Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Ο άυπνος εγκέφαλος... αγανακτεί

Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ

Το ότι η οικονομική κρίση και τα δυσβάσταχτα όσο και ατελέσφορα μέτρα για την αντιμετώπισή της έχουν προκαλέσει μεγάλη κοινωνική αναταραχή είναι ολοφάνερο. Λιγότερο εμφανή είναι τα συμπτώματα και οι επιβλαβείς συνέπειες αυτής της κρίσης στην καθημερινή ψυχοβιολογία και στην υγεία των νεοελλήνων.

Πίσω από τα αγχωμένα ή κατηφή πρόσωπα, καθώς και στον διάχυτο εκνευρισμό σε σχεδόν όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις και επαφές μας, αναγνωρίζει κανείς τα δείγματα της υφέρπουσας κατάθλιψης, του άγχους και της αβεβαιότητας για το μέλλον.

Αυτή η διάχυτη κοινωνική ανασφάλεια, με τη σειρά της, επηρεάζει αρνητικά όχι μόνο την κοινωνική συμπεριφορά μας αλλά και κάθε πτυχή της προσωπικής μας ζωής, και ειδικότερα τη ζωτική ανάγκη μας να χαλαρώνουμε και να ξεκουραζόμαστε κατά τη διάρκεια της νύχτας. Πράγματι, ένα από τα πιο άμεσα θύματα της μνημονιακής υποβάθμισης της ζωής μας είναι ο ύπνος, με συνέπειες διόλου ευκαταφρόνητες για την υγεία μας, όπως θα δούμε.

Το γεγονός ότι, κατά μέσο όρο, περνάμε το ένα τρίτο της ζωής μας κοιμώμενοι -περίπου 120 ημέρες τον χρόνο!- αποδεικνύει από μόνο του ότι ο επαρκής ύπνος είναι απολύτως απαραίτητος για την καλή λειτουργία του οργανισμού μας. Πώς όμως συντελείται αυτή η φυσιολογική λειτουργία; Και ποιες συνέπειες έχει για την ψυχοσωματική μας υγεία η παρατεταμένη στέρηση ή οι διαταραχές του ύπνου;

Η μηχανή του ύπνου

Χάρη στις πρωτοποριακές έρευνες των Aserinski και Kleitman στις ΗΠΑ ήδη από τα μέσα του 20ού αιώνα γνωρίζουμε ότι ο καθημερινός κύκλος ύπνου-εγρήγορσης δεν αποτελείται από δύο μόνο σαφώς διαχωρισμένες φάσεις (κάποιος μπορεί να είναι είτε ξύπνιος είτε κοιμισμένος), αλλά από τουλάχιστον τρεις: ξύπνιος, βαθιά κοιμισμένος και ονειρευόμενος.

Πιο πρόσφατα, μάλιστα, οι ειδικοί διαπίστωσαν πως αυτός ο κύκλος ύπνου-εγρήγορσης ρυθμίζεται από ένα εσωτερικό βιολογικό ρολόι. Πρόκειται για ένα κιρκάδιο «εκκρεμές», δηλαδή για έναν βιοχημικό ταλαντωτή που βρίσκεται κρυμμένος στα βάθη του εγκεφάλου μας, και πιο συγκεκριμένα στον υπερχιασματικό πυρήνα του υποθαλάμου.

Το βιολογικό αυτό ρολόι ονομάστηκε «υπερχιασματικός πυρήνας» επειδή βρίσκεται ακριβώς πάνω από το οπτικό χίασμα ώστε να συνδέεται με τα οπτικά νεύρα, ενώ οι ρυθμοί ταλάντωσής του διαρκούν περίπου 24 ώρες, είναι δηλαδή ένας κιρκάδιος ταλαντωτής («κιρκάδιος», από τη λατινική circa+diem, σημαίνει «περίπου μία ημέρα»). Το «ρολόι» αυτό συγχρονίζεται από τις ακτίνες του φωτός και υποδεικνύει στον οργανισμό μας πότε πρέπει να κοιμηθεί και πότε να ξυπνήσει.

Ισως όλα αυτά να ακούγονται υπερβολικά απλοϊκά και μηχανικά, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για έναν εξαιρετικά περίπλοκο μηχανισμό που, εκτός από το φως, επηρεάζεται σημαντικά και από άλλους παράγοντες: ψυχολογική διάθεση, κούραση, κατανάλωση διεγερτικών ουσιών (π.χ. καφές), κοινωνικές ή οικογενειακές αναταραχές κ.ά.

Ας δούμε τώρα, πολύ συνοπτικά, πώς περιγράφει η νευροεπιστήμη, με τη βοήθεια της ηλεκτροεγκεφαλογραφίας και της ηλεκτρομυογραφίας, τα όσα συμβαίνουν στον εγκέφαλο και στο σώμα μας όταν ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε.

Το σώμα μας αρχίζει να χαλαρώνει, ο εγκέφαλός μας εισέρχεται σταδιακά στο πρώτο στάδιο του ορθόδοξου ύπνου ή, όπως αποκαλείται, ύπνου «όχι REM» (non REM). Πρόκειται για μια μεταβατική κατάσταση, κατά την οποία τα εγκεφαλικά μας κύματα αποκτούν μεγαλύτερο εύρος και γίνονται πιο αργοκίνητα (φάση 1). Ακολουθεί ένα δεύτερο στάδιο, που διαρκεί περισσότερο. Σε αυτό, παράλληλα με τη μυϊκή χαλάρωση, την πτώση της θερμοκρασίας και τη μείωση του καρδιακού ρυθμού, η συχνότητα των εγκεφαλικών κυμάτων μειώνεται ενώ σε αυτά παρεμβάλλονται σύντομα και παράξενα εγκεφαλικά κύματα υψηλότερης συχνότητας (φάση 2). Τότε κάνουν την εμφάνισή τους πιο αργοκίνητα κύματα ακόμη μεγαλύτερου εύρους: ο βαθύς ύπνος έχει μόλις αρχίσει (φάση 3). Η φάση 4, που ακολουθεί, αποτελεί συνέχεια της φάσης 3. Καταγράφονται μόνο πολύ αργά εγκεφαλικά κύματα, όλες οι αναζωογονητικές και αναπλαστικές διεργασίες του ύπνου βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη (φάση 4).

Και τα όνειρα πότε τα βλέπουμε; Αυτά δεν εμφανίζονται σε κανένα από τα προηγούμενα τέσσερα στάδια του βαθέος ύπνου. Τα όνειρα κάνουν την εμφάνισή τους αποκλειστικά στη φάση 5, που ακολουθεί τις προηγούμενες.

Πρόκειται για τη φάση του «παράδοξου ύπνου» ή φάση REM. Ο ύπνος σε αυτή τη φάση ονομάζεται «παράδοξος», επειδή ενώ ο εγκέφαλός μας βρίσκεται σε σχεδόν πλήρη εγρήγορση, το σώμα μας παραμένει σε βαθιά χαλάρωση (φάση 5). Εκτός από τα όνειρα και την έντονη εγκεφαλική δραστηριότητα, ένα άλλο τυπικό χαρακτηριστικό της φάσης REM είναι οι γρήγορες κινήσεις των ματιών, εξ ου και το ακρωνύμιο REM (Rapid Eye Movements).

Οταν το ρολόι απορρυθμίζεται

Πώς αντιδρά ο εγκέφαλός μας και, μέσω αυτού, ο οργανισμός μας συνολικά όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στερείται τις άκρως ευεργετικές και αναπλαστικές λειτουργίες του ύπνου;

Ας ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι η «ποσότητα» ύπνου που χρειάζονται οι άνθρωποι διαφέρει από άτομο σε άτομο και εξαρτάται από έναν μεγάλο αριθμό ενδογενών και εξωγενών παραγόντων. Ωστόσο, θεωρείται σήμερα επαρκώς επιβεβαιωμένο το ότι τόσο η ποσότητα όσο και η ποιότητα του ύπνου του καθενός από εμάς επηρεάζονται σημαντικά από την ηλικία, τη γενετική μας προδιάθεση, τη φυσική μας κατάσταση και ασφαλώς από τις καθημερινές μας συνήθειες και εμπειρίες.

Η κοινότοπη συνταγή ότι χρειαζόμαστε τουλάχιστον οκτώ ώρες συνεχούς ύπνου τη νύχτα για να μπορούμε να λειτουργήσουμε καλά την υπόλοιπη ημέρα, δεν ισχύει για όλους. Πάντως, αν όταν ξυπνάτε αισθάνεστε ανανεωμένοι και δεν νιώθετε νύστα κατά τη διάρκεια της ημέρας, τότε μπορείτε να είσαστε βέβαιοι ότι έχετε κοιμηθεί επαρκώς.

Από καιρό είναι γνωστές οι δραματικές επιπτώσεις της αϋπνίας και άλλων μόνιμων διαταραχών του ύπνου στην ψυχοσωματική μας υγεία. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έχει κατ' επανάληψη διαπιστωθεί κλινικά ότι τα άτομα που υποφέρουν από αϋπνία έχουν αρκετά υψηλή πιθανότητα να εκδηλώσουν παθήσεις του καρδιαγγειακού συστήματος, ενώ παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη, καθώς και αρκετά σοβαρές ανοσοποιητικές δυσλειτουργίες.

Επιπλέον, οι διαταραχές του ύπνου και η παρατεταμένη αϋπνία συνδέονται στενά με διάφορες νευροψυχολογικές νόσους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ασθενείς που υποφέρουν από αϋπνία για περισσότερο από έναν χρόνο έχουν 40 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν κατάθλιψη σε σχέση με όσους κοιμούνται ικανοποιητικά· ενώ αν η αϋπνία αντιμετωπιστεί εγκαίρως, τότε η πιθανότητα εμφάνισης κατάθλιψης είναι ίδια με αυτήν που συναντάται στον γενικό πληθυσμό. Ομως, ακόμη και πρόσκαιρες διαταραχές του ύπνου οδηγούν σε απώλεια μνήμης και σαφή κατάπτωση των νοητικών μας ικανοτήτων.

Τέλος, πρόσφατες μελέτες συσχετίζουν σαφώς τις διαταραχές του ύπνου με εμφανή πτώση των σωματικών και νοητικών επιδόσεων, και συνεπώς με τη χαμηλή παραγωγικότητα στην εργασία αλλά και τη μεγαλύτερη προδιάθεση για σοβαρά λάθη και ατυχήματα.

Μη μου τους κύκλους τάραττε!

Καλό θα ήταν λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε ότι όποτε ο εγκέφαλός μας αντιμετωπίζει ιδιαίτερα αγχογόνους και απειλητικές καταστάσεις, αντιδρά κατά κανόνα με την απορρύθμιση των φυσιολογικών κύκλων ύπνου-εγρήγορσης, η οποία με τη σειρά της ανατροφοδοτεί τις λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές διαταραχές του ύπνου. Και αυτή η μερική ή ολική στέρηση του ύπνου δεν μας προκαλεί απλώς «νύστα», αλλά μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε πολύ πιο σοβαρές ψυχοσωματικές παθήσεις.

Το καθημερινό «κούρεμα» των ωρών ύπνου και χαλάρωσης όχι μόνο δεν αναπληρώνεται, αλλά, επιπροσθέτως, μπορεί να οδηγήσει στη «υποτίμηση» σχεδόν όλων των φυσιολογικών λειτουργιών μας. Μια όχι πάντα συνειδητή υποτίμηση της ποιότητας του ύπνου που σχεδόν αναπόδραστα καταλήγει σε υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και, στις πιο ακραίες περιπτώσεις, μπορεί να αποβεί μοιραία για το «υπνολογικά υποτιμημένο» άτομο.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα επιπλέον επιχείρημα κατά του Μνημονίου. Και μολονότι έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί επιστημονικά, το επιχείρημα αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται στις άμεσες καταστροφικές συνέπειες της μνημονιακής υποβάθμισης της ζωής μας.

Ακόμη και αν υποθέσουμε, πράγμα εξαιρετικά απίθανο, ότι το οικονομικό μας χρέος ενδέχεται κάποτε να αποπληρωθεί, το «χρέος» του ύπνου και της ψυχοσωματικής υγείας που είμαστε υποχρεωμένοι να καταβάλλουμε δεν θα ξεπληρωθεί ποτέ.

enet.gr

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Η Μυστική Γλώσσα των Μύθων




Ο μύθος αποτελεί μια από τις όψεις αυτού που ονομάζουμε Ιεροφάνεια, τη φανέρωση του ιερού. Αποτελεί, θα λέγαμε, τη σπονδυλική στήλη των παραδοσιακών κοινωνιών, που σαν κύριο μέλημά τους είχαν το να μπορούν να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά τους, στο πρότυπο του μύθου, πρότυπο που αποτελούσε γιʼ αυτούς την πράξη του Θεού ή του Ήρωα και σύμφωνα με αυτό ήταν ένα πρότυπο μοντέλο συμπεριφοράς προς μίμηση. Ο Μύθος, μιλούσε για αλήθειες, για την αρχή των πραγμάτων, αποτελούσε την προσέγγιση μιας ψυχολογικής ή πνευματικής πραγματικότητας, αποτελούσε έναν θησαυρό σοφίας.


Τη γλώσσα των Μύθων, αποτελούν τα Σύμβολα, μορφές που μεταφέρουν ουσίες, αποκρυσταλλώσεις αληθειών. Και η αναπαράσταση, η βίωση του Μύθου, ονομάστηκε Τελετή, στα πλαίσια της οποίας γινόταν επανάληψη στον ιστορικό ανθρώπινο χρόνο, των γεγονότων του Μεγάλου Θείου Χρόνου. Και έτσι, το αποτέλεσμα αυτής της αναπαράστασης, αυτής της βίωσης, ήταν η Μύηση, δηλαδή η μετάλλαξη, η ανύψωση της συνείδησης σε μια ανώτερη σφαίρα αντίληψης.
Οι μύθοι αποτελούν ένα σημαντικό στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού, μια ζωντανή πραγματικότητα, βαθιά χαραγμένη στη μνήμη του ανθρώπινου γένους. Ο «Δρόμος του Μύθου», είναι ο δρόμος που όλοι οι άνθρωποι είμαστε προορισμένοι να βαδίσουμε: από την άγνοια, να ανέβουμε ως τη θεία σοφία, ως το τελευταίο σκαλοπάτι της ουράνιας σκάλας που οδηγεί στην αλήθεια του Έργου των Θεών….


Σύμφωνα με την επιστήμη της Ψυχολογίας, ο άνθρωπος διαθέτει 4 βασικά ένστικτα:

Το ένστικτο της επιβίωσης

το ένστικτο της αναπαραγωγής

το ένστικτο της εξουσίας

το ένστικτο της αιωνιότητας


Ο εσωτερισμός, αναφέρει πως μέσα στο ένστικτο αιωνιότητας, έγκειται αυτό που ονομάζουμε «Το εσωτερικό ον» του ανθρώπου, το βαθύτερο και υψηλότερο μέρος που διαθέτει ο άνθρωπος. Αυτό που βρίσκεται πάνω και πρώτα από την ιδιότητά του ως λογικό ον. Οι αρχαίες εσωτερικές διδασκαλίες, θεωρούν τον άνθρωπο, πρώτα εσωτερικό και έπειτα διανοητικό ή λογικό ον. Η λέξη «άνθρωπος» προέρχεται από το «άνω» και το ρήμα «θρώσκω» που σημαίνει, αυτός που κοιτάζει προς τα πάνω ή προχωράει προς τα πάνω. Έτσι, και σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, ο άνθρωπος είναι ένα ον που πρώτα από όλα είναι εσωτερικό, δηλαδή πορεύεται σε μια ανοδική πορεία εξέλιξης, οδεύει σε αυτό που ονομάζουμε «Ανώτερο», «Ιερό» και έπειτα έρχεται η λογική, το συναίσθημα και όσα άλλα εκδηλωμένα χαρακτηριστικά ή ιδιότητες διαθέτει, για να συμπληρώσουν αυτήν την πορεία.


Θα λέγαμε, ότι μιλάμε για έναν πιο εσωτερικό δρόμο που διανύει η ανθρώπινη ύπαρξη, για μια πορεία εσωτερικοποίησης και ανύψωσης, που συμπληρώνεται από αυτό που ονομάζουμε πορεία προς τα έξω, έκφραση, δράση μέσα στην πολλαπλότητα, με σκοπό να εφαρμόσουμε αυτά που συνειδητοποιήσαμε από την εσωτερική μας πορεία, να σκορπίσουμε το φως που «μαζέψαμε» από μέσα. Μπορούμε να πούμε, κάπως παραβολικά, ότι οι δυο αυτές δράσεις του ανθρώπου, μοιάζουν με τις δυο τάσεις που έχει η ίδια η Ζωή, που θεωρείται μια Μεγάλη Πνοή,μια Αναπνοή. Όπως ήδη γνωρίζουμε, η αναπνοή αποτελείται από αυτό που ονομάζουμε εισπνοή, δηλαδή μια κεντρομόλος δύναμη που ωθεί προς τα μέσα, προς το εσωτερικό μας κέντρο, και την εκπνοή, μια φυγόκεντρο δύναμη που μας σκορπίζει προς τα έξω, στη δημιουργία. Έτσι, και σύμφωνα με τις εσωτερικές διδασκαλίες των χιλιόχρονων πολιτισμών, με αυτές τις δυο συμπληρωματικές πορείες, ο άνθρωπος μπορεί να «Ιεροποιήσει», να κάνει ώστε οι καθημερινές πράξεις της «βέβηλης» ζωής του να συμμετέχουν στη διάσταση του ιερού.


Η έκφραση – εκδήλωση του ιερού, μέσα στο βέβηλο, γίνεται μέσα από αυτό που ονομάζουμε Ιεροφάνεια: τη φανέρωση του ιερού. Υπάρχουν 5 βασικές όψεις της Ιεροφάνειας:

η Θεοφάνεια

το Σύμβολο

ο Μύθος

η Τελετή

η Μύηση

Ο Μύθος είναι η προσέγγιση μιας ψυχολογικής ή πνευματικής πραγματικότητας. Αποτελεί μια πραγματικότητα που συνέβη και θεμελιώνει τη μελλοντική εξέλιξη ενός λαού ή μιας κατάστασης. Είναι, θα λέγαμε, μια ιερή ιστορία. Οι αρχαίοι μύθοι αποτελούν έναν πραγματικό θησαυρό σοφίας. Σε αυτούς φυλάσσεται όλη η σοφία της παράδοσης. «…Οι παραδοσιακές κοινωνίες ήταν συνδεδεμένες με την άχρονη παράδοση, είχαν μύθους, μυήσεις και τυπικές ιεροτελετουργίες….» (Επιλογή ομιλιών από τη Νέα Ακρόπολη, Γ.Α.Πλάνας, σελ. 218).
Οι μύθοι αποτελούν την ιστορία των πράξεων των Υπερφυσικών οντοτήτων ή των Θεών. Είναι απόλυτα αληθινοί και ιεροί γιατί περιγράφουν το έργο των θεών.


Ιστορούν μια «δημιουργία» και έτσι θεμελιώνονται σαν πρότυπα μοντέλα συμπεριφοράς προς μίμηση. Οι παραδοσιακές κοινωνίες είχαν σαν κύριο μέλημά τους, να μπορούν να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους στο πρότυπο του μύθου, πρότυπο που αποτελούσε γιʼ αυτούς την πράξη του θεού ή του ήρωα. Θεωρούσαν τους μύθους σαν εκφραστές της αλήθειας, που μπορούσαν να τους δώσουν τη λύση σε κάθε σημαντικό πρόβλημα της ίδιας τους της ύπαρξης.
Μέσα από τη μελέτη του μύθου γνωρίζουμε την αρχή των πραγμάτων και πώς να τα χειριζόμαστε με τη δική μας βούληση.


Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του μύθου, είναι ότι χρησιμοποιεί τη συμβολική γλώσσα, τη γλώσσα των συμβόλων και είναι πολυδιάστατος, έχει πολλές χροιές ερμηνείας και διάφορες διδασκαλίες που μέσα του κρύβει. Είναι σαν το Θεό, που…. «θα πει μια λέξη και θα πάρει το σχήμα κάθε πράγματος που βαδίζει στη γη, κολυμπάει στο νερό ή καίει σαν τη φωτιά» (Ο Ήρωας με τα χίλια πρόσωπα, Joseph Cambell, εκδόσεις Ιάμβλιχος, Αθήνα 1990, σελ 457).


Τα σύμβολα, που αποτελούν τη γλώσσα έκφρασης των μύθων, είναι μορφές που μεταφέρουν ουσίες, μορφές μέσα στις οποίες ενσαρκώνονται Αρχέτυπα. Η λέξη «Σύμβολο», προέρχεται από το ρήμα: «συμβάλλω» που σημαίνει φέρνω μαζί μου, μέσα μου. Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι το σύμβολο είναι ένας φάκελος (μορφή), που κρύβει μέσα του ένα γράμμα (ουσία). Είναι αυτό που ενώνει το επάνω με το κάτω ή το μέσα (ιερό) με το έξω (βέβηλο). Τα σύμβολα, δεν είναι δημιουργήματα του ανθρώπου, διότι τότε πρόκειται για σήματα, αλλά μορφές που η ίδια η φύση μας προσφέρει, γιʼ αυτό και αναγνωρίζονται από όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα βέβαια από το γεγονός ότι αυτό τα κάνει πολυδιάστατα, επειδή ο καθένας έχει τη δική του πλευρά ερμηνείας, όντας ο καθένας μας διαφορετικό και μοναδικό ον. Ή αν θέλαμε να το εκφράσουμε σωστότερα, θα λέγαμε, ότι το σύμβολο «μιλά στον καθέναν στη δική του γλώσσα», ανάλογα με το επίπεδο συνείδησής του.


Ο μύθος, πρέπει να γίνεται βίωμα και αφού γίνει αυτό, τότε ενεργοποιούνται όλα τα γεγονότα που περιγράφει. Αυτό ονομάζεται Μύηση. Μύηση δηλαδή, είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει από τη βίωση του μύθου, δηλαδή το ανέβασμα της συνείδησης σε ένα υψηλότερο σκαλοπάτι. Είναι μια αλλαγή στη διάσταση της συνείδησης που επιτρέπει την κατανόηση των ανώτερων αληθειών που αφηγείται ο μύθος. Η μύηση αποτελεί μια διαδικασία εσωτερικής ανανέωσης και προϋποθέτει το «θάνατο» του παλιού, για να γεννηθεί κάτι νέο και καλύτερο, υψηλότερο. Ο Πλάτωνας έλεγε: «Το να πεθάνει κανείς, σημαίνει να μυηθεί». Η Έλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ, έγραψε: «Κανένας δε μπορεί να φτάσει στις ύψιστες περιοχές όπου κατοικούν οι Δάσκαλοι, χωρίς να έχει περάσει από τη στενή πύλη της Μύησης, την Πύλη που οδηγεί στην Αιώνια Ζωή».


Κατά τη διάρκεια της βίωσης ενός μύθου, δηλαδή κατά τη διάρκεια μιας Τελετής, ένα βασικό χαρακτηριστικό, είναι ότι παύει να υπάρχει η έννοια του χρόνου όπως καθημερινά τη βιώνουμε και την αντιλαμβανόμαστε. Ο άνθρωπος έχει για κάποιες στιγμές τη συνείδηση της αιωνιότητας, βιώνοντας κάτι από αυτό που ονομάζουμε Μυθικό Χρόνο, το χρόνο της αιωνιότητας (εδώ εντάσσεται το ένστικτο αιωνιότητας που αναφέραμε παραπάνω). Έτσι, θα λέγαμε ότι «Ο Μύθος βρίσκεται σε μια διάσταση πιο πάνω από το γήινο και ανθρώπινο χρόνο» (Επιλογή ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη, Γ.Α.Πλάνας, σελ. 221). Η προβολή του μύθου μετατρέπει το χρόνο σε μυθικό, σε ένα αιώνιο παρόν. «Έτσι, αυτός που μιμείται ένα μυθικό πρότυπο, ή απλά ακούει τελετουργικά την αφήγηση ενός μύθου, αποσπάται από το θνητό γίγνεσθαι και ξαναβρίσκει το Μεγάλο Χρόνο» (Mircea Eliade, Πραγματεία πάνω στην Ιστορία των Θρησκειών, εκδόσεις Χατζηνικολή, σελ. 399).


Σύμφωνα με τα παραπάνω, θα λέγαμε ότι ο Μύθος «Είναι» πάντα και παραμένει σταθερός, δεν φθείρεται, δεν πεθαίνει και δεν εξελίσσεται. Οι άνθρωποι μπορεί να τον ξεχάσουν για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αλλά ο μύθος δεν πεθαίνει απλά «κρύβεται».


Όπως παραπάνω αναφέρθηκε, η βίωση, η αναπαράσταση του μύθου ονομάζεται Τελετή. Οι Τελετές αποτελούν τα μέσα για να μπορεί να γίνει αντιληπτή η αλήθεια που εκφράζει ένας μύθος. Είναι η επανάληψη στον ιστορικό ανθρώπινο χρόνο, των γεγονότων του Μεγάλου Θείου Χρόνου που αναφέρει ο Μύθος. Αν δίναμε έναν ορισμό για τη λέξη Τελετή, θα λέγαμε ότι είναι κάθε πράξη που γίνεται με Συνείδηση και Σκοπιμότητα. Και έτσι το αποτέλεσμα είναι η μύηση, η μετάλλαξη, η βαθιά συνειδητοποίηση της αλήθειας που κρύβει ο μύθος και το ανέβασμα της συνείδησης σε μια υψηλότερη κατάσταση. Φυσικά υπάρχουν επίπεδα μύησης επειδή η μετάλλαξη δε μπορεί να είναι ίδια σε όλους τους ανθρώπους και έτσι οι παραδοσιακές κοινωνίες, μιλούσαν για βαθμούς μύησης.
Με βάση όλα τα παραπάνω, γίνεται εμφανές ότι για να μπορεί μια κοινωνία να ονομαστεί παραδοσιακή, θα πρέπει να διαθέτει μύθους τους οποίους να εφαρμόζει μέσω των τελετών, ώστε να επέρχεται η μύηση στους ανθρώπους της κοινωνίας. Και αυτό κάνει, να επικοινωνεί η Γη με τον Ουρανό.


«Και αυτός είναι ο δρόμος που όλοι οι άνθρωποι είμαστε προορισμένοι να βαδίσουμε: από την άγνοια, θα ανέβουμε ως τη θεία σοφία, ως το τελευταίο σκαλοπάτι της ουράνιας σκάλας που οδηγεί στην Αλήθεια, στην καρδιά του Μύθου, του Έργου των Θεών» (Επιλογή ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη, Γ. Α. Πλάνας, σελ 230).


«….ο μύθος εκτελεί μια απαραίτητη λειτουργία: εκφράζει, αναβιώνει και κωδικοποιεί τις γνώσεις, τις διδασκαλίες και τις πίστεις, προφυλάσσει και επιβάλλει τις ηθικές αρχές, εγγυάται την αποτελεσματικότητα των τυπικών και των τελετών και προσφέρει πρακτικούς κανόνες διαγωγής προς χρήση του ανθρώπου στην καθημερινή «βέβηλη» και στην ιερή ζωή του. Είναι, λοιπόν, ένα ουσιαστικό και σημαντικό στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού…είναι μια ζωντανή πραγματικότητα, βαθιά χαραγμένη στην προϊστορική μνήμη του ανθρώπινου γένους» (Ο Ζωδιακός κύκλος στην Παγκόσμια Μυθολογία, Γ.Α.Πλάνας, εκδόσεις Νέα Ακρόπολη, σελ 25).


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
1. Πραγματεία πάνω στην ιστορία των Θρησκειών, Mircea Eliade, εκδόσεις Χατζηνικολή, Αθήνα

2. Συνειδητό και Ασυνείδητο, Κάρλ Γιούνγκ

3. Επιλογή ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη, Γ.Α.Πλάνας, εκδόσεις Νέα Ακρόπολη, Αθήνα

4. Ο Ήρωας με τα χίλια πρόσωπα, Joseph Cambell, εκδόσεις Ιάμβλιχος, Αθήνα 1990.

5. Ο Ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Γ.Α.Πλάνας, εκδόσεις Νέα Ακρόπολη, Αθήνα 1985.

6. Μύθοι και παραδόσεις, μια βαθύτερη προσέγγιση, Joseph Cambell, εκδόσεις Ιάμβλιχος, Αθήνα 1990.

7. Τα Τρία κέντρα του Μυστηρίου, Γ.Α.Πλάνας, εκδόσεις Νέα Ακρόπολη, Αθήνα

nea-acropoli.gr

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Οι μυστικοί κώδικες της μυθολογίας

Ένας μύθος είναι μία αλληγορική διήγηση που αφορά πρόσωπα, καταστάσεις, πράξεις που συνέβησαν κάπου, κάποτε. Ο χώρος και ο χρόνος είναι αρκετά απροσδιόριστοι. Θυμίζουν τον τρόπο που όλα τα παραμύθια ξεκινάνε «μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο μακρινό…».

Είναι διδακτικές διηγήσεις, που κρύβουν και εμπεριέχουν πολλά από τα μυστικά, νόμους, μυστήρια του Σύμπαντος, του ανθρώπου και της ψυχής.

«Ένας Μύθος είναι μία μάσκα του Θεού, μία μεταφορά για ό,τι υπάρχει πίσω από την ορατή πλευρά του κόσμου»

«…οι μύθοι είναι ενδείξεις των βαθύτερων πνευματικών μας δυνατοτήτων, ικανές να μας οδηγήσουν στην ευχαρίστηση, τη φώτιση, ακόμη και στην έκσταση…» (Τζ. Κάμπελ, «Η δύναμη του μύθου»)

«Οι μύθοι διεισδύουν βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή και σιγοψυθιρίζουν σε κάθε ευαίσθητο αυτί αιώνιες αλήθειες και ανώτερα ιδανικά».

«…είναι ζωντανά σπέρματα αλήθειας, που μπορούν να γονιμοποιήσουν κάθε κατάλληλα προετοιμασμένο ανθρώπινο νου και εκεί να καρποφορήσουν με καρπούς αφάνταστα πλούσιους».

«Έχουν μία διεισδυτική ικανότητα και μπορούν να οδηγήσουν στη συνειδητοποίηση μεγάλων αληθειών, καθώς επίσης και στη συνειδητοποίηση του ίδιου μας του εαυτού».

«…είναι φορείς υψηλών αληθειών…Είναι σοφά πλασμένοι και χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα αρχέτυπα με τους ανάλογους συμβολισμούς τους, οδηγούν σε ανώτερες συνειδησιακές καταστάσεις».

Φιλοσοφικός Σύλλογος Ιάμβλιχος

«Συμβολισμός και Αναζήτηση»
«...μύθος είναι προσέγγιση μιας πνευματικής ή ψυχολογικής ανθρώπινης πραγματικότητας... Ο Μύθος είναι μία αληθινή, Ιερή Ιστορία, μια πραγματικότητα που συνέβη στην αρχή των χρόνων, στη διάσταση των πρωταρχικών προελεύσεων ενός κόσμου, μιας φυλής, μιας κατάστασης, ενός όντος, είτε είναι άνθρωπος είτε ζώο είτε φυτό».

«Ο Μύθος βρίσκεται σε μία διάσταση πιο πέρα από τον ανθρώπινο και γήινο χρόνο. Αυτός ρυθμίζει τον κόσμο του «Υπάρχειν». Ο Μύθος βρίσκεται στον κόσμο του «Είναι», πέρα από κάθε συγκεκριμένη ύπαρξη και υλοποίηση στις ορατές και ιστορικές διαστάσεις της καθημερινής ανθρώπινης ζωής».

Γ. Α. Πλάνας, «Επιλογή ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη»


«Ο Μύθος αποτελεί ένα πρότυπο της πραγματικότητας. Ένα Ιδανικό Πρότυπο ή μοντέλο θείας προέλευσης, που εξηγεί μία ιερή, ανώτερη πραγματικότητα, τη δομή της και το πώς και το γιατί ήρθε σε ύπαρξη».

Σ. Παττακός, «Η Μυστική διδασκαλία του Πλάτωνα»


Τι είναι η Μυθολογία ; Η Μυθολογία είναι ένα σύστημα από μύθους, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους, εξηγούν τα μυστήρια του Σύμπαντος, των θεών και των ανθρώπων και αντικατοπτρίζουν τις ιδιαιτερότητες του κάθε λαού, αφού οι μυθολογίες των πολιτισμών διαφέρουν μεταξύ τους.

Όμως δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε μία πολύ σημαντική αλήθεια που μας υπογραμμίζει η συγκριτική μελέτη των μύθων, ότι υπάρχουν κοινά μυθικά μοτίβα, που συναντώνται σε όλες τις μυθολογίες, αν και κάτω από διαφορετικές μορφές. Αυτά τα κοινά μοτίβα μας θυμίζουν τις «Ιδέες» του Πλάτωνα και τα «Αρχέτυπα του Συλλογικού ασυνειδήτου της Ανθρωπότητας», όπως ο Γιούνγκ τα ονόμαζε.

Οι μύθοι συνδέονταν άμεσα με τις μυητικές διαδικασίες στην αρχαιότητα. «Οι λεγόμενες μυήσεις στα Αρχαία Μυστήρια περιείχαν ανθρωπομορφικές αναπαραστάσεις της λειτουργίας του πνευματικού κόσμου και των νόμων του. Συνέπαιρναν τη φαντασία του εκστασιασμένου μυούμενου και τον βοηθούσαν να απαλλαγεί από τις ατέλειες και τις δυσαρμονίες του γήινου εαυτού του. Κάτω από το φως της πανσελήνου και το χαιρετισμό των σπινθηροβόλων αστεριών, ο μυούμενος έβλεπε να ζωντανεύουν μέσα του ο Όσιρις, ο Ορφέας ή ο Οντίν.

Η θυσία του Ορφέα αποκτούσε τότε άλλο νόημα γι αυτόν και αναγνώριζε στο πρόσωπο του ήρωα λειτουργίες του ίδιου του του εαυτού. Γινόταν γνώστης και κυβερνήτης της ύπαρξης του κι όταν ξαναγύριζε στον καθημερινό κόσμο, είχε μία αίσθηση ευθύνης και μία φλόγα δημιουργικότητας». Φιλοσοφικός Σύλλογος Ιάμβλιχος, «Συμβολισμός και Αναζήτηση» Άλλο πράγμα είναι ο Μύθος και άλλο η Μυθολογία.

Ο Μύθος είναι το Φως που κινείται από ένα χέρι (Αρχέτυπος). Η σκιά του πάνω στον τοίχο (Ιστορία) αποτελεί τη Μυθολογία. Πολλές φορές ένας Μύθος επαληθεύεται και ιστορικά (π.χ. η ανακάλυψη της Τροίας από τον Σλήμαν χάρη στους υπαινιγμούς του Ομήρου).

Η Μυθολογία έχει κάποια σχέση με την Ιστορία ; Αυτό είναι ένα ερώτημα που απασχόλησε πολλούς μελετητές. Κατά πόσο δηλαδή οι μύθοι αναφέρονται και περιγράφουν γεγονότα μόνο συμβολικά, τα οποία συνέβησαν κάπου κάποτε ή ουσιαστικά μεταφέρουν τη μνήμη πραγματικά ιστορικών γεγονότων, που συνέβησαν σε συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, που όμως είναι τόσο μακριά χρονικά από τη δική μας, ώστε μόνο μέσα από μύθους και προφορικές παραδόσεις θα μπορούσαν να επιβιώσουν σαν μια ανάμνηση στη μνήμη μας ως ανθρωπότητα. Αν προσπαθήσουμε να ορίσουμε την ιστορία και τη μυθολογία και να τις διαχωρίσουμε, θα πούμε ότι στην πρώτη ανήκουν τα αντικειμενικά γεγονότα στη μεγαλύτερη τους ακρίβεια, ενώ στη δεύτερη ανήκουν οι ψυχολογικές και συμβολικές αντιλήψεις, οι οποίες ενυπάρχουν σ’ αυτά τα γεγονότα.

Η Ιστορία είναι αυστηρά χρονολογική ενώ η Μυθολογία όχι. Επίσης, η Ιστορία είναι η πορεία προς τα Αρχέτυπα, ενώ η Μυθολογία είναι αυτή που εμπεριέχει και ενσαρκώνει τα Αρχέτυπα. Στην πραγματικότητα και οι δυο συσχετίζονται μεταξύ τους και υποστηρίζονται αμοιβαία.
Μία μυθολογική έννοια κρατά την ίδια συμβολική πραγματικότητα, ακόμη κι αν ενυπάρχει σε εκατό διαφορετικά ιστορικά γεγονότα. Έτσι π.χ. ο παγκόσμιος κατακλυσμός είναι ένας Μύθος που εκδηλώθηκε σε διαφορετικές εποχές και τόπους ως γεγονός, όπως πλημμύρες ή θαλάσσιοι σεισμοί.

Οι Μύθοι λοιπόν είναι ψυχολογικές και συμβολικές Αλήθειες και επιπλέον ιστορικές. Αυτές οι αλήθειες δονούν σε διαφορετικά επίπεδα συνείδησης κι έτσι οι Μύθοι εκφράζουν και ανταποκρίνονται σε πνευματικές, διανοητικές, ψυχολογικές και ιστορικές πραγματικότητες. Δεν είναι ιστορικό ένα γεγονός το οποίο μετά μυθοποιούμε.

Πρώτα είναι ο Μύθος, ο οποίος μπορεί να ενσαρκωθεί και ιστορικά. «…ο μύθος είναι ένα μοντέλο πάνω στο οποίο μπορούν να προσαρμοστούν, να μοιάσουν ή και να το ενσαρκώσουν πολλά γεγονότα σε διάφορες εποχές, γιατί δεν είναι η ιστορία που επαναλαμβάνεται, αλλά ο Μύθος που επανεμφανίζεται».
Σ. Παττακός, «Η Μυστική διδασκαλία του Πλάτωνα»

Οι μυστικοί κώδικες των Μύθων: Επειδή ακριβώς, όπως τονίσαμε και παραπάνω, οι μύθοι εμπεριέχουν πολλές αλήθειες κρυμμένες κάτω από σύμβολα, αλληγορίες, μεταφορές, εμφανίζεται η ανάγκη της αποκρυπτογράφησής τους, έτσι ώστε να γίνει κατανοητό το νόημά τους.
Σαν πόρτες κλειδωμένες, οι μύθοι, για να ανοίξουν, χρειάζονται ειδικά κλειδιά-κώδικες.

Ποιοι μπορεί να είναι οι κώδικες αποκρυπτογράφησης των μύθων; «Σύμφωνα με τις διδασκαλίες της Εσωτερικής Γνώσης, οι Αλήθειες που έχουν κωδικοποιηθεί μέσα στους Μύθους είναι δυνατό να αποσυμβολιστούν μέσω των λεγόμενων Κλειδιών Ερμηνείας. Αυτά, σύμφωνα με την Ερμητική Παράδοση, είναι επτά. Επιτρέπουν την αποκρυπτογράφηση των Μύθων, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι είναι εύκολη η πραγμάτωση του έργου αυτού. Άλλο πράγμα είναι η γνώση της ύπαρξης των Κλειδιών Ερμηνείας και άλλο η κατοχή και η σωστή χρήση τους.

Τα κλειδιά ερμηνείας είναι τα εξής :

1. Μεταφυσικό (χαρακτήρες του Όντος)
2. Αριθμητικό (εξέλιξη των Ιδεών-Αριθμών)
3. Γεωμετρικό (οργάνωση των Μορφών)
4. Αστρολογικό (αλληλεπιδράσεις Μακρόκοσμου-Μικρόκοσμου)
5. Αλχημικό (σχέσεις της επιθυμίας των Στοιχείων για ένωση)
6. Βιολογικό (κλιμακώσεις της Ζωής)
7. Φιλολογικό (σημειωτικές και συμβολικές μορφές των Ιδεών κλπ)

Συνήθως ένας μύθος περιέχει αλήθειες που συσχετίζονται με ένα ή περισσότερα κλειδιά. Γι’ αυτό μπορεί να εμφανιστούν διάφορες ερμηνείες, οι οποίες δεν είναι αντίθετες μεταξύ τους, αλλά απλά χρησιμοποιούν διαφορετικό κλειδί ερμηνείας σαν τρόπο προσέγγισης του Μύθου. Και βέβαια, το όλο νόημα του Μύθου συσχετίζεται με τη σύνθεση των ερμηνειών, που προέρχονται από τα επιμέρους κλειδιά.

Οι Μύθοι λοιπόν περιέχουν αλήθειες, όπως και οι παραβολές των Ευαγγελίων. Περιέχουν κωδικοποιημένες γνώσεις, διδασκαλίες και μηνύματα»
Σ. Παττακός, Η μυστική Διδασκαλία του Πλάτωνα

Ας ανοίξουμε λοιπόν την ψυχή μας στη δύναμη των Μύθων. Ας ξανατραφούμε από αυτούς και ας οδηγηθούμε στην ανακάλυψη του πραγματικού εαυτού μας μέσα από το δρόμο που αυτοί υποδεικνύουν και χαράζουν. Ίσως το ταξίδι στη διάσταση του Μυθικού να είναι συγχρόνως ένα ταξίδι στη διάσταση του πραγματικού και Αληθινού.


Βιβλιογραφία

1. Σ. Παττακός, «Η Μυστική Διδασκαλία του Πλάτωνα», εκδ. Νέα Ακρόπολη
2. Στρ. Θεοδοσίου - Μάνος Δανέζης, «Τα άστρα και οι Μύθοι τους», εκδ. Δίαυλος
3. J. Campbell, «Η δύναμη του Μύθου», εκδ. Ιάμβλιχος
4. J. Campbell, «Μύθοι και Παραδόσεις», εκδ. Ιάμβλιχος
5. J. Gaarder, «Ο Κόσμος της Σοφίας», εκδ. Νέα Σύνορα - Α.Α. Λιβάνη
6. Φιλοσοφικός Σύλλογος Ιάμβλιχος, «Συμβολισμός και Αναζήτηση», εκδ. Ιάμβλιχος
7. Γ.Α. Πλάνας, «Επιλογή Ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη», εκδ. Νέα Ακρόπολη
8. Ν. Κανακάρης, «Μύθοι της Δημιουργίας», εκδ. Αρχέτυπο
9. J. Campbell, «Οι Μάσκες του Θεού», εκδ. Ιάμβλιχος
10. J. Campbell, «Ο ήρωας με τα Χίλια Πρόσωπα», εκδ. Ιάμβλιχος

nea-acropoli.gr

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Η ψυχολογία των χρωμάτων

Το χρώμα μας συγκινεί και μας εκφράζει. Αναμφίβολα, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Έχει αποδειχτεί ότι οι προτιμήσεις μας είναι έμφυτες. Μπορούμε να πούμε ότι το χρώμα είναι ταυτόχρονα μια θετική και μια αρνητική δύναμη. Το χρώμα είναι κραδασμός, κραδασμός είναι κίνηση, κίνηση είναι δραστηριότητα μια θετικής ή αρνητικής δύναμης. Ο δημιουργικός κραδασμός και ο καταστρεπτικός προέρχονται από την ίδια πηγή. Η διαφορά έγκειται στον τρόπο με τον όποιο χρησιμοποιούμαι αυτή την ενέργεια.


ΓΑΛΑΖΙΟ: Είναι το χρώμα του πνεύματος. Το σύμβολο του στοχασμού, της προσευχής και του ουρανού. Σχεδόν κάθε είδος γαλάζιου είναι καλό αλλά οι βαθύτερες αποχρώσεις του είναι καλύτερες. Το ανοιχτό γαλάζιο δείχνει μικρό βάθος και έναν αγώνα προς την ωριμότητα. Εκείνοι με την βαθειά απόχρωση έχουν βρει το έργο τους κι έχουν συμμετοχή σε αυτό. Είναι κυρίως πνευματικά προσανατολισμένοι.”Tο γαλάζιο είναι το χρώμα της συμπαντικής έλξης” σύμφωνα με τον Μπιρρεν. Είναι ακόμα, το χρώμα της απελευθέρωσης, του συντηρητισμού και της αποδοχής των υποχρεώσεων.

ΠΡΑΣΙΝΟ: Είναι ο κραδασμός της ζωής στην ανάπτυξη. Το καθαρό σμαραγδένιο πράσινο, ιδιαίτερα αν έχει μια χροιά γαλάζιου, είναι το χρώμα της θεραπείας. Είναι χρήσιμο, δυνατό και φιλικό. Έχει την συμπαντική έλξη της φύσης με την αίσθηση της ισορροπίας και της ικανότητας. Όσοι αγαπούν το πράσινο πιθανόν κατοικούν στο μεγάλο δάσος της ανθρωπότητας .Είστε ένας αξιοσέβαστος γείτονας , κατασκευαστής σπιτιών, γονέας, ψηφοφόρος, κηδεμόνας, συνεργάτης. Η πράσινη προσωπικότητα προσπαθεί να υπερνικήσει την αντίθεση με σκοπό να επιτύχει αναγνώριση.

ΚΙΤΡΙΝΟ: Είναι το χρώμα της ενέργειας και του σεξ. Μπορούμε να αποδώσουμε στο κίτρινο τα θετικά στοιχειά της δημιουργικότητας, εφευρετικότητας, επινοητικότητας, ανεξάντλητης ενέργειας, δύναμης ισχύος, θάρρους, αυτοπεποίθησης και δύναμης του χαρακτήρα. Επίσης σε αυτό αποδίδονται τα αρνητικά χαρακτηριστικά της διαμάχης, εριστικότητας, δογματικότητας και του θυμού. Το άτομο που προτιμά το κίτρινο έχει την τάση να είναι απόμακρο από τους άλλους. Έχει τις καλύτερες προθέσεις αλλά σπάνια κάνει οτιδήποτε γι’ αυτές. Το να απορρίπτει κανείς το κίτρινο, είναι σαν να απορρίπτει το καινούργιο και τη καινοτομία.

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ: Είναι το χρώμα του Ήλιου. Είναι ένα ζωτικό και γενικά ένα ωραίο χρώμα που δείχνει περίσκεψη και ενδιαφέρων για τούς άλλους. Το χρυσαφένιο πορτοκαλί είναι ζωτικό και δείχνει αυτοέλεγχο. Ενώ το καφετί πορτοκαλί δείχνει μια έλλειψη φιλοδοξίας και μια στάση αδιαφορίας. Το άτομο που προτιμά το πορτοκαλί θέλει να επιτύχει σε οτιδήποτε ασχολείται. Αναζητά την διέργεση και αναζητά να βιώσει πλήρως την ζωή. Είναι ένα πνεύμα που αγαπά την ελευθερία , που χαίρεται να έρχεται σε επαφή με τους άλλους, είναι εκ φύσεως ενθουσιώδες και ανταποκρίνεται σε οτιδήποτε νέο και συναρπαστικό. Αυτό το άτομο είναι αισιόδοξο για το μάλλον του, αναζητώντας να επεκτείνει συνεχώς τις δραστηριότητες του και έχει πολλά ενδιαφέροντα.


ΚΟΚΚΙΝΟ: Είναι ένας κραδασμός ώθησης που συνδέεται με την επιθετικότητα και την κατάκτηση. Είναι ένα ερεθιστικό χρώμα. Ο κόκκινος κραδασμός είναι το πνεύμα της δραστηριότητας, μια κινητήρια επιρροή. Μια προτίμηση γι’ αυτό το χρώμα τονίζει μια δυνατή σεξουαλική ορμή, μια δημιουργικότητα , μια επιθυμία για νέα πράγματα και νέους φίλους, για ταξίδια και αλλαγές ακόμα και στο περιβάλλον. Στην αρνητική του όψη υπάρχει μια επιθετική, πολεμοχαρής στάση, εγωκεντρικότητα και αστάθεια. Μπορεί να υποδηλώνει ενδιαφέρων για τα μυστικιστικά και τα απόκρυφα. Οι κόκκινες προσωπικότητες θέλουν να είναι οι εμπειρίες τους τέλειες και πλήρεις.

Το χρώμα είναι η ουσία της δύναμης και της ζωής γύρω μας. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάθε χρωματικό κραδασμό εποικοδομητικά η μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε καταστροφικά. Μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε σε αρμονία με την δημιουργική δύναμη η μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε εγωιστικά και για ιδιοτελείς σκοπούς .Η επίγνωση αυτής της αρχής μπορεί να επιφέρει μεγαλύτερες ικανότητες για περισσότερη αρμονία.

Πηγή: Edgar Cayce, Color and the Edgar Cayce Readings

nea-acropoli.gr

Ιχνηλάτης

Ιχνηλάτης
Ακολουθώντας τα χαμένα ίχνη......