει στο μέγιστο της λαμπρότητάς του όταν βρίσκεται στην ελάχιστη απόστασή του από τη Γη. Δεν είναι όμως έτσι. Ο βασικός λόγος για αυτό είναι ότι η Αφροδίτη φαίνεται να περνάει φάσεις όπως οι φάσεις της Σελήνης, ανάλογα με την έκταση που φαίνεται να καταλαμβάνει για έναν παρατηρητή στη Γη το φωτισμένο τμήμα του πλανήτη.

Το πόσο φωτεινή φαίνεται η Αφροδίτη εξαρτάται επομένως από δύο παράγοντες: την απόστασή της από τη Γη και τη φάση στην οποία βρίσκεται. Όταν η Αφροδίτη βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά του Ήλιου σε σχέση με τη Γη, μια θέση που οι αστρονόμοι ονομάζουν «εξωτερική σύνοδο», ο δίσκος της διακρίνεται ολόκληρος, όπως συμβαίνει με το φεγγάρι κατά την πανσέληνο. Σε αυτή την περίπτωση όμως η φαινόμενη λαμπρότητα είναι μικρή επειδή η απόσταση μέχρι τη Γη είναι μεγάλη.

Η Νέα και η Μισή

Όταν ο πλανήτης βρεθεί ακριβώς ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, δηλαδή στη θέση της «εσωτερικής συνόδου», ουσιαστικά εξαφανίζεται από τον ουρανό επειδή φωτίζεται από πίσω και δείχνει προς τη Γη μόνο την πλευρά της που έχει νύχτα. Μια ενδιάμεση κατάσταση, στην οποία ο δίσκος της Αφροδίτης φαίνεται μισός, εμφανίζεται στη θέση της «μέγιστης αποχής», όταν ο πλανήτης έχει τη μέγιστη φαινόμενη απόστασή του από τον Ήλιο στον γήινο ουρανό.

Την Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου, οι δύο παράγοντες που καθορίζουν τη λαμπρότητα, η απόσταση και η φάση, συνδυάστηκαν για να κάνουν την Αφροδίτη όσο γίνεται πιο φωτεινή. Σε αυτή τη φάση φαίνεται φωτισμένο το 26% του πλανήτη, μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στη «Νέα Αφροδίτη» και τη «μισή Αφροδίτη».  Σύμφωνα με το δικτυακό τόπο του Starry Night,, αυτές τις ημέρες η λαμπρότητα του γειτονικού πλανήτη έφτασε το -4,9 στην κλίμακα λαμπρότητας που χρησιμοποιούν οι αστρονόμοι.

Στην κλίμακα αυτή, όσο πιο μικρή η τιμή τόσο πιο λαμπρό φαίνεται ένα αντικείμενο. Η πανσέληνος, για παράδειγμα, έχει λαμπρότητα μεγέθους -12,7 και ο Ήλιος -26,8. Ο Σείριος, το λαμπρότερο άστρο, έχει μέγεθος -1,4, είναι δηλαδή λιγότερο φωτεινός από ό,τι είναι τώρα η Αφροδίτη.

Πώς θα δείτε την Αφροδίτη

Το μόνο πρόβλημα που δυσχεραίνει την παρατήρηση της Αφροδίτης αυτές της ημέρες είναι η κλίση του άξονα της Γης. Λόγω της κλίσης αυτής, το επίπεδο της εκλειπτικής, δηλαδή το επίπεδο στο οποίο κινούνται οι πλανήτες, βρίσκεται πολύ χαμηλά στον ορίζοντα.

Αυτό σημαίνει ότι η υπέρλαμπρη Αφροδίτη εμφανίζεται πολύ χαμηλά στον ουρανό. Η καλύτερη ώρα να τη θαυμάσει κανείς είναι λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα. Ο πλανήτης εμφανίζεται χαμηλά στο νοτιοδυτικό ουρανό και, καθώς πέφτει αργά προς τον ορίζοντα, το χρώμα του αλλάζει από άσπρο σε κόκκινο, όπως συμβαίνει με τη Σελήνη.


tovima.gr

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Ο Ison επιβίωσε από την συνάντηση του με τον Ήλιο και τώρα άλλαξε τροχιά!!! VIDEO


Παρά τις αρχικές αναφορές που κήρυξαν τον Κομήτη ISON νεκρό, μετά από την στενή του επαφή με τον ήλιο, οι αστρονόμοι έχουν τώρα παρατηρήσει ενδείξεις ότι ο πολυσυζητημένος κομήτης επέζησε από την συνάντηση του με τον ήλιο, αν και λείπει ένα σημαντικό ποσό της αρχικής του μάζας.
Ο Richard C. Hoagland, δημοσίευσε φωτογραφίες που όχι μόνο δείχνουν ότι ο Κομήτης ISON επέζησε από το ηλιακό ραντεβού του, αλλά και άλλαξε πορεία κάτι που οφείλεται σε κάποια μυστηριώδη δύναμη.
Ο Richard ( από το μπλογκ Enterprise Mission) γράφει ...
Εδώ είναι οι αποδείξεις ότι ο ISON όχι μόνο "επέζησε" από την στενή του προσέγγιση με τον Ήλιο την Πέμπτη το απόγευμα ... αλλά έχει "αλλάξει και πορεία!"
Τα παραπάνω διαγράμματα απεικονίζουν τη θέση του ISON πριν και μετά την προσέγγιση του στο περιήλιο καθώς και την προβλεπόμενη τροχιά του.
Είναι προφανές ότι δεν είναι τα ίδια ....
"Κάτι" δραματικό συνέβη γύρω από το περιήλιο ... που όχι μόνο άλλαξε ριζικά το γεωμετρικό σχήμα του "coma" του που είναι πλέον οριστικά "τριγωνικό" ... τετραεδρικό; Αλλά και την τροχιά του...
Ο ISON είναι τώρα σε μια σημαντικά διαφορετική, πιο αργή ηλιακή τροχιά μακριά από τον Ήλιο από ό, τι υπολόγιζε η NASA το προηγούμενο διάστημα, όπως μπορείτε εύκολα να δείτε στα παραπάνω διαγράμματα, από τα επίσημα δεδομένα της NASA.
Μέχρι στιγμής, η NASA δεν έκανε κάποιο "επίσημο σχόλιο."

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Για τα μικρά ζώα, ο χρόνος κυλά «σε αργή κίνηση»

Οι μύγες αποφεύγουν τις μυγοσκοτώστρες όπως... ο Neo τις σφαίρες (Πηγή: Thomas Shahan, Wikimedia Commons) 
 
Δουβλίνο
Μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη πραγματοποίησαν ερευνητές στη Βρετανία. Υποστηρίζουν ότι τα μικρά σε μέγεθος ζώα και ειδικά τα έντομα και τα μικρά πτηνά αντιλαμβάνονται τον χρόνο διαφορετικά από ότι τα υπόλοιπα. Σύμφωνα με τους ερευνητές για τα έντομα και τα μικρά πτηνά ο χρόνος κυλάει σε αργή κίνηση.

Αυτή η αντίληψη του χρόνου τους δίνει σημαντικά πλεονεκτήματα. Οι μύγες για παράδειγμα, έχοντας αυτή την ικανότητα μπορούν να αποφεύγουν τις μυγοσκοτώστρες όπως απέφευγε τις σφαίρες ο Κιάνου Ριβς ως Neo στο Matrix.

Βλέπουν πιο πολλά

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα έντομα και τα μικρά πουλιά μπορούν να δουν πολύ περισσότερα πράγματα γύρω τους μέσα σε ένα δευτερόλεπτο από ό,τι ένα μεγάλο ζώο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα έντομα και τα μικρά πτηνά να βιώνουν κάθε δευτερόλεπτο σαν να διαρκεί περισσότερο χρόνο. Σύμφωνα με τους ερευνητές για τα μεγαλύτερα ζώα ο χρόνος κυλάει πολύ πιο γρήγορα κι έτσι ο εγκέφαλος τους δεν προλαβαίνει να απορροφήσει τον ίδιο όγκο πληροφοριών με τον εγκέφαλο των εντόμων και των μικρότερων ζώων γενικότερα.

Οι ερευνητές μελέτησαν τις διαφορές αντίληψης του χρόνου σε διάφορα ζώα, χρησιμοποιώντας ως μέτρο σύγκρισης κυρίως την ταχύτητα με την οποία τα μάτια κάθε ζώου μπορούν να επεξεργαστούν το φως. Έτσι, διαπίστωσαν ότι υπάρχει αντίστροφη σχέση ανάμεσα στο μέγεθος του ζώου και στην ταχύτητα αντίδρασης του ματιού στα οπτικά ερεθίσματα.

Για παράδειγμα, τα μάτια της μύγας αντιδρούν τουλάχιστον τέσσερις φορές πιο γρήγορα από τα ανθρώπινα, με αποτέλεσμα η μύγα να μπορεί αστραπιαία να επεξεργαστεί πολύ περισσότερες πληροφορίες. Έτσι ενώ η κίνηση μιας μυγοσκοτώστρας μπορεί να φαίνεται υπερβολικά γρήγορη στα μάτια μας, στα μάτια της μύγας φαίνεται σαν αργή κίνηση και συνεπώς μπορεί να την αποφύγει

«Η ικανότητα αντίληψης του χρόνου σε πολύ μικρές κλίμακες μπορεί να αποτελεί τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο για τους γρήγορα κινούμενους οργανισμούς όπως οι θηρευτές και τα θηράματά τους» αναφέρει ο Κέβιν Χίλι του Τμήματος Ζωολογίας του Tirinity College του Δουβλίνου που ήταν επικεφαλής της μελέτης η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Animal Behaviour».

Βήμα Science
Newsroom ΔΟΛ

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Είμαστε παιδιά των Άστρων "Αστράνθρωποι"




Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν τη ζώνη του Γαλαξία μας "η γέφυρα του χρόνου" και κατά κάποιον τρόπο δεν είχαν καθόλου άδικο. Επειδή απαιτείται η παρέλευση κάποιου χρόνου, για να φτάσει μέχρις εμάς το φως από τα απόμακρα άστρα και τους γαλαξίες, όταν κοιτάζουμε στο διάστημα, βλέπουμε τις εικόνες των διαφόρων ουράνιων αντικειμένων, όπως ήταν στο παρελθόν και όχι όπως είναι την στιγμή που τα κοιτάμε. Οι αστρονόμοι αποκαλούν το φαινόμενο αυτό "χρόνο παρέλευσης", που σημαίνει ότι όλα όσα βλέπουμε στον ουρανό ανήκουν στο παρελθόν.
Το άστρο Αλντεμπαράν στον αστερισμό του Ταύρου, για παράδειγμα, απέχει 68 έτη φωτός από τη Γη μας. Έτσι, όταν φτάσετε στα 68 σας γενέθλια, θα μπορέσετε να δείτε τον Αλντεμπαράν όπως ήταν την ημέρα που γεννηθήκατε. Λίγο πιο δω από τον Αλντεμπαράν βρίσκεται το γιγάντιο άστρο Μπετελγκέζ στον αστερισμό του Ωρίωνα που βρίσκεται 500 έτη φωτός μακριά μας. Το φως που θα φτάσει απόψε στη Γη μας από τον Μπετελγκέζ άρχισε το ταξίδι του αυτό πριν από 500 χρόνια, όταν ο Κολόμβος έκανε το ταξίδι του στην Αμερική. Ο Ρίγκελ είναι 900 έτη φωτός μακριά μας, γι` αυτό απόψε τον βλέπουμε όπως ήταν τον 11ο αιώνα, την εποχή που ο Λειφ Έρικσον από τη Γροιλανδία ανακάλυπτε την Αμερική;
Όταν κοιτάζουμε τους απόμακρους γαλαξίες του Σύμπαντος, οι αποστάσεις γίνονται όλο και πιο μεγάλες κι έτσι το φως που βλέπουμε σήμερα είναι αρκετά πιο αρχέγονο, πιο παλιό. Το φως του γαλαξία Μ-83 έχει απόψε ηλικία 18 εκατομμυρίων ετών και ξεκίνησε από εκεί, για να φτάσει εδώ, όταν οι πρώτοι προ-άνθρωποι είχαν μόλις αρχίσει να εξελίσσονται από τους πιθήκους. Όταν το φως των γαλαξιών από το σμήνος του Ηρακλή ξεκίνησε για το διαστημικό του ταξίδι πριν από 700 εκατομμύρια χρόνια, δεν υπήρχε ούτε ένα ζώο πάνω στον πλανήτη μας. Ενώ εμείς βλέπουμε σήμερα ένα γαλαξία, όπως ήταν πριν από 13 δισεκατομμύρια χρόνια, πολύ πιο πριν από τη γένεση του Ήλιου και της Γης μας.
Στα όρια του ορατού Σύμπαντος φτάνουμε στην περιοχή των κβάζαρ: των γαλαξιών που βρίσκονται στα πρώτα στάδια της ζωής τους. Το φως των πιο απόμακρων κβάζαρ που φτάνει σήμερα στη Γη, έχει ηλικία που ξεπερνάει τα 13 δισεκατομμύρια χρόνια, σε μία περίοδο που ο Γαλαξίας μας δεν είχε καν αρχίσει να γεννιέται. Ο ουρανός δηλαδή εκτείνεται όχι μόνο χωρικά, αλλά και χρονικά. Αυτή άλλωστε είναι και η σύγχρονη αντίληψη του χωροχρονικού Σύμπαντος. Σ` αυτή μας την περιήγηση παρακολουθήσαμε ένα μικρό μόνο κεφάλαιο, μιας ιστορίας δίχως τέλος. Ένα κεφάλαιο που γράφτηκε ύστερα από πολύχρονες, επισταμένες έρευνες και μελέτες με όλα τα μέσα που διαθέτουν οι επιστήμονες της Γης, είτε αυτά είναι τα τηλεσκόπια και ραδιοτηλεσκόπια του πλανήτη μας, είτε με τη βοήθεια των δορυφόρων και διαστημοσυσκευών του διαστήματος, είτε με το χαρτί και το μολύβι, στα θεωρητικά εργαστήρια, είτε τέλος με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές στη διερεύνηση των διαφόρων μοντέλων. Φαίνεται, όμως, ότι ο άνθρωπος σ` αυτόν το χρυσό αιώνα της Αστρονομίας, πρέπει να βγάλει το χρυσάφι από το ορυχείο της γνώσης κομμάτι-κομμάτι, αν και η τελική απάντηση πάντα θα μας διαφεύγει, κρυμμένη εκεί έξω, πάνω στις επιφάνειες κάποιων άλλων, παράξενων και αλλόκοτων πλανητών, ανάμεσα στα πολύχρωμα παλιά ή νέα άστρα και τους σπειροειδείς βραχίονες του Γαλαξία μας.
Στο απόμακρο μέλλον, όταν τα άστρα στις ατέρμονες τροχιές τους θα έχουν παραμορφώσει τελείως τους σημερινούς αστερισμούς, θα έχουμε ίσως κατορθώσει να αποκαλύψουμε τα μυστικά χιλιάδων ίσως από τα θαύματα του ουρανού, αλλά ποτέ δεν θα τα μάθουμε όλα. Γιατί όπως λέει και ο ποιητής: "Το τι έχουμε μάθει μέχρι τώρα είναι σαν μία χούφτα Γης. Το τι έχουμε να μάθουμε ακόμη είναι σαν ολάκερο τον κόσμο". Δεν θα τελειώσουμε όμως αυτή μας την περιγραφή εκεί έξω στα όρια του Σύμπαντος, αλλά και πάλι εδώ πίσω στη Γη μας. Γιατί όσο και αν σας φανεί παράξενο, είναι πλέον γεγονός ότι το όνειρο της ανθρωπότητας, να φτάσουμε τα άστρα και να τα ψηλαφίσουμε με τα ίδια μας τα χέρια, γίνεται καθημερινά πραγματικότητα εδώ πάνω στο δικό μας πλανήτη.
Κόψτε κάποιο λουλούδι, δοκιμάστε ένα φρούτο, χαϊδέψτε το πρόσωπό σας, όλα αυτά είναι κομμάτια κάποιου άστρου. Ο Ήλιος μας, η Γη μας και τα πάντα πάνω της δημιουργήθηκαν από αστροϋλικά που εκτοξεύθηκαν πριν από δισεκατομμύρια χρόνια από κάποιον καταστρεφόμενο σουπερνόβα. Ολόκληρη η ύλη στα σώματά μας φτιάχτηκε από τέτοιους θανάτους άστρων. Είμαστε αστράνθρωποι, που κοιτάζουμε τις μακρινές σουπερνόβα να εκρήγνυνται και να προσφέρουν υλικά για τη δημιουργία νέων πλανητών και νέας ζωής.
Είμαστε αστράνθρωποι που κοιτάζουν τις κοσμικές ακτίνες να εκτοξεύονται στο διάστημα από πάλσαρ και σουπερνόβες. Να φτάνουν στην ατμόσφαιρά μας και να εξαφανίζονται εκεί σε συγκρούσεις με τα μόρια που την αποτελούν, γεμίζοντας τον αέρα γύρω μας με χιλιάδες, με εκατομμύρια, με δισεκατομμύρια θετικά και αρνητικά ιόντα, που με τον καιρό παρασύρονται και συσσωρεύονται στα σύννεφα της Γης μας, δημιουργώντας κεραυνούς και αστραπές που καμιά φορά σκοτώνουν. Και όλα αυτά γιατί κάπου, κάποτε, κάποιο άστρο εξερράγη. Είμαστε ένας αστρικός λαός που δημιουργήθηκε από στοιχεία φτιαγμένα στις εκρήξεις των άστρων, και που βομβαρδίζεται από τις κοσμικές ακτίνες των ίδιων εκρήξεων. Είμαστε όλοι μας αστρόσκονη και κάποια μέρα θα ξαναγυρίσουμε στα άστρα. Κάποια μέρα θα υπάρξουν άλλοι κόσμοι, γεμάτοι με άλλα όντα, αστρανθρώπους σαν εμάς, που θα γεννηθούν από τις στάχτες ενός, κάποιου, πεθαμένου άστρου. Ενός άστρου που σήμερα το λέμε Ήλιο. 

Ιδρυμα Ευγενίδου

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Tο Voyager 1 βγήκε από τη φυσαλίδα του Ηλιακού μας Συστήματος

Στην άβυσσο του διαστρικού χώρου το Voyager 1, επιβεβαιώνει η NASA

Στην άβυσσο του διαστρικού χώρου το Voyager 1, επιβεβαιώνει η NASA
Tο Voyager 1 βγήκε από τα όρια του Ηλιακού μας Συστήματος κατά πάσα πιθανότητα στις 25 Αυγούστου 2012   (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )
Νέα Υόρκη
Μετά από μία μακρά περίοδο διαφωνιών, οι υπεύθυνοι του προγράμματος Voyager της NASA συμφωνούν πλέον ότι το Voyager 1, το οποίο ταξιδεύει στο Διάστημα εδώ και 35 χρόνια, βγήκε από το Ηλιακό μας Σύστημα και ταξιδεύει πλέον στην αινιγματική άβυσσο του διαστρικού χώρου.

Το διαστημόπλοιο Voyager-1 είναι το πρώτο αντικείμενο της ανθρωπότητας που εγκαταλείπει το ηλιακό μας σύστημα. Πρόκειται για μια εξαιρετικά σημαντική στιγμή για την επιστημονική κοινότητα αλλά και για όλους τους κατοίκους του πλανήτη.

Το διαστημικό σκάφος συνεχίζει το ταξίδι του, που ήδη μετράει 36 χρόνια, ενώ έχει στείλει και χαρίσει στην ανθρωπότητα εντυπωσιακές φωτογραφίες αλλά και στοιχεία από το διάστημα.

Πλέον εγκατέλειψε το ηλιακό μας σύστημα, και γίνεται το πρώτο ανθρώπινο κατασκεύασμα που εισέρχεται στον μεσοαστρικό χώρο, καθώς κάθε 24ωρρο διασχίζει περίπου 1,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα έγραψε την Πέμπτη στο Twitter: «Υστερα από 36 χρόνια το Voyager-1 είναι το πρώτο ανθρώπινο αντικείμενο που βγαίνει έξω από το ηλιακό μας σύστημα. Συγχαρητήρια NASA»

To Voyager-1 πέρασε στο διαστρικό χώρο κατά πάσα πιθανότητα στις 25 Αυγούστου 2012, σύμφωνα με την ανάλυση των δεδομένων που έχουν σταλεί στη Γη και δημοσιεύονται στην επιστημονική επιθεώρηση Science.

Οι κάμερες του σκάφους έχουν σταματήσει να λειτουργούν εδώ και 20 χρόνια, προκειμένου να γίνει οικονομία στην ενέργεια και τη μνήμη. Λειτουργεί ακόμη η κεραία του που μετρά το μαγνητικό πεδίο καθώς και όργανα που μετράνε τις κοσμικές ακτίνες.

Τα δεδομένα καταγράφονται με τεχνολογία της εποχής του ’70, σε μαγνητικές ταινίες. Τα όργανα που διαθέτει συνεχίζουν να εκπέμπουν πληροφορίες που έχουν να κάνουν με το αφιλόξενο περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται.

To Voyager-1 εκτοξεύτηκε το 1977, και βρίσκεται σχεδόν 19 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα (12 δισεκατομμύρια μίλια) «μακρυά από το σπίτι».

Αυτή η απόσταση είναι τόσο μεγάλη που έχουν υπολογίσει οι επιστήμονες ότι θα χρειάζονταν 17 ώρες για ένα ραδιοφωνικό σήμα που τυχόν θα «ξεκινούσε» από το Voyager-1 για να φτάσει στη Γη.

«Τώρα που έχουμε καινούρια, σημαντικά δεδομένα, πιστεύουμε ότι αυτό ήταν το ιστορικό άλμα της ανθρωπότητας στο διαστρικό χώρο», δήλωσε ο Εντ Στόουν του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνιας.

«Η ομάδα του Voyager-1 χρειαζόταν χρόνο για να αναλύσει τα δεδομένα και να βγάλει κάποιο νόημα. Όμως τώρα μπορούμε να απαντήσουμε στο ερώτημα που μας βασάνιζε όλους: Φτάσαμε; και η απάντηση είναι "Ναι"», πρόσθεσε ο Στόουν.

«Το Voyager-1 έφτασε εκεί που δεν έχει πάει κανένα άλλο διαστημόπλοιο, πετυχαίνοντας ένα από τα σημαντικότερα τεχνολογικά επιτεύγματα στην ιστορία της επιστήμης» τόνισε ο διευθυντής των επιστημονικών αποστολών της NASA Τζον Γκράνσφελντ.

Το Voyager-1 εκτοξεύτηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1977 και έκτοτε ταξιδεύει με μέγιστη ταχύτητα 62.136 χιλιόμετρα την ώρα.

Το Voyager 2, το οποίο ακολούθησε πιο «λοξή» πορεία, βρίσκεται 3,22 δισ. χλμ πίσω του. Και τα δυο σκάφη εξακολουθούν να στέλνουν τα σήματά τους στη Γη, γεγονός το οποίο τα καθιστά τα πιο μακρινά λειτουργικά διαστημόπλοια στην ανθρώπινη ιστορία.

Στις 16 Ιουνίου αστροφυσικοί της ομάδας του Voyager 1 είχαν ανακοινώσει ότι τα δεδομένα που λάμβαναν από το διαστημόπλοιο έδειχναν ότι θα έπρεπε να είχε περάσει την ηλιόπαυση, τη ζώνη που αποτελεί το «όριο» του ηλιακού μας συστήματος.

Σύμφωνα με την ανάλυση των δεδομένων που έχουν σταλεί στη Γη και δημοσιεύονται στην επιστημονική επιθεώρηση Science, το διαστημόπλοιο της NASA βγήκε από την ηλιόπαυση κατά πάσα πιθανότητα στις 25 Αυγούστου 2012.

Για την επιβεβαίωση ότι το Voyager 1 εγκατέλειψε το ηλιακό μας σύστημα, οι επιστήμονες ανέμεναν τρία φαινόμενα: (α) αύξηση της κοσμικής ακτινοβολίας υψηλής ενέργειας η οποία έρχεται έξω από το ηλιακό μας σύστημα, (β) μείωση των ιονισμένων σωματιδίων που έρχονται από τον Ήλιο και (γ) αλλαγή της κατεύθυνσης του μαγνητικού πεδίου.

Στα τέλη Αυγούστου οι αναλύσεις των δεδομένων έδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι δυο πρώτες προϋποθέσεις είχαν πληρωθεί: η κοσμική ακτινοβολία είχε αυξηθεί σημαντικά ενώ τα ιονισμένα σωματίδια είχαν μειωθεί επίσης σημαντικά.

 Η αλλαγή της κατεύθυνσης του μαγνητικού πεδίου, όμως, δεν έχει παρατηρηθεί (ακόμη και σήμερα) γεγονός που υπήρξε η αιτία της διστακτικότητας των αστροφυσικών.

Αυτό που άλλαξε τα δεδομένα ήταν μία νέα δέσμη μετρήσεων πυκνότητας ηλεκτρονίων που έπεισε τους επιστήμονες ότι, πράγματι, το Voyager βγήκε από την ηλιόπαυση.

«Αλλωστε πάντοτε οι μετρήσεις μαγνητικών πεδίων υπήρξαν μέσο για την παρατήρηση πυκνότητας ηλεκτρονίων», παρατήρησε ο επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας του προγράμματος, Εντ Στόοουν.

Εκτός των επιστημονικών οργάνων και των καμερών, τα δύο Voyager μεταφέρουν από ένα χρυσό δίσκο επικαλυμμένο με χαλκό που περιέχει 115 φωτογραφίες και διάφορους φυσικούς ήχους καθώς και μηνύματα σε 55 γλώσσες. Εδώ και 35 χρόνια μεταφέρουν τα μηνύματα του τότε προέδρου των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ και του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Κουρτ Βαλντχάιμ.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα δύο διαστημόπλοια θα βρεθούν κοντά σε άλλα άστρα σε περίπου δύο έτη φωτός, αφού διανύσουν δηλαδή περίπου 19 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα.

 «Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την πορεία του Voyager-1 στο Διάστημα, θα συνεχίσει για πολύ-πολύ καιρό, ίσως για δισεκατομμύρια χρόνια», προέβλεψε ο αστροφυσικός Μαρκ Σουίσνταλ

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό/Γερμανικό

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Ο κομήτης του αιώνα ΙSON

Ο κομήτης ΙSON, μια αδέσποτη χιονόμπαλα που υπόσχεται φαντασμαγορικό θέαμα όταν πλησιάσει τον Ήλιο στα τέλη του έτους, δίνει μια πρώτη παράσταση για τους Αρειανούς.

«Ο κομήτης ISON επισκέπτεται τον Κόκκινο Πλανήτη» ανακοίνωσε ενθουσιασμένος ο Κάρι Λίσε του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς. «Την 1η Οκτωβρίου ο κομήτης θα περάσει σε απόσταση 0,07 Αστρονομικών Μονάδων από τον Άρη, περίπου έξι φορές πιο κοντά από ό,τι θα πλησιάσει τη Γη».

Θα πλησιάσει τον Αρη σε απόσταση 10,4 εκ. χιλιομέτρων

Μία Αστρονομική Μονάδα (AU) ισούται με τη μέση απόσταση Γης-Ήλιου, περίπου 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Αυτό σημαίνει ότι ο ISON θα πλησιάσει τον Άρη σε απόσταση μόλις 10,4 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.

Ο κομήτης δεν αποκλείεται να είναι αρκετά φωτεινός ώστε να φωτογραφηθεί από το ρομπότ Curiosity στην επιφάνεια του Άρη. Σύμφωνα με τον δρα Λίσε, όμως, οι καλύτερες εικόνες θα μεταδοθούν πιθανότατα από τον Αναγνωριστικό Δορυφόρο του Άρη (MRO). Το τηλεσκόπιο του δορυφόρου, αναφέρει το Space.com, είναι σχεδιασμένο να παρακολουθεί την επιφάνεια του Άρη και η κάμερά του δεν προσφέρει αρκετά μεγάλους χρόνους έκθεσης. Πιθανότατα όμως θα μπορεί να δει την κόμη του ISON αν στραφεί προς το Διάστημα.

Συνολικά 16 διαστημικά σκάφη της NASA και δεκάδες επίγεια τηλεσκόπια θα παρακολουθούν τον κομήτη καθώς πλησιάζει τη Γη και τον Ήλιο. H NASA έχει ξεκινήσει μάλιστα μια ασυνήθιστη εκστρατεία για να ενθαρρύνει τη συμμετοχή ερασιτεχνών αστρονόμων.

Τα μάτια στραμμένα στα «μάτια» του Hubble


Οι καλύτερες παρατηρήσεις αναμένονται ωστόσο από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, το οποίο ίσως διακρίνει καθαρά τον πυρήνα του κομήτη, μια μάζα από αρχέγονους πάγους και σκόνη.

Ο ISON, ήδη γνωστός ως «κομήτης του αιώνα» θα αρχίσει να γίνεται ορατός με γυμνό μάτι τον Οκτώβριο του 2013, όταν θα φαίνεται να κινείται τις πρώτες πρωινές ώρες ανάμεσα στα άστρα του αστερισμού του Λέοντα.

Το μεγάλο σόου θα αρχίσει όταν ο κομήτης πλησιάσει τον Ήλιο, οπότε οι πάγοι της επιφάνειάς του θα αρχίσουν να εξαερώνονται από την ακτινοβολία και πιθανώς θα σχηματίσουν μια ουρά που εκτείνεται για χιλιάδες ή και εκατομμύρια χιλιόμετρα στο Διάστημα.

Κορύφωση του φαινομένου στα τέλη Νοεμβρίου 2013

Το φαινόμενο θα κορυφωθεί όταν ο κομήτης φτάσει στο περιήλιο, δηλαδή στην ελάχιστη απόστασή του από τον Ήλιο, στις 28 Νοεμβρίου 2013. Υπό την επίδραση της ακραίας βαρύτητας του Ήλιου, ο ISON θα πραγματοποιήσει μια κλειστή στροφή πίσω από το άστρο για να εμφανιστεί και πάλι στην άλλη πλευρά του.

Κανείς δεν γνωρίζει αν ο κομήτης θα επιζήσει αλώβητος ή αν θα σπάσει σε κομμάτια. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει επίσης πόσο μακριά και φωτεινή θα είναι η ουρά του -οι αστρονόμοι πάντως ελπίζουν να καταγράψουν τα πιο θεαματικά περάσματα των τελευταίων δεκαετιών.

Δεδομένου ότι οι κομήτες θεωρούνται κατάλοιπα από το σχηματισμό του Ηλιακού Συστήματος πριν από 4,5 δισ. χρόνια, οι επιστήμονες θα παρακολουθούν τον ISON αναζητώντας στοιχεία για τη σύστασή του.

Οι περισσότεροι κομήτες πιστεύεται ότι προέρχονται από το λεγόμενο Νέφος του Όορτ, ένα υποθετικό «σύννεφο» παγωμένων, αρχαίων σωμάτων που περιφέρονται αργά σε απόσταση περίπου ενός έτους φωτός από τον Ήλιο.

tovima.gr

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Ο μύθος του σπηλαίου αποκαλύπτει την αλήθεια της ζωής.


Αναρωτηθήκατε ποτέ πόσο πραγματικά είναι όσα αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις σας;

Ένα ερώτημα που τέθηκε για πρώτη φορά στους ανθρώπους πριν από χιλιάδες χρόνια, μένοντας αναπάντητο ακόμη και στις μέρες μας.

Οι αρχαίοι Έλληνες ανέκαθεν ήταν ανήσυχα πνεύματα, αδιαφορούσαν για τα επιφανειακά και αναζητούσαν πάντα τα βαθύτερα νοήματα. Ανέπτυξαν την φιλοσοφία εντρυφώντας στην ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, της βαθυστόχαστης θεώρησης του σύμπαντος κόσμου μέσα από την ανύψωση του πνεύματος και την φυσική αποδοχή της ύλης, αγγίζοντας όμως, ερμηνείες δυσνόητες για τον απλό άνθρωπο που αδυνατούσε να αντιληφθεί την ουσία των όσων δίδασκαν οι φιλόσοφοι.


Ο σκοπός των φιλοσόφων όμως δεν ήταν ποτέ η δημιουργία μία “ελίτ” τάξης ανθρώπων που μπορούσε να αντιληφθεί και να συλλάβει τις ανώτερες έννοιες των όσων δίδασκαν. Οι φιλόσοφοι αποσκοπούσαν στο να βοηθήσουν πνευματικά εξίσου τους πεπαιδευμένους όσο και τους απλούς χωρικούς. Έτσι λοιπόν προσάρμοσαν την διδασκαλία τους στα μέτρα της εποχής και άρχισαν να μιλούν μέσω διαφόρων μύθων και αλληγοριών με διδακτικό χαρακτήρα.

Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο τρόπος αυτός αποσκοπούσε στο να μην γίνουν αντιληπτά στον απλό λαό τα μυστικά που έκρυβε το ιερατείο και φανερώνονταν μόνο στους μυημένους. Δεν ισχύει όμως κάτι τέτοιο γιατί αυτοί οι διδακτικοί μύθοι ακριβώς αυτά τα μυστικά αποκαλύπτουν στους ανθρώπους και επ΄ ουδενί προσπαθούν να τα κρύψουν.

Φυσικά ο βαθμός σύλληψης και εμβάθυνσης των νοημάτων που έδιδαν οι φιλόσοφοι διέφερε από άνθρωπο σε άνθρωπο ανάλογα με την παίδευση του καθενός. Ακόμη και στις μέρες μας, όσο απλά και να διατυπώσεις ένα φιλοσοφικό ζήτημα, δεν υπάρχει περίπτωση να το κατανοήσει πλήρως το σύνολο του ακροατηρίου. Όλοι θα κατανοήσουν ένα τμήμα, άλλοι μικρό άλλοι μεγάλο, ελάχιστοι το σύνολο του και κάποιοι άλλοι μόνο κάποια επιφανειακά νοήματα που θα τους δοθούν ακέραια.

Μετατρέποντας την αλήθεια σε διδακτικό μύθο, οι φιλόσοφοι, προσπάθησαν να μεταδώσουν περισσότερη γνώση σε περισσότερους ανθρώπους. Άφησαν ελεύθερα τα μεγάλα μυστικά της ζωής, να γίνουν κατανοητά ακόμη και από τον απλό άνθρωπο της τότε εποχής, χωρίς να ζητήσουν κανένα αντάλλαγμα για τις ευεργεσίες τους. Άραγε όμως είναι εξίσου κατανοητά και για τον σύγχρονο άνθρωπο;

Ο Πλάτωνας στο έβδομο βιβλίο της Πολιτείας του αναφέρει μία συζήτηση που είχε κάποτε ο Σωκράτης με κάποιον συνομιλητή του ονόματι Γλαύκωνα. Για να του μεταδώσει λοιπόν την γνώση ο Σωκράτης αρχίζει να του αφηγείται έναν μύθο. Αυτός ο μύθος έμεινε γνωστός ως “ο μύθος του σπηλαίου” του Πλάτωνα. Τα νοήματα που μπορεί κάποιος να αλιεύσει από αυτόν είναι από τα βαθύτερα της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας.

Το κείμενο είναι διδακτικό και συνάμα πάντοτε επίκαιρο. Οι ερμηνείες του σπηλαίου και των ανθρώπων που ζούνε μέσα σε αυτό είναι πολλές. Το κατά πόσο θα γίνουν αυτές αντιληπτές από τον καθένα οφείλετε κατά κύριο λόγο στην υπάρχουσα δεκτικότητα του ατόμου να ρθεί σε επαφή μαζί τους. Πραγματεύεται την ανθρώπινη “ψεύτικη” ζωή όπου κρατείται δέσμια των δεσμών της ύλης και των πρόσκαιρων απολαύσεων, αδυνατώντας να αντιληφθεί τίποτα παραπάνω από αυτά που βλέπουν οι οφθαλμοί του σώματος.

Αν εμβαθύνουμε όμως περαιτέρω το νόημα του κειμένου, θα ανακαλύψουμε ότι ο Πλάτωνας μιλά, απροκάλυπτα, γι αυτό που σήμερα ονομάζουμε παράλληλες διαστάσεις, ψευδαίσθηση του “εγώ”και “matrix”. Δεν είναι δηλαδή μόνο η ύλη που μας κρατά δέσμιους στην παρούσα ρηχή πνευματική κατάσταση. Υπάρχει ένα πέπλο που καλύπτει του οφθαλμούς της ψυχής και μας αποτρέπει να δούμε τον κόσμο που ζούμε όπως πραγματικά αυτός είναι. Υπάρχει η φυλακή του χωροχρόνου που υψώνει τους αδιαπέραστους τοίχους του περιορισμού μας, αλλά και οι δεσμοφύλακες που επιδρούν πάνω μας πιεστικά και κρατούν τα κλειδιά που ανοίγουν τις κλειδαριές της ανθρώπινης θέωσης - εξιλέωσις.

Διαβάστε λοιπόν παρακάτω όσα θαυμαστά μας λέει ο θείος Πλάτων και ίσως καταφέρετε να απαντήσετε στο μεγάλο ερώτημα που θέτει: Πόσο πραγματικά είναι όσα αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας;

Πλάτωνας. Πολιτεία, βιβλίο έβδομο.

-Μετά από αυτά όμως, είπα, φαντάσου την ανθρώπινη φύση ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, σαν μια εικόνα που παριστάνει μια τέτοια κατάσταση. Δες λοιπόν με τη φαντασία σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που να έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως, σε όλο το μήκος της σπηλιάς μέσα της να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι από την παιδική ηλικία στα πόδια και στον αυχένα, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους ολόγυρα. Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί μπροστά από τους ανθρώπους, και πάνω απ' αυτά τους επιδεικνύουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.
-Βλέπω, είπε.

-Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.

-Παράδοξη εικόνα περιγράφεις, και παράδοξους συνάμα δεσμώτες, είπε.

-Μα είναι όμοιοι με μας, είπα εγώ και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς;

-Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ' όρου ζωής;

-Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;

-Τι άλλο;

-Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ' αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;

-Αναγκαστικά.

-Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε, νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη φευγαλέα σκιά;

-Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.

-Και σε κάθε περίπτωση, είπα εγώ, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.

-Απόλυτη ανάγκη, είπε.

-Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ' αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ' αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ' απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν' αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ' απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;

-Και πολύ μάλιστα, είπε.

-Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ' εκείνα που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;
-Έτσι, είπε.

-Και αν, είπα εγώ, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, και δεν τον άφηνε, πριν τον τραβήξει έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να δει ακόμα κι ένα απ' αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;

-Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.

-Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ' αυτό, πάνω στην επιφάνεια του νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ' αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο και το ηλιόφως.

-Πως όχι;

-Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.

-Κατ' ανάγκη, είπε.

-Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που έβλεπαν αυτοί.

-Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.

-Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους άλλους;

-Και πολύ μάλιστα.

-Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και βραβεία γι' αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι' αυτόν που θα μπορούσε να θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον, νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε "να ήταν ζωντανός στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος" και θα προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε και να ζει έτσι εκεί;

-Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.

-Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;

-Και πολύ μάλιστα, είπε.
-Αν χρειαζόταν ν' ανταγωνιστεί αυτός με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν θα έλεγαν γι' αυτόν πως με το ν' ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει, αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;

-Αναμφίβολα, είπε.

-Αυτή την εικόνα λοιπόν, φίλε μου Γλαύκωνα, είπα εγώ, πρέπει να την προσαρμόσεις σε όλα όσα είπαμε πρωτύτερα και να παρομοιάσεις τον ορατό κόσμο με την κατοικία του δεσμωτηρίου, και τη φωτιά που αντιφέγγιζε μέσα σ' αυτή με τη δύναμη του ηλιακού φωτός. Αν όμως παρομοιάσεις την ανάβαση και τη θέα των αντικειμένων, που βρίσκονται στον επάνω κόσμο, με την άνοδο της ψυχής στον νοητό κόσμο, δεν θα σφάλεις ως προς τη δική μου άποψη, αφού επιθυμείς να την ακούσεις. Κι ο θεός τουλάχιστον ξέρει αν τυχαίνει να είναι αληθινή. Εμένα λοιπόν έτσι μου φαίνεται. Πως στην περιοχή του γνωστού η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα, γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός, και γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την αλήθεια και τον νου και πως πρέπει να την ατενίσει οπωσδήποτε αυτός που εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή.

Ιωάννης Καρυοφυλάκης.

Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Πως θα φαίνονταν οι πλανήτες αν ήταν στη θέση της Σελήνης


Αν εξαιρέσουμε το κατά πόσο είναι εφικτό σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, το θέαμα είναι άκρως εντυπωσιακό…

 Σελήνη
Πως θα φαίνονταν οι πλανήτες αν ήταν στη θέση της Σελήνης (1)
Άρης
Πως θα φαίνονταν οι πλανήτες αν ήταν στη θέση της Σελήνης (2)
Αφροδίτη
Πως θα φαίνονταν οι πλανήτες αν ήταν στη θέση της Σελήνης (3)
Ουρανός
Πως θα φαίνονταν οι πλανήτες αν ήταν στη θέση της Σελήνης (4)
Ποσειδώνας
Πως θα φαίνονταν οι πλανήτες αν ήταν στη θέση της Σελήνης (5)
Κρόνος
Πως θα φαίνονταν οι πλανήτες αν ήταν στη θέση της Σελήνης (6)
Δίας
Πως θα φαίνονταν οι πλανήτες αν ήταν στη θέση της Σελήνης (7)
otherside.gr

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Ποτάμια και λίμνες της Αθήνας

Η οδός Σταδίου είναι ποτάμι! Φαίνεται απίστευτο; Είναι όμως αληθινό. Μάλιστα στο ύψος του Αρσακείου υπήρχε και μία γέφυρα για να μπορούν οι Αθηναίοι να περνάνε από την μία όχθη στην άλλη. Μία φοβερή καταιγίδα παρέσυρε στα 1852 την γέφυρα, με αποτέλεσμα να κοπεί η Αθήνα στα δύο.

Βεβαίως, όλ΄ αυτά συνέβαιναν πριν το ρέμα κλειστεί με μπάζα για να δημιουργηθεί η σημερινή οδός Σταδίου. Αλλά το νερό συνεχίζει να κυλάει υπόγεια και σήμερα. Σε πολλά μεγάλα κτίρια τα νερά του ποταμού της οδού Σταδίου αντλούνται με ειδικά υδραυλικά συστήματα, προκειμένου να μην πλημμυρίσουν τα υπόγειά τους.

στην περιοχή της Σταδίου μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο το 1834, το γεφυράκι εξυπηρετούσε για την επικοινωνία με τους βασιλικούς σταύλους, ενώ δίπλα οικοδομήθηκε το κτίριο του μετέπειτα Αρσακείου που όμως είχε στεγάσει για πρώτη φορά την υπηρεσία του τότε Βασιλικού Τυπογραφείου, το νυν Εθνικό Τυπογραφείο που μεταστεγάστηκε το 1907 στο κτίριο της οδού Καποδιστρίου. ]
Αλλοι δρόμοι, που παλιότερα, ήταν ποτάμια είναι η Φωκίωνος Νέγρη και η Βουκουρεστίου, η οποία ταυτίζεται με το ρέμα του Λυκαβητού. Το υπέδαφος αυτών των κεντρικών δρόμων της Αθήνας είναι και σημερα πλούσιο σε υπόγεια νερά, τα οποία ο δήμος Αθηναίων σκοπεύει να αξιοποιήσει.

Πλούσια υπόγεια νερά έχουν εντοπιστεί ακόμα σε:

* Οδό Ριζάρη, πίσω από το Πολεμικό Μουσείο.
* Λεωφόρο Συγγρού, από του Στύλους του Ολυμπίου Διός μέχρι το ξενοδοχείο "Ιντερκοντινέταλ".
* Οδούς Ηρώδου Αττικού και Νεοφύτου Βάμβα.
* Σόλωνος και Ηρακλείτου.
* Εθνικό Κήπο, όπου ρέει και η περίφημη πηγή "Μπουμπουνίστρα".
* Λεωφόρο Αλεξάνδρας, όπου τα νερά αναβλύζουν μέσα από τα θεμέλια του κτιρίου του Αρείου Πάγου.

Ομως, εκτός από τα ρέματα, τις πηγές και τα υπόγεια νερά, στο κέντρο της Αθήνας ρέει ένα πραγματικό ποτάμι.

Ο Ηριδανός είναι ένα ποτάμι που επιμένει να διαπερνά υπογείως το κέντρο της Αθήνας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Πηγάζει από τον Λυκαβητό, περνάει κάτω από την πλατεία Συντάγματος (και κάτω από το... υπουργείο Οικονομικών) και ξαναβγαίνει στην επιφάνεια στην οδό Ερμού μέσα στο αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού.

Στην αρχαία Αθήνα, ο Ηριδανός συναντούσε τον περίβολο των τειχών στην περιοχή της σημερινής πλατείας Συντάγματος. Το ότι πηγάζει από τον Λυκαβηττό το γνωρίζουμε από αναφορά του Στράβωνα. Ο Ησίοδος αναφέρεται σ΄ αυτό το αθηναϊκό ποταμάκι στην "Θεογονία" του, γράφοντας ότι ήταν γυιός του Ωκεανού και της Τυθήος.

Ο Ηριδανός καλύφθηκε κατά την ρωμαϊκή εποχή, στο τμήμα του που διαπερνούσε την αρχαία πόλη. Σήμερα έχει μία ορατή κοίτη, μήκους 50 μέτρων, μέσα στον Κεραμεικό, όπου η επιφάνεια του αρχαιολογικού χώρου είναι τρία μέτρα χαμηλότερη από το επίπεδο του εδάφους της σημερινής πόλης. Μετά τον Κεραμεικό το ποτάμι, που διατηρεί κι ένα σπάνιο είδος μικρών ψαριών, χάνεται κάτω από την οδό Πειραιώς και χύνεται στον Κηφισό.

Η Αθήνα στην αρχαιότητα (και σήμερα) περιλάμβανε όλους τους οικισμούς της Αττικής. Γι΄ αυτό και το επίσημο όνομά της ήταν (και είναι) στον πληθυντικό: "αι Αθήναι". Δίπλα σε μία άλλη πηγή των Αθηνών, λοιπόν, διασώζεται η αρχαιότερη πέτρινη γέφυρα της Ευρώπης.

Στην Βραυρώνα, που βρίσκεται ανάμεσα στην Αρτέμιδα (Λούτσα) και στις Πρασιές (Πόρτο - Ράφτη), το νερό μιας πλούσιας πηγής συνεχίζει να αναβλύζει και σήμερα δίπλα στο ιερό της Αρτέμιδας. Το νερό περνάει κάτω από ένα πέτρινο γεφύρι, το οποίο μερικοί υποστηρίζουν ότι είναι το αρχαιότερο. Ομως η πρωτιά αυτή πρέπει να ανήκει σε μυκηναϊκά γεφύρια της Αργολίδας, όπως δείχνουν τα διαθέσιμα στοιχεία.

Ενα άλλο αρχαίο γεφύρι διασώζεται στον Σαρανταπόταμο της Ελευσίνας. Το ποτάμι αυτό (ονομάζεται και "της Γιαννούλας") πηγάζει από τις κορυφές της Πάρνηθας και περνώντας κάτω από την μονή Κλειστών της Φυλής, εκβάλει στον κόλπο της Ελευσίνας. Ο Σαρανταπόταμος έχει πολλές καταβόθρες. Ετσι, το νερό του ξαφνικά χάνεται ψηλά στην Πάρνηθα και εμφανίζεται πάλι στο Θριάσιο Πεδίο. Πολλές φορές η ροή του Σαρανταπόταμου είναι τόσο μεγάλη, ώστε προξενεί καταστροφικές πλημμύρες, σχεδόν κάθε χειμώνα.

Γενικά στο Λεκανοπέδιο Αθηνών υπάρχουν 700 ρέματα! Απ΄αυτά μόνο τα 70 φαίνονται. Ολα τ΄ άλλα έχουν σκεπαστεί και την εποχή που έχουν νερό κυλάνε υπόγεια. Σε έντονες βροχοπτώσεις ξαναγίνονται... ποτάμια και προξενούν καταστροφές, όπως ο Ποδονίφτης στη Νέα Ιωνία.

Υπόγεια κινείται σήμερα και ο ποταμός Ιλισός, που πηγάζει από τον Υμητό. Η κοίτη του περνάει μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου υπήρχε και μία γέφυρα, μέχρι πριν λίγες δεκαετίες. Η γέφυρα αυτή ανακατασκευάστηκε το 1896, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι θεατές των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. (φωτογραφία δεξιά)

Αξίζει να επισημάνουμε το εξής: Παρά την επικάλυψη του Ιλισού, η οποία άρχισε το 1948 και παρά τις σοβαρές επεμβάσεις στις εκβολές του και σ' όλον τον φαληρικό όρμο, το Δέλτα του Ιλισού ξανασχηματίστηκε σ΄ έναν πολύτιμο για την Αθήνα υγροβιότοπο, όπου έχουν εντοπιστεί πάνω από 89 είδη πουλιών, όπως σταχτοτσικνιάδες, σκουφοβουτηχτάρες, κορμοράνοι, μπεκατσινοσκαλίδρες και (όσο κι αν φαίνεται απίστευτο) καστανόλαιμες χήνες.
Ομως το κατ΄ εξοχήν ποτάμι του Λεκανοπεδίου Αθηνών είναι ο Κηφισός, που οι παλιότεροι Αθηναίοι τον ονομάζουν και σκέτα "Ποτάμι".

Οι πηγές του Κηφισού βρίσκονται στις βορειοδυτικές πλευρές της Πεντέλης κοντά στην Κηφισιά, στην οποία άλλωστε έδωσε και τ΄ όνομά του. Με το ίδιο όνομα (Κηφισός) υπάρχουν τρία ακόμα ποτάμια στην Ελευσίνα, στην Βοιωτία και στην Φωκίδα.

Από το όνομα της πηγής "Κεφαλάρι" του Κηφισού πήρε τ΄ όνομά της και μία περιοχή της Κηφισιάς. Σήμερα τα νερά του Κεφαλαριού έχουν δεσμευτεί και χρησιμοποιούνται για ύδρευση. Σήμερα, επίσης, οι υπερβολές της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του δημοτικισμού αφαίρεσε από τον Κηφισσό ένα "σίγμα". Η πανάρχαια γραφή του είναι με δύο "σίγμα" (Κηφισσός) και αποδεικνύει ότι το όνομα αυτού του αθηναϊκού ποταμού είναι ηλικίας τουλάχιστον... 5.000 ετών!

Αλλες πηγές του Κηφισού βρίσκονται στο Τατόϊ και στην Βαρυμπόμπη. Το ρέμα της Βαρυμπόμπης, μάλιστα, έχει κι έναν εντυπωσιακό καταρράκτη (φωτογραφία δεξιά). Το ρέμα αυτό ενώνεται με το πανέμορφο ρέμα της Χελιδονούς και μετά τον Χαμόμυλο και τον Κόκκινο Μύλο τα νερά του πέφτουν στην κυρίως κοίτη του Κηφισού. Τα ονόματα αυτά δείχνουν και τα σημεία που παλιότερα λειτουργούσαν νερόμυλοι.

Οι πηγές από την Πεντέλη σχηματίζουν ένα άλλο ποτάμι, που στο Χαλάνδρι ονομάζεται "Ρεματιά" και στη Νέα Ιωνία "Ποδονίφτης". Ενώνεται με την κυρίως κοίτη του Κηφισού στο τέρμα Πατησίων στην περιοχή της Νέας Χαλκηδόνας. Ο Ποδονίφτης είχε προκαλέσει τις τρομερές πλημμύρες του 1995.

Ο Κηφισός έχει όλες τις εποχές νερό. Δυστυχώς οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις που λειτουργούν κατά μήκος της κοίτης του έχουν μετατρέψει την λεκάνη απορροής του σε... χαβούζα.

Αλλά η Αθήνα και γενικά η Αττική έχει και... λίμνες!

Η πιο γνωστή λίμνη του Μαραθώνα είναι τεχνητή. Δημιουργήθηκε για να συγκεντρώνει τα νερά της ανατολικής Πάρνηθας. Το φράγμα κατασκευάσθηκε μεταξύ 1924 -1929 από από την αμερικάνικη εταιρεία "Ούλεν". Η τεχνητή λίμνη εγκαινιάστηκε το 1929 από τον τότε πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. (φωτογραφία δεξιά από το τουριστικό περίπτερο)

Η πραγματική λίμνη του Μαραθώνα βρίσκεται στον Σχοινιά. Τα νερά της αποτελούσαν φυσικό φραγμό για τους Πέρσες στην ιστορική μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. Παλαιότερα την λίμνη στον Σχοινιά τροφοδοτούσαν με νερά τα ρέματα που χύνονταν στην τεχνητή λίμνη Μαραθώνα και οι πηγές που βρίσκονται στο Κάτω Σούλι και οι οποίες σήμερα έχουν δεσμευτεί.

Στην δεκαετία του '60 έγιναν έργα αποξήρανσης για την οργάνωση της διεθνούς συγκέντρωσης προσκόπων ("Τζάμπορι"). Στον χώρο του "τζάμπορι" λειτουργεί σήμερα αεροδρόμιο ενώ άλλα τμήματα της λίμνης και του εκτεταμένου βάλτου της έγιναν εξοχικές κατοικίες από τον οικοδομικό συνεταιρισμό δικαστών και δικαστικών υπαλλήλων.

Ο υγρότοπος του Σχοινιά, με το περίφημο δάσος κουκουναριάς, έχει μεγάλη οικολογική σημασία και πρέπει να προστατεύεται. Στην εποχή της μετανάστευσης των πουλιών φιλοξενεί πολλά σπάνια περαστικά πουλιά, όπως πάπιες, χήνες και κύκνους. Πρόσφατα ασκήθηκε δίωξη εναντίον του συνεταιρισμού, επειδή επέκτεινε τις οικοδομές του στον υγρότοπο του Σχοινιά.

Μία άλλη λίμνη της Αττικής βρίσκεται κοντά στο Αλεποχώρι, στον παραλιακό δρόμο που πηγαίνει προς Σχίνο, Περαχώρα και Λουτράκι. Είναι η "Χορταρόλιμνη", η οποία για την ακρίβεια είναι λιμνοθάλασσα.

Αλλά ας επανέλθουμε στην περιφέρεια πρωτευούσης. Η πιο γνωστή λίμνη της είναι "του Κουμουνδούρου" και βρίσκεται στον Σκαραμαγκά.

Υπάρχουν όμως και δύο άγνωστες λίμνες. Μετά το Τατόϊ και στο οροπέδιο του Κατσιμιδίου ,υπάρχει το δάσος της Αγίας Τριάδας. Εκεί βρίσκονται δύο ανώνυμες λίμνες.

Η πρώτη βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της κορυφής "Μπελέτσι" και σχηματίζεται από τα νερά της πηγής "Ζιπούνι". (φωτογραφία δεξιά)

Η δεύτερη φαίνεται πως σχηματίστηκε από τα αναχώματα ενός δρόμου της "Ιπποκρατείου Πολιτείας", που έκλεισε την κοίτη κάποιου ρέματος. Η λίμνη αυτή, που βρίσκεται πολύ κοντά στο παλιό εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας και στα νοτιοδυτικά της κορυφής "Μπελέτσι", έχει βάθος 5-6 μέτρα και επιφάνεια πάνω από 5.000 τετραγωνικά μέτρα.

Ποτάμια, υπόγεια ρέματα, λίμνες. Η Αθήνα έχει πολλές εκπλήξεις...


nikitidis.blogspot.gr

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Η Ακρόπολη ακόμα αποκαλύπτει τα Μυστικά της

Δούλεψε ο Σωκράτης για να χτιστεί ο Παρθενώνας; Εκοψαν πράγματι οι Αθηναίοι τα φτερά της Νίκης για να μείνει για πάντα στην πόλη τους; Πόσες χιλιάδες κεραμίδια είχε ο Παρθενώνας; Και για ποιο λόγο ο σπουδαιότερος ναός της Αθηνάς δεν είχε βωμό;
Μπορεί να μην είστε από εκείνους που δεν έχουν ανέβει ποτέ στον Ιερό Βράχο. Ισως να έχετε επισκεφθεί το Μουσείο Ακρόπολης, αλλά να δυσκολεύεστε να απαντήσετε σε αυτές τις ερωτήσεις...
Το σημαντικότερο και διασημότερο μνημείο της κλασικής αρχαιότητας δεν είναι μόνο το «κορυφαίο επίτευγμα της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, το χαρακτηριστικότερο έργο του χρυσού αιώνα του Περικλή και ένα από τα τελειότερα δημιουργήματα του ανθρώπινου πολιτισμού», όπως γράφουν τα σχολικά βιβλία.
Διότι τα βιβλία εστιάζουν σε διάσημους αρχιτέκτονες και ημερομηνίες, σε ρυθμούς και λεπτομέρειες, όχι όμως στους αφανείς ήρωες που δούλεψαν ώστε να στηθεί ο περίλαμπρος Παρθενώνας. Περίπου 500-600 εργατοτεχνίτες προετοίμασαν και μετέφεραν το μάρμαρο από την Πεντέλη. Γύρω στους 150 λιθοξόους έκαναν την τελική επεξεργασία για να φτιαχτούν τα 9.000 μαρμάρινα κεραμίδια και τα 16.500 μαρμάρινα μέλη - δεν αποκλείεται να δούλεψε και ο ίδιος ο Σωκράτης, καθώς νεαρός είχε ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του, λιθοξόος - και 50 γλύπτες.
Και το αποτέλεσμα; «Σε χρόνο-ρεκόρ για την εποχή έπρεπε να φτιάξουν ένα μνημείο που θα λειτουργούσε ως μέσο προβολής της εθνικής ιδεολογίας, δουλειά την οποία σήμερα το σύστημα κάνει μέσω των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης», λέει ο καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Πάνος Βαλαβάνης, ο οποίος συνέγραψε ένα βιβλίο που ισορροπεί ανάμεσα στη λογική του εγχειριδίου και του εναλλακτικού οδηγού του Μουσείου Ακρόπολης (επίσημος οδηγός δεν έχει ακόμη εκδοθεί), με στόχο να αποκαλύψει στο ευρύ κοινό όσα δεν γνωρίζει για τα μνημεία της Ακρόπολης, υπό τον τίτλο «Η Ακρόπολη μέσα από το Μουσείο της» (εκδ. Καπόν).
Τι θέλησαν λοιπόν οι Αθηναίοι μέσω του Παρθενώνα που στέγαζε το εντυπωσιακό χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς, της οποίας μόνο τα ρούχα από χρυσό ζύγιζαν 1.150 κιλά; «Ο Παρθενώνας στέλνει σαφέστατα πολιτικά μηνύματα», λέει ο κ. Βαλαβάνης. «Πρώτον, θέλει να καταδείξει ότι η Αθήνα ήταν η αγαπημένη πόλη των θεών· δεύτερον, επιδιώκει να τεκμηριώσει την αυτοχθονία των Αθηναίων και, τρίτον, να εξάρει τον ρόλο τους στους αγώνες εναντίον μυθικών και ιστορικών εχθρών, με στόχο να δικαιώσει την πανελλήνια ηγεμονία τους».
Και για να στείλει με επιτυχία το πολιτικό της μήνυμα η Αθήνα δεν αρκέστηκε στο να χτίσει έναν από τους μεγαλύτερους σε μέγεθος κλασικούς ναούς, ο οποίος ξεχώριζε, εκτός των άλλων, για τις αρχιτεκτονικές του πρωτιές καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία της αρχιτεκτονικής προστέθηκε μια ιωνική ζωφόρος στο εσωτερικό ενός δωρικού ναού και για πρώτη φορά διακοσμούνται και οι 92 μετόπες με ανάγλυφα. Επέλεξε, επίσης, να απεικονίσει τους θεούς του Ολύμπου να γεννιούνται στην Αθήνα (στο ανατολικό αέτωμα έχουμε τη γέννηση της Αθηνάς), να συγκρούονται για χάρη της (διαμάχη Ποσειδώνα - Αθηνάς στο δυτικό αέτωμα), να παρακολουθούν τη μεγαλύτερη γιορτή της πόλης στη λαμπρότερη εμφάνισή τους σε όλη την αρχαία τέχνη (στην ανατολική πλευρά της ζωφόρου) και μάλιστα στο πλευρό των θνητών. Τελικά, έφτιαξε έναν σπουδαίο ναό χωρίς δικό του βωμό και χωρίς ιερέα, γεγονός που έχει οδηγήσει πολλούς να υποστηρίζουν ότι ο Παρθενώνας δεν υπήρξε λειτουργικός ναός, αλλά ένα ανάθημα των Αθηναίων προς τη θεά μέσω του οποίου στόχευαν να αναδείξουν το μεγαλείο της πόλης τους.
Στην Ακρόπολη και στο Μουσείο της, όμως, δεν υπάρχει μόνο ο Παρθενώνας. Και μπορεί ο ολομαρμάρινος ναός της Παλλάδας να είναι ο πιο διάσημος στον Ιερό Βράχο, αλλά δεν είναι και ο πιο σημαντικός. Τον ρόλο αυτόν τον έχει το αινιγματικό για πολλούς Ερέχθειο, το κτίριο που είναι περισσότερο γνωστό για τις Καρυάτιδές του, και όχι επειδή εκεί φυλασσόταν το ξόανο (ξύλινο άγαλμα) της Αθηνάς. Για να κατασκευαστεί λοιπόν ο ναός όπου χωρούσε η ελιά την οποία χάρισε η Αθηνά στην πόλη, το σημάδι της τρίαινας του Ποσειδώνα όταν χτύπησε τη γη και ανέβλυσε αλμυρό νερό - το δικό του δώρο για να κατακτήσει την πόλη -, δούλεψαν 110 άτομα.
Και μπορεί μέσα από αυτό το κτίριο οι Αθηναίοι να έστελναν ένα ακόμη πολιτικό μήνυμα προς τους αντιπάλους τους, τους Σπαρτιάτες, καθώς αποτελούσε και τόπο λατρείας ντόπιων παλαιών βασιλιάδων, γεγονός που αποδείκνυε ότι ήταν αυτόχθονες - κάτι για το οποίο καμάρωναν ιδιαιτέρως -, όμως για την ανέγερσή του οι Αθηναίοι που εργάστηκαν ήταν μόλις το 30% του συνόλου του προσωπικού, όπως αποδεικνύουν οι οικοδομικές επιγραφές. Το 50% ήταν μέτοικοι και το 20% δούλοι.
Και η Αθηνά Νίκη; Ο κομψός ναός που βλέπουμε καθώς ανεβαίνουμε, δεξιά, στην Ακρόπολη; Γιατί είναι γνωστός ως Ναός της Απτέρου Νίκης; «Η Αθηνά Νίκη είναι μία από τις υποστάσεις με τις οποίες λατρευόταν η Αθηνά στον Ιερό Βράχο», εξηγεί ο Πάνος Βαλαβάνης. «Ηταν αυτή που συμπαραστεκόταν στους Αθηναίους κατά τους πολέμους, η νικηφόρος θεά, αυτή που χάριζε πολεμικές νίκες. Η ονομασία του ναού ως Απτέρου Νίκης είναι και αυτή αρχαία, αλλά οφείλεται σε παρεξήγηση του γεγονότος ότι το λατρευτικό άγαλμα της Αθηνάς δεν είχε φτερά.
Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, οπότε κυριάρχησε η ονομασία του ως Ναού της Νίκης, η απουσία φτερών στο άγαλμα ερμηνεύθηκε ως αφαίρεσή τους από τους Αθηναίους για να μη φύγει ποτέ η Νίκη από την πόλη τους».
 
nea.gr
 

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Το μυστήριο της σήραγγας με τα εκατομμύρια κοχύλια!



    


   
  Το Shell Grotto είναι ένα μοναδικό υπόγειο πέρασμα, μήκους 22 περίπου μέτρων, στο Margate, μια παραθαλάσσια πόλη στο Ανατολικό Κεντ, στην Αγγλία
Γιατί είναι μοναδικό; Γιατί είναι προσεκτικά διακοσμημένο με περίπου 4,6 εκατομμύρια κοχύλια στο εσωτερικό του! 


Το ποιος το δημιούργησε και το γιατί, είναι ερωτήματα που μέχρι σήμερα δεν έχουν βρει πειστική απάντηση από κανέναν. Οι ντόπιοι υποστηρίζουν ότι το Shell Grotto ανακαλύφθηκε κατά τύχη το 1835, από τον James Newlove και τον γιο του Joshua. Όλα ξεκίνησαν όταν ο James έστειλε τον γιο του να σκάψει μια τρύπα στο χωράφι τους. Ο μικρός Joshua όταν επέστρεψε είπε στον πατέρα του ότι εκεί που έσκαβε, το χώμα υποχώρησε κάτω από τα πόδια του και μπροστά του εμφανίστηκε μια πανέμορφη υπόγεια σήραγγα καλυμμένη ολοκλήρου από κοχύλια.
Μόλις ο έκπληκτος πατέρας είδε και με τα μάτια του την παράξενη ανακάλυψη του γιου του αποφάσισε να την εκμεταλλευτεί και να κερδίσει κάποια χρήματα. Εγκατέστησε λάμπες για να φωτίσει το εσωτερικό της σήραγγας και τρία χρόνια αργότερα άνοιξε το σπήλαιο για το κοινό.
Το θέαμα προκάλεσε μεγάλη έκπληξη στους κατοίκους του Margate. Μέχρι εκείνη την μέρα κανείς δεν είχε την παραμικρή ιδέα για την ύπαρξη της μυστηριώδους σήραγγας καθώς δεν υπήρχε σε κανένα χάρτη της εποχής. Όπως ήταν πολύ φυσικό σχεδόν αμέσως με τους πρώτους επισκέπτες του Shell Grotto ξεκίνησαν και οι θεωρίες σχετικά με την προέλευση του.
Κάποιοι υποστήριξαν ότι ήταν ένας αρχαίος ναός, κάποιοι άλλοι ότι αποτελούσε το μυστικό σημείο συνάντησης μιας μυστικής αίρεσης. Ο καθένας τους είδε και κάτι διαφορετικό στο πολύπλοκο μωσαϊκό από κοχύλια, βωμούς σε θεούς και θεές ή και δέντρα της ζωής. Αν και η συζήτηση γύρω από την προέλευση της σήραγγας μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει, κανείς δεν έχει βρεθεί να δώσει μια πειστική εξήγηση και να λύσει το μυστήριο.









































lefteria.blogspot.gr

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

Χρονικός μανδύας αορατότητας εξαφανίζει γεγονότα

Ένας νέος μανδύας αορατότητας, που δημιούργησαν αμερικανοί ερευνητές, δεν κρύβει αντικείμενα στον χώρο, αλλά κρύβει γεγονότα στον χρόνο, κάνοντας διαδοχικές «χρονικές τρύπες» στη ροή του φωτός που μεταδίδεται μέσω μιας οπτικής ίνας.
Οι επιστήμονες κατάφεραν να κρύψουν σχεδόν τα μισά δεδομένα (ποσοστό 46%) που μετέφερε το φως και ευελπιστούν ότι στο μέλλον θα βελτιώσουν κι άλλο την αποτελεσματικότητα της τεχνικής τους, η οποία στην ουσία «σβήνει» τα γεγονότα από την ιστορία, σαν να μην συνέβησαν ποτέ.
Μεταξύ άλλων δυνητικών πρακτικών εφαρμογών, ο μανδύας θα μπορούσε μελλοντικά να κάνει πολύ πιο ασφαλείς τις οπτικές τηλεπικοινωνίες και το διαδίκτυο, «εξαφανίζοντας» τα μεταφερόμενα δεδομένα και κάνοντας έτσι δύσκολη τη ζωή σε όσους θα ήθελαν να κρυφακούσουν και να υποκλέψουν στοιχεία.
Οι ερευνητές του πανεπιστημίου Πέρντιου της Ιντιάνα, με επικεφαλής τον καθηγητή της σχολής ηλεκτρολόγων μηχανικών και μηχανικών υπολογιστών 'Αντριου Γουάινερ και τον βοηθό του Τζόζεφ Λούκενς, διευκρίνισαν ότι «χρειάζεται ακόμα πολλή δουλειά να γίνει, μέχρι η εν λόγω μέθοδος βρει πρακτική εφαρμογή, όμως χρησιμοποιεί τεχνολογία που μπορεί να ενσωματωθεί ομαλά στην υπάρχουσα υποδομή τηλεπικοινωνιών».
Ο πρώτος που πρότεινε να δημιουργηθεί ένας χρονικός μανδύας, ήταν το 2010 ο φυσικός Μάρτιν Μακ Κολ του Imperial College του Λονδίνου.
Πέρυσι, ερευνητές του πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ, με επικεφαλής τον φυσικό Αλεξάντερ Γκαέτα, ανακοίνωσαν τον πρώτο χρονικό μανδύα στον κόσμο, όμως ήταν πολύ μικρότερων δυνατοτήτων σε σχέση με τον νέο μανδύα αορατότητας.
Επίσης ο προηγούμενος χρονικός μανδύας απαιτούσε ένα πολύπλοκο λέιζερ, ενώ η νέα τεχνική χρησιμοποιεί κοινά εξαρτήματα που χρησιμοποιούνται στις εμπορικές οπτικές τηλεπικοινωνίες.
Η νέα τεχνολογία βασίζεται στη «χειραγώγηση» του χρονισμού των παλμών του φωτός, με δεδομένο ότι το φως -που είναι ταυτόχρονα κύμα και σωματίδιο- διαδίδεται σαν τα κύματα της θάλασσας. Αν τη στιγμή που ένα κύμα ανεβαίνει, ένα άλλο κατεβαίνει και όταν συναντηθούν, αυτή η συμβολή οδηγεί στην αλληλοεξουδετέρωσή τους.
Χρησιμοποιώντας κάτι ανάλογο με το φως, οι αμερικανοί επιστήμονες πέτυχαν να δημιουργήσουν «τρύπες» του φωτός, εξαφανίζοντας μέσα σε αυτές τα δεδομένα που μεταφέρει το φως μέσω των οπτικών ινών. Οι «χρονικές τρύπες» -δηλαδή η απόκρυψη των πληροφοριών- είναι δυνατό να επαναλαμβάνονται με συχνότητα 12,7 gigabits ανά δευτερόλεπτο, ταχύτητα κατάλληλη για εμπορικές εφαρμογές.
Ο μανδύας στην πραγματικότητα δεν χειραγωγεί τον χρόνο, αλλά τα φωτόνια, τα σωματίδια του φωτός που μεταφέρουν τα γεγονότα (τις πληροφορίες) στον χρόνο. «Φανταστείτε ότι παίρνουμε ένα τμήμα ποταμού και ωθούμε ένα μέρος του προς τα εμπρός κι ένα άλλο προς τα πίσω, έτσι ώστε να δημιουργούνται τρύπες εκεί όπου δεν υπάρχει πια καθόλου νερό…Με αυτό τον τρόπο ελέγχουμε τη ροή του φωτός, ωθώντας το εμπρός και πίσω στο χρόνο, αποφεύγοντας έτσι συμβάντα που αλλιώς θα το διατάρασσαν», δήλωσε ο Γουάινερ.
«Οι ωτακουστές δεν θα συνειδητοποιήσουν ότι το σήμα έχει καμουφλαριστεί, επειδή δεν φαίνεται καθόλου ότι κάποιο σήμα έχει σταλεί» δήλωσε ο Λούκενς. Επεσήμανε ότι είναι προφανείς οι εν δυνάμει εφαρμογές στο πεδίο του στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας (καθόλου τυχαία, η νέα έρευνα χρηματοδοτήθηκε από το υπουργείο 'Αμυνας των ΗΠΑ), αλλά και από μεγάλες εταιρίες που επίσης αναζητούν ύψιστη ασφάλεια στις επικοινωνίες τους.
Μέχρι τώρα η ερευνητική έμφαση είχε δοθεί στη δημιουργία μανδυών από τεχνητά «μετα-υλικά» που «ξεγελούν» το φως και εξαφανίζουν στο χώρο αντικείμενα από τα μάτια του παρατηρητή. Σταδιακά όμως, οι μανδύες επεκτείνονται στην εξαφάνιση συμβάντων και δεδομένων στο χρόνο, χωρίς μάλιστα να απαιτούν ειδικά και εξεζητημένα υλικά.
Τελικά, το «ιερό δισκοπότηρο» θα είναι ένας ενιαίος χωροχρονικός μανδύας, που θα μπορεί να εξαφανίσει ταυτόχρονα τα αντικείμενα στο χώρο και τα συμβάντα στο χρόνο. Όμως, σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι δυσκολίες είναι πολύ μεγάλες και συνεπώς δεν πρόκειται να υπάρξει στο άμεσο μέλλον.
 

naftemporiki.gr

Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Πού βυθίζεται η Ελλάδα


Δορυφορικά δεδομένα δείχνουν ποιες πόλιες υφίστανται καθίζηση
Πού βυθίζεται η Ελλάδα
Ο χάρτης κατακόρυφων παραμορφώσεων καλύπτει έκταση 65.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, περίπου τη μισή Ελλάδα (Πηγή: DLR)



Αθήνα 
Ορισμένες περιοχές της Αθήνας και της Λάρισας βυθίζονται τα τελευταία χρόνια, ενώ ένα μέρος της Θεσσαλονίκης ανυψώνεται, αποκαλύπτει ένα νέο σύστημα για την παρακολούθηση των παραμορφώσεων σε μεγάλες εκτάσεις.

Η γη κάτω από τα πόδια μας σπάνια παραμένει σταθερή, επισημαίνει η ευρωπαϊκή διαστημική υπηρεσία ESA, η οποία συνέλεξε και επεξεργάστηκε τα δορυφορικά δεδομένα. Οι μετακινήσεις των τεκτονικών πλακών, η ενεργοποίηση σεισμικών ρηγμάτων, η εξόρυξη μεταλλευμάτων και υδρογονανθράκων είναι μερικοί από τους παράγοντες που προκαλούν κατακόρυφες μετατοπίσεις του εδάφους.

Η μέτρηση των μεταβολών αυτών δεν είναι πάντα εύκολη, ωστόσο η ακρίβεια της παρακολούθησης γίνεται τώρα πιο ακριβής χάρη σε ένα σύστημα επεξεργασίας δορυφορικών δεδομένων που αναπτύχθηκε στη Γερμανία για λογαριασμό της ESA.

WAP - Ανάκλαση στα μέταλλα

Το σύστημα WAP (Wide Area Processor) αναλύει δεδομένα από δορυφορικά ραντάρ, των οποίων η ακτινοβολία ανακλάται πάνω σε μεταλλικές κατασκευές και κτήρια και επιστρέφει πίσω το δορυφόρο.

Η συνεχής μέτρηση αυτών των αντικειμένων στην πορεία των χρόνων μπορεί να προσδιορίσει τις κατακόρυφες μετατοπίσεις με την πρωτοφανή ακρίβεια του ενός χιλιοστού.

Οι μετρήσεις είναι πάντως περισσότερες, και άρα ακριβέστερες, στις αστικές περιοχές όπου υπάρχουν αρκετά κτίρια και μεταλλικές κατασκευές. Στις αγροτικές περιοχές της Ελλάδας υπήρχαν κατά μέσο όρο 10 σημεία μέτρησης ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ενώ στην Αθήνα ο αριθμός έφτασε τα 200 σημεία ανά km2.

Αναλύοντας περίπου 360 gigabyte δεδομένων από τους δορυφόρους ERS 1 και 2, το σύστημα WAP έχει χαρτογραφήσει μέχρι στιγμής τη μισή ηπειρωτική Ελλάδα.

Οι χάρτες δείχνουν ότι ορισμένες περιοχές της Ελλάδας βυθίζονται έως και 10 χιλιοστά ανά έτος.

Τα πάνω-κάτω

Υψηλή καθίζηση ανιχνεύθηκε στην Αθήνα, τη Λάρισα και γύρω από τον Κορινθιακό κόλπο μεταξύ άλλων, ενώ καθιζήσεις και ανυψώσεις καταγράφηκαν μέσα και γύρω από την πόλη της Θεσσαλονίκης.

Επόμενο βήμα των ερευνητών θα είναι να καταγράψουν τις κατακόρυφες μετατοπίσεις σε επίπεδο ολόκληρης ηπείρου.

Το πλεονέκτημα του WAP είναι ότι μπορεί να δεχθεί δεδομένα από πολλούς διαφορετικούς δορυφόρους, χαρακτηριστικό που επιταχύνει τη διαδικασία και αυξάνει την ακρίβεια των μετρήσεων.
tovima.gr

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Μαγνητική καταιγίδα θα «σαρώσει» τη χώρα στις 28 Μαΐου

187f96h8 Μαγνητική καταιγίδα θα «σαρώσει» τη χώρα στις 28 Μαΐου
Σε κατάσταση επιφυλακής (έχει σημάνει «πορτοκαλί» συναγερμός, μια κλίμακα κάτω από τον «κόκκινο») βρίσκονται οι αρμόδιες αρχές αλλά και οι επιστήμονες για τη μεγάλη μαγνητική καταιγίδα....

Η εκτίναξη ηλιακού πλάσματος, που σημειώθηκε στις 22 Μαΐου, ως αποτέλεσμα μιας ηλιακής έκλαμψης, έφτασε στη Γη και ξέσπασε μαγνητική καταιγίδα, που αναμένεται να «σαρώσει» την Ελλάδα στα τέλη Μαΐου, με πιθανότερη ημερομηνία αυτή της 28ης του ίδιου μήνα.

Οι ειδικοί εκφράζουν φόβους για σοβαρά προβλήματα στις τηλεπικοινωνίες, ενώ το φαινόμενο, όπως έχουν αποδείξει ανάλογες έρευνες, ενδεχομένως να επηρεάσει και την ανθρώπινη συμπεριφορά και υγεία.
Σε δηλώσεις του ο επιστημονικός συνεργάτης του Δημόκριτου, Νίκος Κατσαρός, ανέφερε ότι η γεωμαγνητική καταιγίδα είναι πιθανό να επηρεάσει «τις τηλεπικοινωνίες, να μειωθεί η ορατότητα (νιφάδες) στις τηλεοράσεις, να προκληθούν παρεμβολές στη ραδιοφωνία, στους δορυφόρους τηλεπικοινωνίας και καταστροφές στα συστήματα ηλεκτρικής ενέργειας».
Οσον αφορά τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει το φαινόμενο στην ανθρώπινη υγεία και συμπεριφορά ο κ. Κατσαρός τόνισε πως είναι πιθανό να επηρεάσουν κυρίως εκείνους που υποφέρουν «από υπέρταση, υπόταση και καρδιακές παθήσεις. Επίσης προκαλούν πονοκεφάλους, ζαλάδες, ημικρανίες, αϋπνία, καχεξία, πτώση της πίεσης και γενικά νωθρότητα και χαμηλή ζωτικότητα».
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα Ρώσων επιστημόνων για τις επιπτώσεις της μαγνητικής καταιγίδας στην ανθρώπινη υγεία, έχει παρατηρηθεί αύξηση κατά περίπου 15% οι καρδιακές παθήσεις και τα εγκεφαλικά επεισόδια.«Οι Ρώσοι επιστήμονες αποδίδουν τα γεγονότα αυτά στο ότι οι διακυμάνσεις του μαγνητικού πεδίου επιβραδύνουν τη ροή του αίματος και προκαλείται μεταξύ άλλων υποξία (δηλαδή έλλειψη οξυγόνου). Επίσης πιστεύουν ότι επηρεάζονται και η ανθρώπινη συμπεριφορά και διάθεση» προσθέτει ο κ. Κατσαρός.
«Είναι αποτέλεσμα ηλιακών εκρήξεων, όπου τεράστιες ποσότητες φορτισμένων σωματιδίων, κυρίως πρωτονίων και ηλεκτρονίων, εκτοξεύονται από την επιφάνεια του Ηλίου με ταχύτητες 400 έως 1.200 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο και σε δύο περίπου μέρες φτάνουν στη Γη» εξηγεί ο επιστήμονας. «Τότε αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο της Γης, το οποίο και συλλαμβάνει πολλά από τα φορτισμένα σωματίδια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να επηρεάζεται το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μας προκαλώντας σοβαρές διαταραχές. Οι μαγνητικές καταιγίδες συμβαίνουν συχνά, ίσως και πάνω από μία φορά τον μήνα, και δεν είναι πάντα εύκολο να προβλεφθούν».

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Μουσείο Αρχαιοελληνικής Τεχνολογίας - ένα άγνωστο μουσείο

  - Και όμως υπήρχε!


Οι πόρτες των ναών άνοιγαν αυτόματα μετά την ολοκλήρωση της θυσίας. Ρομπότ-υπηρέτριες σέρβιραν κρασί στους καλεσμένους και ο κινηματογράφος του Φίλωνα «έπαιζε» περιπετειώδεις μύθους....













ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ ΤΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ: Ενα εξαιρετικό αστρονομικό όργανο που απεικονίζει την ουράνια σφαίρα. Μετρούσε το γεωγραφικό μήκος και πλάτος των άστρων από οποιοδήποτε μέρος της γης και την απόσταση ήλιου-σελήνης


Η πλοκή ξεδιπλωνόταν με φωτορεαλισμούς, φωτιές να ανάβουν, ήχους κεραυνών να σκίζουν τον αέρα, πολύχρωμες φιγούρες να κινούνται ρυθμικά. Είναι σκηνές βγαλμένες από τους αυτοματισμούς του 20ού αιώνα που διαδραματίζονταν, όμως -όσο απίστευτο και αν φαντάζει- περισσότερα από 2.000 χρόνια πριν.

Μικρά δείγματα της τεχνολογίας των αρχαίων Ελλήνων, στον θαυμαστό κόσμο της οποίας ξεναγεί το κοινό μια ενδιαφέρουσα έκθεση: πενήντα εκθέματα, αντίγραφα αρχαιοελληνικών τεχνολογικών επιτευγμάτων, φιλοξενούνται τις ημέρες αυτές στο Κουρσούμ Τζαμί των Τρικάλων, ένα ισλαμικό τέμενος το οποίο έχει μετατραπεί σε μουσείο. Εμπνευστής τους ο μηχανολόγος μηχανικός και εκπαιδευτικός κ. Κώστας Κοτσανάς, ο οποίος έχει αφιερώσει τη μισή του ζωή στη μελέτη και την κατασκευή εκατοντάδων αντιγράφων.

«Η εξέλιξη της σημερινής τεχνολογίας θα ήταν αμφίβολη αν δεν είχε προηγηθεί η ανέξοδη επανάκτηση της αρχαιοελληνικής τεχνολογίας από τον δυτικό πολιτισμό. Και αυτό μετά από 1.000 χρόνια ωρίμανσης της Δύσης»

«Σήμερα η εποχή μας είναι καθαρά τεχνολογική, τεχνοκρατική. Υπό αυτή την έννοια και ειδικά στις συνθήκες της κρίσης έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία να μάθει η ανθρωπότητα πόσα οφείλει στους αρχαίους Ελληνες. Ηταν πρωτοπόροι όχι μόνο στη φιλοσοφία αλλά και στην τεχνολογία. Και μάλιστα εφηύραν εφαρμογές που χρησιμοποιήθηκαν ανεμπόδιστα και ανέξοδα από όλο τον κόσμο. Ενώ σήμερα οι πατέντες κατοχυρώνονται...».





Η ΥΔΡΑΥΛΙΣ ΤΟΥ ΚΤΗΣΙΒΙΟΥ: Είναι το πρώτο πληκτροφόρο μουσικό όργανο παγκοσμίως, εμφανής πρόγονος του σύγχρονου εκκλησιαστικού οργάνου. Εχει 24 πλήκτρα, δύο αντλίες παροχής αέρα, τον «πνιγέα», για σταθερή πίεση του αέρα και τους μουσικούς αυλούς

Ηλιακά ρολόγια, ξυπνητήρια, συναγερμοί θυρών, αυτόματα και ανυψωτικά μηχανήματα, καταπέλτες, ο αναλογικός υπολογιστής των Αντικυθήρων και το υδραυλικό ρολόι του Αρχιμήδη είναι μερικά μόνο από τα εκθέματα που καλύπτουν τη χρονική περίοδο από το 2000 π.Χ μέχρι το τέλος του αρχαίου ελληνικού κόσμου.

«Κοχλίες, βίδες, παξιμάδια, οδοντωτούς τροχούς, γρανάζια, ιμάντες, όλα όσα έχει ένα αυτοκίνητο, οι αρχαίοι Ελληνες τα είχαν ανακαλύψει», προσθέτει ο κ. Κοτσανάς. «Ουσιαστικά βρέθηκαν ένα βήμα πριν από την κατασκευή του. Αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, θα το είχαν κάνει, ήταν θέμα χρόνου».




Ο ΤΕΤΡΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΙΠΠΑΡΧΟΥ: Ενα όργανο μέτρησης ευρείας χρήσης. Μετρούσε αστρονομικά μεγέθη στην τοπογραφία και την οικοδομική, γήινες αποστάσεις, όπως το ύψος ενός κτιρίου, ήταν εντοπιστής θέσης και ηλιακό ρολόι

Η κινητή έκθεση, η οποία έχει ταξιδέψει και στο εξωτερικό, μετά τα Τρίκαλα θα περιοδεύσει στο Αίγιο και το Ηράκλειο, ενώ όσοι ενδιαφέρονται να φιλοξενηθεί και στην περιοχή τους, μπορούν να λάβουν πληροφορίες μέσω της ιστοσελίδας www.kotsanas.gr

3ος αιώνας π.Χ.

Η αυτόματη υπηρέτρια του Φίλωνα




ΤΡΙΚΩΛΟΣ ΑΝΥΨΩΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ: Ο πρώτος γερανός κατακόρυφης ανύψωσης παγκοσμίως. Το φορτίο αναρτιόταν μέσω πολύσπαστων από την κορυφή της μηχανής και ανυψωνόταν με τη βοήθεια ενός οριζόντιου περιστρεφόμενου άξονα

Το πρώτο παράδειγμα εφαρμογής υδραυλικών βαλβίδων και υδραυλικών ελεγκτών στον κόσμο ήταν η αυτόματη υπηρέτρια του Φίλωνα. Τον 3ο αιώνα π.Χ. ο Φίλωνας ο Βυζάντιος κατασκεύασε ένα ανθρωποειδές ρομπότ με τη μορφή γυναίκας. Οταν κάποιος τοποθετούσε ένα άδειο κύπελλο στο αριστερό της χέρι, τότε αυτό κατέβαινε και πλησίαζε το δεξιό που κρατούσε μια οινοχόη. Η θεραπαινίδα γέμιζε το κύπελλο με κρασί και στη συνέχεια το αναμείγνυε με νερό ώστε να γίνει πιο ελαφρύ. Τη δυνατότητα να θαυμάσουν ένα αντίγραφο αυτού του επιτεύγματος έχουν όσοι επισκεφθούν το Μουσείο Αρχαιοελληνικής Τεχνολογίας που έχει ιδρύσει ο κ. Κώστας Κοτσανάς στο Κατάκολο Ηλείας.

Προορισμός


Ο χώρος προτείνεται από ξένους τουριστικούς οδηγούς ως απαραίτητος τόπος επίσκεψης, ενώ αποτελεί προορισμό για τους επιβάτες κρουαζιερόπλοιων που σταματούν στην περιοχή. Η είσοδος και η ξενάγηση στο μουσείο είναι δωρεάν και χιλιάδες μαθητές το επισκέπτονται κάθε χρόνο οργανωμένα. Το μουσείο ιδρύθηκε και λειτουργεί με την αστείρευτη αγάπη που τρέφει ο κ. Κοτσανάς για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και το μεράκι που έχει καταθέσει.

Παρότι το ελληνικό κράτος δεν στηρίζει την προσπάθεια, το μουσείο συντηρείται από τα φιλοδωρήματα των τουριστών οι οποίοι μένουν έκθαμβοι όταν αφιερώνουν λίγο χρόνο στα περισσότερα από 300 εκθέματα που φιλοξενούνται σε αυτό.


ΤΟ ΑΤΜΟΤΗΛΕΒΟΛΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΗΔΗ: Κανόνι που λειτουργούσε με ατμό. Η πρώτη επανασχεδίασή του έγινε από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι που το ονόμασε architronito από τα «Αρχιμήδης» και «τιτρώσκω», δηλαδή τραυματίζω.


Ο ΠΑΛΙΝΤΟΝΟΣ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ: Ηταν πολεμική μηχανή, επινόηση του μηχανικού του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Διάδη του Πελλάιου. Εκτόξευε λίθους σε μεγάλες αποστάσεις

ethnos.gr

Ιχνηλάτης

Ιχνηλάτης
Ακολουθώντας τα χαμένα ίχνη......