Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Ευθυγράμμιση 6 πλανητών στον πρωινό ουρανό

Υπάρχει ένας καλός λόγος να σηκωθεί κανείς λίγο πριν από την ανατολή κάποια στιγμή τις επόμενες εβδομάδες: θα μπορέσει να θαυμάσει όλους τους πλανήτες εκτός από τον Κρόνο να παρατάσσονται σε μια ευθεία -την πορεία που ακολουθεί ο Ήλιος στη διάρκεια της ημέρας.

Όποιος μάλιστα ξυπνήσει νωρίς το επόμενο τετραήμερο, θα μπορέσει να δει και τη Σελήνη να παρακολουθεί την σπάνια κοσμική παρέλαση.

Όπως εξηγεί το Space.com, το τελευταίο δίμηνο σχεδόν όλοι οι πλανήτες παρέμεναν αθέατοι πίσω από τον Ήλιο. Τις επόμενες ημέρες επανέρχονται στην ίδια πλευρά με τη Γη και γίνονται ορατοί παραταγμένοι στο επίπεδο της εκλειπτικής, δηλαδή της φαινόμενης τροχιάς που ακολουθεί ο Ήλιος.

Η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας και ο Ερμής είναι ορατοί με γυμνό μάτι, ενώ για τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα χρειάζονται κιάλια ή ένα μικρό τηλεσκόπιο.

Η Αφροδίτη θα είναι όπως πάντα η λαμπρότερη. Δεύτερος σε φωτεινότητα θα είναι το επόμενο διάστημα ο Δίας, ο οποίος θα βρίσκεται περίπου στα μισά της απόστασης ανάμεσα στην Αφροδίτη και τον ανατέλλοντα Ήλιο.

Ο Άρης θα είναι ορατός σαν μικρό στίγμα πάνω από τον Δία, ενώ ο μικρός Ερμής ίσα που θα διακρίνεται με γυμνό μάτι ανάμεσα στον Δία και την Αφροδίτη. Ο Ουρανός θα βρίσκεται πάνω και δεξιά από την Αφροδίτη, ενώ ο Ποσειδώνας θα βρίσκεται 40 μοίρες δεξιότερα στον αστερισμό του Υδροχόου.

Οι μόνοι που δεν έχουν λόγο να χαίρονται με το θέαμα είναι οι αστρολόγοι, για τους οποίους οι πλανητικές ευθυγραμμίσεις φέρνουν κακά μαντάτα.

Έχει γραφτεί ευρέως, εξάλλου, ότι μια ευθυγράμμιση όλων των πλανητών στις 21 Δεκεμβρίου 2012 θα φέρει το τέλος του κόσμου.

Στην πραγματικότητα, το 2012 δεν θα συμβεί καμία ευθυγράμμιση, εκτός αν οι πλανήτες αποφασίσουν ξαφνικά να αλλάξουν θέσεις.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Ενεργειακοί χώροι

Από την αρχαιότητα ο άνθρωπος επέλεγε να χτίσει τα ιερά των θεών που λάτρευε σε ιδιαίτερους τόπους που εξέπεμπαν μεγάλες ποσότητες διακριτής ενέργειας. Αυτή η ενέργεια που ερχόταν από τα έγκατα της γης, και έχει άμεση σχέση με τις γραμμές Λέυ, γινόταν ( και γίνεται) αισθητή από τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, προσφέροντας κατά περίπτωση αισθήματα χαράς, λύπης, διαλογισμού, περισυλλογής, επαφής με το θείο και εν τέλει ψυχική ή σωματική ίαση. Γι αυτό το λόγο αυτοί οι τόποι δύναμης είναι διάσπαρτοι.... σε όλη την γη.
Γραμμές Hartmann & Γεωμαγνητικά πεδία
Οι γραμμές Λέυ ήταν γνωστές από την αρχαιότητα με πολλά ονόματα όπως, πράνα, τελλουρικά ρεύματα, μονοπάτια του δράκου, ρεύματα του ερπετού και άλλα. Στην ουσία πρόκειται για ενεργειακούς ποταμούς που ρέουν σε όλη την επιφάνεια της γης, σχηματίζοντας ένα πολύπλοκο πλέγμα που στα κομβικά σημεία ένωσης τους παρατηρείτε αυξημένη αυτή η ενέργεια. Αυτά τα κομβικά σημεία επέλεγαν οι αρχαίοι για να χτίσουν τους ναούς των θεών τους. Δεδομένου όμως του γεγονότος ότι δεν έχουν όλα τα κομβικά σημεία σημεία τις ίδιες ιδιότητες, και σε κάποια παρατηρούμε την ύπαρξη έντονης αρνητικής ενέργειας, τα ιερά διαχωρίζονταν της λατρείας των θεών ανάλογα με το είδος αυτής ακριβώς της ενέργειας. Για παράδειγμα τα ιερά των χθόνιων θεών ή τα νεκρομαντεία, εγκλείουν πάντα μεγάλη αρνητική ενέργεια, ενώ τα ιερά που έχουν σχέση με ηλιακούς ή ανθρωποσωτήριους θεούς διαχέονται από μεγάλες ποσότητες θετικής ενέργειας. Επίσης ιερά που σχετίζονται με ιαματικούς θεράποντες θεούς, παρουσιάζουν και αυτά τεράστιες ποσότητες θετικής ενέργειας, μέσω της οποίας γινόταν και η ίαση των ασθενών. Αυτό το φαινόμενο δεν έχει εκλείψει στην εποχή μας και υπάρχουν πολλές αναφορές που άτομα βρήκαν ίαση από σοβαρές ασθένειες επισκεπτόμενα τέτοιους τόπους δύναμης.
Ενεργειακές Γραμμές - Ιερή Γεωμετρία
Το πως οι αρχαίοι γνώριζαν τις ιδιότητες αυτών των τόπων δύναμης και πως μπορούσαν να τους διακρίνουν, είναι άγνωστο. Ξέρουμε ότι τα εκάστοτε ιερατεία επέλεγαν τον τόπο οικοδόμησης των ιερών αλλά τίποτα παραπάνω. Είναι άραγε οι γνώσεις, που πολλές φορές έχω αναφερθεί σε αυτές, των ιερατείων που κρατήθηκαν μυστικές για πάντα; Είναι η χρήση κάποιας τεχνολογίας που εμείς μόλις τον 20ο αιώνα ανακαλύψαμε ή μήπως οι άνθρωποι τότε ήταν περισσότερο αισθαντικοί από εμάς και μπορούσαν να αντιληφθούν αυτά που εμείς με δυσκολία εντοπίζουμε; Όπως και να έχει η επιστήμη και η αρχαιολογία επιβεβαιώνουν πως πράγματι οι τόποι αυτοί χρησιμοποιούνταν από την αρχαιότητα για την λατρεία των θεών.
Δελφοί: Ο ομφαλός της Γης!

Παρακάτω παραθέτω τους τόπους δύναμης της Ελλάδας και τις ιδιότητες που έχουν παρατηρηθεί σε κάθε έναν από αυτούς. Αποτελούν αναδημοσίευση από το esoterica.gr και όχι προσωπική έρευνα. Για το μόνο που μπορώ να εγγυηθώ είναι για το ιερό των μεγάλων θεών της Σαμοθράκης, αλλά πιστεύω ότι και οι υπόλοιποι είναι ισχυροί τόποι δύναμης (ισχυρότερος όλων το ιερό των Δελφών) αφού είναι γνωστοί από της αρχαιότητα για τις ιδιότητες τους. Πιστεύω ότι αποτελούν καλό οδηγό για αυτόν που θέλει να νοιώσει και να αισθανθεί αυτή την δύναμη της γης. Δεν έχετε λοιπόν να επισκεφθείτε έναν χώρο από αυτούς και να αφεθείτε στα συναισθήματα που θα σας χαρίσει.

Ιωάννης Καρυοφυλάκης

ΚΡΗΤΗ:

1.- Τόπος: Κνωσσός (36 Β2)
Που είναι: Αρχαιολογικός χώρος Ανάκτορο.
Ιδιότητες: Ηρεμία, χαλάρωση, αισιοδοξία Ενέργεια :πολύ θετική

2.- Τόπος : Φαιστός(35 Γ3)
Που είναι : Αρχαιολογικός χώρος
Ιδιότητες : μυστηριακός τόπος. Ενέργεια : ΄Εντονα αρνητική

3.- Τόπος : Σαμαριά (34 Γ1,Δ1)
Που είναι: φαράγγι της Σαμαριάς
Ιδιότητες:Νεραϊδότοπος, τάσεις φυγής, θεραπεία άγχους, άβολο περιβάλλον την νύκτα.
Ενέργεια: Θετική την ημέρα , αρνητική την νύκτα.

4.- Τόπος: Λευκά όρη (34-Δ2)
Που είναι: ανώπολη Σφακίων, οροπέδιο Αράδαινας.
Ιδιότητες; στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν διάσπαρτοι παράξενοι κρύσταλλοι.
Ενέργεια: Αρνητική

5.- Τόπος: Ιδαίον άντρο (35-Β3)
Που είναι : εσωτερικό του σπηλαίου
Ιδιότητες: χρονικό κενό , προσμονή αγνώστου. Ενέργεια Θετική και αρνητική

ΔΙΑΦΟΡΑ ΝΗΣΙΑ:

6.- Τόπος : Νήσος Σαμοθράκη (6-Δ3)
Που είναι: Παλαιόπολη, Ιερό Μεγάλων Θεών, ανάκτορα.
Ιδιότητες: ανάλογες της Δήλου και των Δελφών, μυητική ατμόσφαιρα.
Ενέργεια Θετική και συνεχής

7.- Νήσος Λέσβος
Που είναι: Πέτρα, εκκλησάκι Παναγίας της πέτρας
Ιδιότητες: στο κέντρο της εκκλησίας τρύπα-καταβάσιο. Από το εσωτερικό βγαίνει φως και ακούγονται ψαλμωδίες. Ενέργεια: Θετική

8.- Τόπος: νήσος Θάσος (4-Δ2,Δ3)
Που είναι: Ευρύτερη περιοχή
Ιδιότητες: Διάσπαρτα ιερά του Πάνα, νεραϊδότοποι, εύκολος διαλογισμός
Ενέργεια Θετική

ΚΥΚΛΑΔΕΣ

9.- Τόπος: νήσος Σαντορίνη (30-Γ1,Γ2,Δ1.Δ2)
Που είναι : ναός καρνείου Απόλλωνος και ναός Πυθείου Απόλλωνος
Ιδιότητες:Βαθιά ατμόσφαιρα, εύκολος διαλογισμός , ανασφάλεια
Ενέργεια: Αρνητική

10.- Τόπος: νήσος Νάξος (30-Α1,2)
Που είναι : νησίδα παλάτια, Ναός Απόλλωνος
Ιδιότητες: περίεργες καιρικές αλλαγές, ανησυχία, προσμονή αγνώστου
Ενέργεια: Θετική

11.- Τόπος: νήσος Νάξος (30-Α1,2)
Που είναι: Πύργος χειμάρου
Ιδιότητες: Υπόγιοι θόρυβοι, κρύα ατμόσφαιρα Ενέργεια : Αρνητική

12.- Τόπος: νήσος Πάρος (30-Α1)
Που είναι: Μνημέρια (Ν.Α)
Ιδιότητες:Φώτα , φωνές, μυστηριακοί ήχοι, τραγούδια άγνωστης προέλευσης.
Ενέργεια: Αρνητική

13.- Τόπος: νήσος Δήλος (24-Δ2)
Που είναι: τάφοι υπερβορείων ιερειών του Απόλλωνα, ευρύτερη περιοχή
Ιδιότητες: Χρονικό κενό, φωνές θόρυβοι, ομιλίες απότομες ριπές ανέμου φαινόμενα τηλεκίνησης, τόπος ιερής γεωμετρίας. Ενέργεια: Θετική & αρνητική, τόπος δύναμις

14.- Τόπος: νήσος Τήνος (24-Γ1)
Που είναι : ναός ευαγγελιστρίας
Ιδιότητες: αίσθηση αιώρησης. Θεραπευτικές ιδιότητες: άνοιγμα ενεργειακών κέντρων αισιοδοξία, καλή ψυχολογική κατάσταση. Ενέργεια: πολύ Θετική

15.- Τόπος: νήσος Κέα (23Γ1)
Που είναι: ευρύτερη περιοχή, κυρίως απομονωμένα μέρη.
Ιδιότητες : νεραϊδότοποι. Ενέργεια Θετική

16.- Τόπος : νήσος Σύρος (23-Δ3)
Που είναι:Χάλαρα κοντά στην πηγή Σύριγγα
Ιδιότητες:Δίκτυο λοξεμένων πετρωμάτων, στρέβλωση χρόνου, νεραϊδότοπος,γραμμές ley(αρχή:Δήλι-εκκλησία Αναστάσεως, τέλος εκκλησία Αγ. Στεφάνου κοντά στο Γαλησσό). Ενέργεια: ισχυρά Θετική , τόπος δύναμις

17.- Τόπος: νήσος Σάμος (26-Α1,Α2)
Που είναι: ευρύτερη περιοχή, απομονωμένοι τόποι .
Ιδιότητες: νεραϊδότοποι. Ενέργεια Θετική

ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ:

18.- Τόπος νήσος Ρόδος (32-Γ2)
Που είναι: χωριό Μονόλιθος, Ναϊτικό κάστρο Μονολίθου
Ιδιότητες:χρονικό κενό, μυστηριακός τόπος, έντονος διαλογισμός ,τάσεις φυγής.
Ενέργεια: Θετική

19.- Τόπος: νήσος Κώς (31-Α3)
Που είναι : Ασκληπιείο
Ιδιότητες: ιδιαίτερα θεραπευτικές, ισχυρή γαιωακτινοβολία.
Ενέργεια: έντονα Θετική

20.- Τόπος νήσος Πάτμος (26-Γ1)
Που είναι: σπήλαιο αποκάλυψης
Ιδιότητες: έντονος διαλογισμός, χρονικό κενό. Ενέργεια Θετική

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ:

21.- Τόπος: Λακωνία (28-Δ1)
Που είναι: Ακρωτήριο Ταίναρο, καταβάσιο
Ιδιότητες: Ψυχοπομπείο, είσοδος στον ΄Αδη- η μεγαλύτερη στην Ελλάδα, εμφανής ψυχολογικής μετάλλαξης κατά την είσοδο.
Ενέργεια: ισχυρή Θετική και Αρνητική .

22.- Τόπος: Λακωνία (27-Α3,Α4)
Που είναι: όρος Ταϋγετος, ευρύτερη περιοχή.
Ιδιότητες: φαινόμενα τηλεκίνησης, φώτα άγνωστης προέλευσης, χρονικό κενό.
Ενέργεια : Αμφίπολη

23.- Τόπος: Λακωνία (28-Α1)
Που είναι: Βρέσθενα Σπάρτης
Ιδιότητες: Στο πεοσκυνητάρι της Παναγίας στα βράχια ακούγονται κρότοι και βγαίνουν φωτιές άγνωστης προέλευσης. Ενέργεια: Αρνητική

24.- Τόπος:Αχαϊα (20-Β3)
Που είναι: Μεγ. Σπήλαιο, καταβάσιο
Ιδιότητες: χρονικό κενό, βαριά ατμόσφαιρα. Ενέργεια: Αρνητική

25.- Τόπος: Κορινθία ( 21- Β2)
Που είναι: Γεληνιάτικα, βουδιστικό κέντρο κάραμ μπέρτσεν-λίνκ.
Ιδιότητες:Βρίσκεται στο κέντρο ενεργειακού τριγώνου Δελφών-Ολυμπίας-Μηκυνών.
Ενέργεια: ισχυρά Θετική

26.- Τόπος: Μεσσηνία (27-Α1)
Που είναι: παλιό λουτρό , σπηλιά του Κουφιέρου
Ιδιότητες: στοιχεία κοίλης Γης, τραγούδια άγνωστης προέλευσης, άλλα πεδία.
Ενέργεια: Θετική

ΑΤΤΙΚΗ:

27.- Τόπος: Μαραθώνας (22-Α3)
Που είναι: Σπηλιά του Πανός
Ιδιότητες: Ταφικό σπήλαιο, μυστηριώδη φαινόμενα, δυσάρεστη ατμόσφαιρα.
Ενέργεια: Αρνητική

28.- Τόπος: Διόνυσος (22-Α3)
Που είναι: Οδός Διονύσου Ν. Μάκρης Ναός Διονύσου
Ιδιότητες:Γαλήνη, υπερβατικό περιβάλλον, εύκολος διαλογισμός.
Ενέργεια: Θετική

29.- Τόπος: Καισαριανή (22-Β2)
Που είναι: Μονή Καισαριανής, καταβάσιο
Ιδιότητες: γαλήνη , μυστήριο, ανεξήγητα φώτα και θόρυβοι , φαινόμενα τηλεκίνησης ιαματικά νερά. Ενέργεια: ισχυρά Θετική και συνεχής

30.- Τόπος: Ν. Μάκρη (22-Β3)
Που είναι: Αμερικάνικη στρατ. Βάση.
Ιδιότητες: ισχυρές ηλεκτρομαγνητικές διαταραχές. Είναι το ένα άκρο του ηλεκτρομαγνητικού αγωγού που έχει το άλλο του άκρο στο Lagley, Virginia, USA.
Ενέργεια: ισχυρά θετική και αρνητική

31.- Τόπος: Αθήνα (22-Β2)
Που είναι: βράχος της Πνύκας, Ακρόπολη
Ιδιότητες: Ισχυρό γεωμαγνητικό κέντρο, στην όρθια πέτρινη στήλη, βρίσκεται το ισχυρότερο πεδίο ενεργείας.
Ενέργεια:ισχυρά θετική, αντίπολος του πέτρινου κύκλου με σύμβολα πάνω από το θέατρο της Ντόρας Στράτου στο ύψωμα απέναντι από την Πνύκα.

32.- Τόπος: Πεντέλη (22-Β3)
Που είναι: Σπηλιά Νταβέλη, καταβάσιο
Ιδιότητες: φώτα άγνωστης προέλευσης, χρονικό κενό,, ψυχολογικές διαταραχές, ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, αντιβαρύτητα, ισχυρότατος δίαυλος ηλεκτ/κης ακτινοβολίας, εκτεταμένο δίκτυο στοών εως το ανάκτορο της Πικροδάφνης.. Ιαματικό νερό. Ενέργεια: ιδιαίτερα ισχυρή αμφίπολη.

33.- Τόπος : Πάρνηθα (22-Α2)
Που είναι: σπηλιά Πανός, καταβάσιο και Φρούριο Φυλής
Ιδιότητες:γαλήνη, εςύκολος διαλογισμός, στρέβλωση χρόνου
Ενέργεια: μεγάλη Θετική

34.- Τόπος: Αθήνα (22-Β2)
Που είναι: Νεκροταφείο Αρχαίας Αθήνας.
Ιδιότητες: τόπος δύναμης, εύκολος διαλογισμός, άλλες διαστάσεις το σούρουπο.
Ενέργεια: Θετική

ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ:

35.- Τόπος: Βοιωτία
Που είναι: αρχαία Υηττός, ναός ΄Ηρας , ναός Ηρακλέους.
Ιδιότητες υπόγεια λίμνη με ιδιότητες της μεγ. Πυραμίδας. Στην Ακρόπολη ναός χριστιανικός με αρχαίες επιγραφές. Ενέργεια: Θετική συνεχής

36.- Τόπος: Βοιωτία (15-Δ3)
Που είναι: Λειβαδιά Τροφώνειο άντρο, καταβάσιο και Στείρο μονή Οσίου Λουκά.
Ιδιότητες:Μυητικό κέντρο, αλλαγή ψυχολογίας, επίπεδα αρχαίων στοών, νεραϊδότοπος
Ρνέργεια: Θετική

37.- Τόπος: Φωκίδα (15-Δ2)
Που είναι:Αράχοβα , Κωρύκειο άντρο (σπήλαιο Πανός)
Ιδιότητες: Νεραϊδότοπος, σύστημα σπηλαίων, άγνωστης προέλευσης τραγούδια και ήχοι , μυητικός τόπος. Ενέργεια: ισχυρά Θετική

38.- Τόπος: Φθιώτιδα (15-Δ1)
Που είναι: Δελφοί, αρχαιολογικός χώρος, ονειρομαντείο, ευρύτερη περιοχή.
Ιδιότητες:ισχυρότατος τόπος δύναμης. Ενέργεια: ισχυρά Θετική

ΗΠΕΙΡΟΣ:

38.- Τόπος: ΄Ακτιο Πρέβεζας(13-Β2)
Που είναι : βάση του ΝΑΤΟ
Ιδιότητες: Ισχυρή γεωμαγνητική ακτινιβολία, ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα.
Ενέργεια: θετική και Αρνητική

39.- Τόπος Οροπέδιο Ιωαννίνων(8-Δ2)
Που είναι: μαντείο Δωδώνης, αρχαίο θέατρο
Ιδιότητες:Πομποδέκτης, ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, χρονικό κενό.
Ενέργεια: Θετική και αρνητική

ΘΕΣΣΑΛΙΑ:

40.- Τόπος: Καρδίτσα (14-Α3)
Που είναι: Καλλιφώνι, ευρύτερη περιοχή
Ιδιότητες: ΄Εξω από το χωριό τόπος δύναμης, άλλες διαστάσεις , χαλάρωση
Ενέργεια: Θετική

41.- Τόπος Πήλιο (15-Α3)
Που είναι: χωριό Δράκεια, Χειρώνιο άντρο.
Ιδιότητες: χρονικό κενό, πέρασμα σε άλλα πεδία,γαλήνη. Ενέργεια Θετική

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ:

42.- Τόπος : Πιερία (10-Β1)
Που είναι: Αρχαίο Δίον
Ιδιότητες: φωτεινές σφαίρες, αίσθηση ώθησης προς τα επάνω.
Ενέργεια : Θετική

43.- Τόπος: Σέρρες (4-Γ1)
Που είναι: χωριό Πρώτη στο δρόμο για το μοναστήρι της Αναλήψεως.
Ιδιότητες: Αντιβαρύτητα , μαγνητικές διαταραχές
Ενέργεια: Θετική και αρνητική

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ:

44.- Τόπος: Καλαμαριά (11-Β1)
Που είναι: γήπεδο Απόλλωνα πίσω υπάρχει εκκλησάκι και εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο.
Ιδιότητες; Τόπος δύναμης, άλλες διαστάσεις. Ενέργεια: Θετική

45.- Τόπος: Πανόραμα (11Β1)
Που είναι: στον δρόμο προς Χορτιάτη, βγαίνοντας από το Πανόραμα, οι δυό τρείς μικροί δρόμοι δεξιά, πιο πάνω από την στροφή οδηγούν σ' εξοχική τοποθεσία με μικρό ποτάμι με πράσινα πετρώματα.
Ιδιότητες: Χαλάρωση , ηρεμία, νεραϊδότοπος.
Ενέργεια: Θετική

46.- Τόπος: πόλη (11-Β1)
Που είναι: Βασιλίσσης ΄Ολγας 263 απέναντι από την Νομαρχία.
Ιδιότητες: στοιχειωμένο σπίτι, παραφυσικά φαινόμενα, λάμψεις & φωνές άγνωστης προέελυσης κατά την νύκτα. Ενέργεια : Αρνητική

ΘΡΑΚΗ:

47.- Τόπος: Ροδόπη (5-Δ2)
Που είναι: χωριό Ασκητές, έξω από το χωριό, υπάρχουν λαξευμένοι μεγαλιθικοι τάφοι στα βράχια.
Ιδιότητες: Ισχυρός τόπος δύναμης και περισυλλογής, άλλες διαστάσεις.
Ενέργεια: Θετική

ΕΠΤΑΝΗΣΑ:

48. - Τόπος: νήσος Ζάκυνθος (19-Γ2)
Που είναι : ακρωτήρι κόκκινος βράχος 2χλμ. Βόρεια της πόλεως και κυανό σπήλαιο, Σκινάρι.
Ιδιότητες: Ισχυρός γωδαιτικός τόπος, χρονικό κενό, ενεργειακός κόμβος.
Ενέργεια: Θετική και αρνητική

49.- Τόπος: νήσος Λευκάδα(13-Γ2)
Που είναι: νησίδα Μεγανήσι, 12 ν.μ. από το λιμάνι της Λευκάδας.
Ιδιότητες: Σπήλαιο του δαίμονα, αρχικά δύσκολη προσαρμογή, άλλα πεδία.
Ενέργεια: Θετική και αρνητική

50.- Τόπος: νήσος Ιθάκη (19-Α2)
Που είναι: σπήλαιο των νυμφών.
Ιδιότητες: νεραϊδότοπος, πέρασμα σε άλλες διαστάσεις, γαλήνη, χαλάρωση.
Ενέργεια: Θετική.

πηγή: Πύλη Ιάσονας verena.gr

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Σε νομικό κενό έπεσαν οι εργασίες για τον Βωμό των 12 Θεών

Απόφαση που μπλέκει το σκηνικό των εργασιών για την κατάχωση του Βωμού των Δώδεκα θεών στο τμήμα της γραμμής του Ηλεκτρικού, Μοναστηράκι - Θησείο, εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο. Έκανε δεκτό το αίτημα της κοινοπραξίας Άκτωρας ΑΤΕ και Μοχλός Α.Ε. για την ανάκληση της προσωρινής διαταγής που είχε εκδοθεί στις 15 Απριλίου για το «πάγωμα» των εργασιών αλλά παράλληλα απέρριψε την αίτηση ανάκλησης του «παγώματος» των εργασιών που είχαν καταθέσει ο ΗΣΑΠ, το υπουργείο Οικονομικών και το υπουργείο Πολιτισμού.
Η αίτηση που κατέθεσαν οι κοινοπραξίες, για να ξεκινήσουν και πάλι τα έργα, έγινε δεκτή αλλά με την αιτιολογία ότι στην απόφαση "παγώματος" των έργων δεν είχε κληθεί εκπρόσωπος της κοινοπραξίας. Από την άλλη το αίτημα για τη συνέχιση των έργων από ΗΣΑΠ, υπουργεία κλπ απορρίφθηκε.
Οι εργασίες είχαν σταματήσει ύστερα από την προσφυγή πολιτών στη Δικαιοσύνη, που ζητούσαν να μην ξαναθαφτούν τα αρχαιολογικά ευρήματα.

3.000 πολίτες διαδήλωσαν υπέρ του Βωμού των 12 Θεών

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Δελφοί: Ο ομφαλός της Γης!

Η Ακρόπολη της Αθήνας και ο ναός της Αφαίας στην Αίγινα ισαπέχουν από τους Δελφούς.
Η Αφαία και η Ακρόπολη της Αθήνας ισαπέχουν από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο
(τις λεγόμενες "καβοκολώνες").
Πράγματι στο Google Earth η Ακρόπολη και η Αφαία απέχουν από τον ναό του Ποσειδώνα,
περίπου 44 χλμ σε ευθεία γραμμή και από τους Δελφούς, 121 χλμ!
Επίσης οι Δελφοί ισαπέχουν από τη Δωδώνη και το Δίον (περίπου 195 χλμ).
Επίσης, από την Ολυμπία και την Ακρόπολη (περίπου 121 χλμ).
Οι ναοί αυτοί σχηματίζουν ανά δύο ένα ισοσκελές τρίγωνο με τους Δελφούς.
Ιερή Γεωμετρία σε τόπους ιδιαίτερης σημασίας
Ακολουθούν snapshots από το Google Earth:



Δελφοί, Αφαία, Ακρόπολη

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

H ιστορία της προσωκρατικής φιλοσοφίας

H ιστορία της προσωκρατικής φιλοσοφίας, όπως τη διασώζουν οι πηγές, είναι μια διαλεκτική, φιλοσοφική διαμάχη. Mία φιλοσοφική διαμάχη μεταξύ των θεωρητικών της ενότητας (Ελεάτες) και των θεωρητικών της πολλαπλότητας του σύμπαντος (Ίωνες, Πυθαγόρειοι, Εμπεδοκλής, Αναξαγόρας, Ατομικοί). Συνοπτικώς, η προσωκρατική φιλοσοφική διαμάχη έχει ως εξής. Πρώτος ο μονιστής Παρμενίδης χρησιμοποίησε τα πυθαγόρεια σημεία, για να ασκήσει κριτική στην ιωνική, πυθαγόρεια και ηρακλείτεια υλική μονάδα. Έπειτα, οι μαθητές του Παρμενίδη Ζήνων και Μέλισσος χρησιμοποίησαν την υλική μονάδα των συγχρόνων τους πλουραλιστών Εμπεδοκλή και Αναξαγόρα, για να δείξουν ότι, αφού είναι απείρως διαιρετή, δεν ικανοποιεί την ελεατική λογική. Τέλος, οι πλουραλιστές Ατομικοί, αφού, κατά τον Αριστοτέλη ενέδωσαν στην ελεατική λογική και χρησιμοποίησαν "ατομικά μεγέθη" (Φυσ. Α 3, 187a1-3), τελικώς επιχείρησαν να ανασκευάσουν την ελεατική θεωρία. Αυτή είναι η επικρατέστερη ερμηνεία όσον αφορά την εξέλιξη των προσωκρατικών φιλοσοφικών συστημάτων.

Η ιστορία λοιπόν της προσωκρατικής φιλοσοφίας δεν είναι παρά η ιστορία μιας φιλοσοφικής διαμάχης. Από τον πλατωνικό Σοφιστή (246a) και εξής αυτή η αρχαία φιλοσοφική διαμάχη στη σύγχρονη βιβλιογραφία και εν γένει στην ιστορία των ιδεών είναι γνωστή ως διαμάχη μεταξύ των πλουραλιστών και των μονιστών . Eίναι επίσης γνωστή ως διαμάχη μεταξύ των αρχαίων υλιστών και ιδεαλιστών ή αλλιώς ως σύγκρουση του κόσμου του Ηρακλείτου με τον κόσμο του Παρμενίδη, ήτοι του κόσμου του γίγνεσθαι (της συνεχούς μεταβολής, εναλλαγής, γένεσης και φθοράς) και του κόσμου του είναι, ήτοι της ενιαίας αδιαφοροποίητης πραγματικότητας.

Ποια είναι η αξία αυτής της φιλοσοφικής διαμάχης; Μήπως οδήγησε τους αρχαίους Έλληνες, λ.χ., στην ανακάλυψη των ηλεκτρονίων ή στην εύρεση της αιτίας των σεισμών; Όχι βέβαια, μια και η προσωκρατική φιλοσοφία είναι εμφανώς “αντιβακώνεια”. Δηλαδή, δεν στηρίζει τα συμπεράσματά της σε εμπειρική, ακριβή “μικροκοπική” ή “τηλεσκοπική” γνώση, την οποία άλλωστε οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν τα μέσα να την αποκτήσουν . Ένα βασικό ερώτημα που ετέθη από σύγχρονους ερμηνευτές είναι “κατά πόσον η προσωκρατική έρευνα για τη φύση των πραγμάτων είναι επιστημονική”. O μη επιστημονικός χαρακτήρας της προσωκρατικής φιλοσοφίας έχει υποστηριχθεί από τον Cornford . Aυτή η θέση όμως στη σύγχρονη έρευνα θεωρείται ακραία .

Το παράδειγμα των σεισμών θα μάς βοηθήσει να κατανοήσουμε ποια τελικώς είναι η συνεισφορά των “αντιβακώνειων” Προσωκρατικών στη φιλοσοφία και στην επιστήμη του Δυτικού πολιτισμού. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογική παράδοση, οι σεισμοί οφείλονται στην “μήνιν” του Ποσειδώνος . Οι Προσωκρατικοί, όμως, επιχείρησαν να δώσουν μία επιστημονική (για τα μέτρα της εποχής τους) εξήγηση των σεισμών. Οι πρώτες θεωρίες σεισμογένεσης διατυπώθηκαν από τους Προσωκρατικούς. Ειδικότερα, ο Δημόκριτος θεωρούσε ότι το νερό της βροχής με την ανακατανομή του στα κοιλώματα της γης προκαλεί σεισμούς. Κατά τον Αναξιμένη, οι σεισμοί προκαλούνται από την υγρασία και τη ξηρασία που προκαλούν ρήγματα στη γη. Ο δε Αναξαγόρας πίστευε ότι το θερμό “πυρώδες” στοιχείο εισχωρεί στα κοιλώματα της γης και τη συγκλονίζει. Κατά τον Αριστοτέλη, αυτές οι προσωκρατικές θεωρίες δεν συμφωνούν με τα εμπειρικά σεισμικά γεγονότα .

Ωστοσο, η αριστοτελική παράδοση ακολουθεί εμφανώς τα βήματα των Προσωκρατικών, όταν εξηγεί τον σεισμό ως ένα φυσικό φαινόμενο, το οποιο “αλλάζει” τη μορφή της γης (Περι κόσμου 397α5, 19-24). Ήτοι, οι Αριστοτελικοί συνδέουν τους σεισμούς με το πρόβλημα που απασχολούσε τους Προσωκρατικούς, το πρόβλημα της μεταβολής που παρατηρείται στη φύση. Όπως το θέτει ο Popper: “αυτό το γενικό πρόβλημα είναι φιλοσοφικό. Όντως, στον Παρμενίδη και στον Ζήνωνα σχεδόν γίνεται λογικό πρόβλημα. Πως είναι (λογικώς) δυνατή η μεταβολή; Πως ένα πράγμα μπορεί να αλλάξει χωρίς να χάσει την ταυτότητά του; Εάν παραμένει το ίδιο, δεν αλλάζει. Όμως, εάν χάνει την ταυτότητά του, τότε δεν είναι το πράγμα που ήταν πριν αλλάξει” (Popper, Back to the Presocratics, 14).

Το πρόβλημα της μεταβολής δεν είναι αντι-επιστημονικό, μια και, τηρουμένων των αναλογιών, η σύγχρονη χημεία ασχολείται με τα φαινόμενα μεταβολής της ύλης (φυσικά, χημικά και πυρηνικά). Έχοντας ως κριτήριο τη γνώση της σύγχρονης χημείας, θα μπορούσαμε ενδεχομένως να εξετάσουμε κριτικώς τα προσωκρατικά αποσπάσματα, για να αποσαφηνίσουμε “ποιο είδος μεταβολής είχαν στο νου τους οι Προσωκρατικοί, τη φυσική, τη χημική ή την πυρηνική μεταστοιχείωση” (πρόταση έρευνας). Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι κατά την προσωκρατική περίοδο ήταν γνωστή μόνο η ποσοτική ή μηχανική μείξη συστατικών στοιχείων (πχ. νερό+χώμα=λάσπη), ενώ η χημική μείξη ήταν άγνωστη. Γι' αυτό και, όπως επισημαίνει ο Αpelt, ο Μέλισσος δεν μπορούσε να δεχθεί ότι με την ποσοτική αναδιάταξη και μείξη στοιχείων, όπως την θέτουν οι πλουραλιστές κοσμολόγοι, προκύπτει ένα ενιαίο, ομογενές μείγμα (εν εκ πλειόνων MXG 974a24).

Η χημική μείξη παρουσιάζεται για πρώτη φορά στον Αριστοτέλη (Περί γεν. 327 Ι. 10). Επιπλέον, όπως είδαμε, το πρόβλημα της μεταβολής στους Προσωκρατικούς έγινε αντικείμενο κριτικού διαλόγου και ορθολογικής συζήτησης. Δεν πρέπει να κρίνουμε τους Προσωκρατικούς με βάση τα εμπειρικά στοιχεία που δεν είχαν λόγω έλλειψης τεχνολογίας. Κατά τον Popper, το σημαντικό στοιχείο είναι ότι οι Προσωκρατικοί είχαν αναπτύξει μεταξύ τους έναν “κριτικό διάλογο”, μία “λογική συζήτηση” πέρα από δόγματα και προκαταλήψεις (Popper, Back to the Presocratics, 8 κε.)

Οι Προσωκρατικοί αρέσκονται σε σωρεία επαγωγικών και παραγωγικών συλλογισμών μόνο και μόνο, για να υποστηρίξουν το πλουραλιστικό ή μονιστικό επιχείρημά τους. Και εκεί ακριβώς , κατά τον Popper, εντοπίζεται το μεγαλείο τους. Ήτοι, οι Προσωκρατικοί φιλόσοφοι είναι “αντιβακώνειοι” και αντιδογματικοί. Χρησιμοποιούν την παραγωγική σκέψη, η οποια "μάς βοηθεί να υπερβούμε τα χάσματα και την αβεβαιότητα της επαγωγής". Οι φιλοσοφικές διαμάχες τους και ο κριτικός διάλογος των θεωρίων τους δημιούργησαν τη Δυτική αντιδογματική παράδοση των “υποθέσεων” και της ελεύθερης κριτικής (Popper, Back to the Presocratics, 23)

Σε αυτό, λοιπόν, το αντιδογματικό πλαίσιο, όλοι οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, σύμφωνα με σύγχρονη έρευνα, επιχείρησαν να προσδιορίσουν το έσχατο συστατικό "στοιχείο" της υλικής πραγματικότητας - επιδιώκοντας να βρουν την ουσία και τη φύση των πραγμάτων, ήτοι το ον. Κατ' ουσίαν, όλοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλοσοφοι, από τους Προσωκρατικούς έως το Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, θέτουν το εξής ερώτημα: "τίνος είδους πράγματα ερευνούμε, όταν αναζητούμε επιστημονικούς ορισμούς αντικειμένων" (τί έστι το ον;) [Αριστ. Μετά τα Φυσικά Ζ Ι 1028b2- 4); Πρόκειται για πράγματα διαφορετικού είδους από την πληθώρα των καθημερινών πραγμάτων; Kατά τον Πλάτωνα, αφενός, υπάρχουν τα πολλά, αισθητά πράγματα, όπως λχ. υπάρχουν πολλά διαφορετικά όμορφα αντικείμενα. Αφετέρου, υπάρχει η οντότητα (ή ιδέα) του 'όμορφου' που είναι μόνο μία. Η πολλαπλότητα και πληθώρα των διαφορετικών όμορφων πραγμάτων δεν μας απαντά το ερώτημα 'τι είναι το όμορφο', ήτοι, 'ποια είναι η φύση του όμορφου'. Με την ίδια λογική, οι Ελεάτες θεωρούν ότι στον φαινομενικό κόσμο της δόξας (των φυσιολόγων και των κοινών θνητών) ένα υλικό συστατικό στοιχείον, όπως είναι το ηρακλείτειο πυρ, μεταστοιχειώνεται και παίρνει πολλές διαφορετικές μορφές, οι οποίες όμως δεν μας εξηγούν τη φύση των πραγμάτων. Τη φύση ενός συστατικού στοιχείου ή ενός αντικειμένου μάς την εξηγούν οντότητες, τις οποίες οι Ελεάτες ονομάζουν εν ον, ο Πλάτων ιδέα, ο Αριστοτέλης ουσία, ενώ οι μεταγενέστεροι φιλόσοφοι αποκαλούν 'universals'.

Όλοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι επιχείρησαν να βρουν "εκέινο το συστατικό που κάνει ένα αντικείμενο αυτό που είναι στην πραγματικότητα", ήτοι την ουσία ενός αντικειμένου. Υπ' αυτήν την έννοια, οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι εντάσσονται οργανικώς στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας αποτελώντας με αυτήν μια ενότητα. Πρώτοι οι Προσωκρατικοί στην ιστορία των ιδεών έθεσαν το εννοιολογικό πλαίσιο όλης της αρχαίας ελληνικής, αλλά και γενικότερα της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας και επιστήμης. Σ' αυτό το εννοιολογικό πλαίσιο, οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι επιχείρησαν να βρουν τη φύση των πραγμάτων. Αυτή η μέθοδος -κατά τον Παρμενίδη- είναι η μοναδική επιστημονική μέθοδος έρευνας (μόνη οδός διζήσιος απ. 2.2). Πέραν, λοιπόν, των εύλογων διαφορών τους, βασικός στόχος όλων των προσωκρατικών φιλοσόφων ήταν ο προσδιορισμός της φύσης των πραγμάτων (rerum natura) σε όλους τους (τότε γνωστούς) τομείς του επιστητού. Ο επιστημονικός και φιλοσοφικός διάλογος για την εύρεση της φύσης των πραγμάτων άρχισε με τις φιλοσοφικές διαμάχες των Προσωκρατικώνν και έκτοτε συνεχίζεται σε παλαιές και "Νέες Εποχές".


Κων/νος Ι Βαμβακάς
(Απο το άρθρο του “Προσωκρατικοί: Οι Θεμελιωτές της Φυσικής Επιστήμης” (Χημικά Χρονικά Τεύχος 10, Οκτώβριος, 2001, 279-282)

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Το αρχαιότερο γνωστό αποκρυπτογραφημένο κείμενο στην Ευρώπη

Η γραφή σε πήλινη πινακίδα που βρέθηκε το περασμένο καλοκαίρι στην Ίκλαινα της Μεσσηνίας, είναι το αρχαιότερο γνωστό αποκρυπτογραφημένο κείμενο στην Ευρώπη, σύμφωνα με μελέτες.
Η είδηση δημοσιεύτηκε στις 30 Μαρτίου στο περιοδικό «National Geographic», το οποίο αναφέρει ότι, κατά τους ερευνητές, η πινακίδα διασώθηκε από καθαρή τύχη όταν ένας σωρός σκουπιδιών έπιασε φωτιά πριν από 3.500 χρόνια. Η πινακίδα, που βρέθηκε σε ελαιώνα στο χωριό Ίκλαινα, 14 χλμ. βορειοανατολικά της Πύλου, είναι μυκηναϊκή και χρονολογείται μεταξύ 1450 και 1350 π.Χ.
Σύμφωνα με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μισσούρι-ST Louis και επικεφαλής των ανασκαφών στην περιοχή, Μιχαήλ Κοσμόπουλο, οι μέχρι τώρα έρευνες έχουν φέρει στο φως ενδείξεις ενός πρώιμου μυκηναϊκού ανακτόρου, γιγάντιους αναλημματικούς τοίχους, τοιχογραφίες και ένα ιδιαίτερα εξελιγμένο αποχετευτικό σύστημα. Το πιο εντυπωσιακό όλων όμως είναι η πινακίδα.
Το περιοδικό αναφέρει κι άλλες δηλώσεις του καθηγητή, σύμφωνα με τον οποίον η πινακίδα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί μέχρι σήμερα οι αρχαιολόγοι δεν θεωρούσαν ότι μυκηναϊκές πινακίδες είχαν κατασκευαστεί τόσο νωρίς και δεύτερον επειδή όσες έχουν βρεθεί ήταν μόνο σε μερικά πολύ σημαντικά ανάκτορα, όπως οι Μυκήνες, ο προκάτοχος του σημερινού ρεκόρ.
Στην Ίκλαινα υπήρχε ανάκτορο κατά την πρώιμη μυκηναϊκή περίοδο, ωστόσο την εποχή που φτιάχτηκε η πινακίδα, ο οικισμός ήταν ένας απλός δορυφόρος της πόλης της Πύλου, έδρας του βασιλιά Νέστορα.
Το θραύσμα της πινακίδας έχει περίπου 2,5 εκ. ύψος και 4 εκ. πλάτος και τα σημεία που έχουν χαραχθεί αποτελούν πρώιμο δείγμα της Γραμμικής Β, γραφής που χρησιμοποιήθηκε κατά τη Μυκηναϊκή Περίοδο (17ος έως 13ος αι. π.Χ.) και αφορούσε κυρίως οικονομικά και λογιστικά θέματα της άρχουσας τάξης.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η πινακίδα της Ίκλαινας περιλαμβάνει από τη μια πλευρά τον σχηματισμό ρήματος που σχετίζεται με την κατασκευή και από την άλλη ονόματα και αριθμούς, που πιθανότατα αντιστοιχούν σε κάποιον κατάλογο ιδιοκτησίας.
«Πινακίδες τέτοιου τύπου δεν ψήνονταν, μόνο στεγνώνονταν στον ήλιο και γι’ αυτό τον λόγο ήταν πολύ εύθραυστες», δήλωσε ο κ. Κοσμόπουλος. «Προφανώς την εποχή εκείνη κάποιος πέταξε την πινακίδα σε κάποιο λάκκο και ύστερα έκαψε τα σκουπίδια του. Μετά η φωτιά τη σκλήρυνε και τη διατήρησε», κατέληξε.
Σύμφωνα με την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, η έρευνα της Ίκλαινας άρχισε το 1999 ως επιφανειακή και διήρκεσε το 2006. Το 2008 ξεκίνησε ως συστηματική ανασκαφή της Αρχαιολογικής Εταιρείας υπό τη διεύθυνση του κ. Μιχαήλ Κοσμόπουλου με εξαίρετα αποτελέσματα τριών ανασκαφικών περιόδων (2008-2010), τα οποία έχουν δημοσιευτεί στους τόμους των ετών 2008, 2009 και 2010 του ετήσιου περιοδικού «Το 'Εργον της Αρχαιολογικής Εταιρείας».

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Ο Κατακλυσμός του Νώε - Δευκαλίωνα, ξεκίνησε από το Αιγαίο;

Ο Κατακλυσμός του Νώε, έχει αποτελέσει πολλές φορές αντικείμενο έρευνας των επιστημόνων, οι οποίοι αναζητούν μία επιστημονική εξήγηση για τα όσα περιγράφονται στο Βιβλίο της Γενέσεως..... και όχι μόνο Απλές αντιγραφές κατακλυσμών


Μία από τις πιο πρόσφατες θεωρίες, είναι αυτή που σας παρουσιάζει το pyles.tv και ανήκει στους ερευνητές του φημισμένου ωκεανογραφικού ινστιτούτου Woos Hole, με έδρα στη Μασαχουσέτη. Το 2007 η ερευνητική ομάδα του Ινστιτούτου είχε υποστηρίξει ότι ο Κατακλυσμός του Νώε άρχισε από το Αιγαίο αλλά ήταν μικρότερης έντασης απ΄ ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα!

"Το λειώσιμο των πάγων, έφερε τον Κατακλυσμό"

Μετά από πολύχρονες έρευνες, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα νερά του Αιγαίου πριν από 9.500 χρόνια, κάλυψαν μια έκταση 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην παράκτια ζώνη της Μαύρης Θάλασσας! Αυτό συνέβη την Τελευταία Παγετώδη Περίοδο, κατά την οποία τεράστιοι όγκοι πάγου που είχαν καλύψει την Ευρώπη και ολόκληρο το Βόρειο Ημισφαίριο μέχρι και πριν από 11.000 χρόνια, άρχισαν να λειώνουν και η στάθμη της θάλασσας να ανεβαίνει.

Ακριβώς τότε, λένε οι ερευνητές, έγινε αυτό που έμεινε στην ιστορία ως "ο μεγάλος Κατακλυσμός" και προκάλεσε τεράστιες γεωλογικές αλλαγές. "Μπορεί να έγινε ένας μεγάλος σεισμός, μπορεί όμως και να κατέρρευσε ένα "φυσικό φράγμα" στον Βόσπορο. Οποια κι αν ήταν η αιτία που τα νερά "όρμησαν" στην κλειστή έως τότε λίμνη της Μαύρης Θάλασσας, αυτό που έχει σημασία είναι ότι μέσα σε λίγα μόλις χρόνια η στάθμη της ανέβηκε μέχρι και κατά 10 μέτρα", περιγράφει δρ Λίβιου Γιοσάν, θαλάσσιος γεωλόγος του Ινστιτούτου.

"Μικρότερης έντασης από ό,τι πιστεύαμε"

Όταν άρχισε ο Κατακλυσμός, οι εκβολές του ποταμού Δούναβη, καλύφθηκαν από τη θάλασσα και με τα χρόνια ο ποταμός απέκτησε το σημερινό Δέλτα. Σε αυτήν την περιοχή επικέντρωσαν τις έρυενς τους οι γεωλόγοι, ψάχνοντας τις αρχαίες εκβολές του Δούναβη που θα τους βοηθούσαν να προσδιορίσουν κατά πόσον αυξήθηκε η στάθμη των υδάτων στη Μαύρη Θάλασσα από το 10.000 π.Χ εως σήμερα.

"Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι η στάθμη τότε, ήταν περίπου 30 μέτρα κάτω από τη σημερινή και όχι 80 μέτρα όπως λεγόταν μέχρι σήμερα! Ο Κατακλυσμός ξεκίνησε όταν η στάθμη των υδάτων του Αιγαίου έφθασε το ύψος των Στενών του Βοσπόρου και μέσα σε λίγα χρόνια εισήλθαν στη Μαύρη Θάλασσα. Αυτό στην πράξη, μεταφράζεται ως εξής: για κάθε χρόνο που διαρκούσε ο Κατακλυσμός, καλύπτονταν από τα νερά του Αιγαίου μερικές δεκάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα ενδοχώρας στην περιοχή της της Μαύρης Θάλασσας", λένε.

"Διαδόθηκε από στόμα σε στόμα!"

Ο Κατακλυσμός, μεταξύ των άλλων συνεπειών του, προκάλεσε και τη βύθιση μίας απέραντης έκτασης που ήταν γεμάτη από νεολιθικούς οικισμούς! Οι άνθρωποι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τρομαγμένοι τις περιοχές όπου ζούσαν, προσπαθώντας να σωθούν! Προφανώς, λένε οι επιστήμονες, αναζήτησαν καταφύγιο σε νέες εκτάσεις, όπου μετέφεραν από στόμα σε στόμα τις δραματικές εμπειρίες τους από τον Κατακλυσμό!

Πηγή: pyles.tv

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Νέο σωματίδιο ή νέα δύναμη της φύσης;

Μια «ανωμαλία» στον επιταχυντή Tevatron ίσως ανατρέπει τα δεδομένα της Φυσικής
Νέο σωματίδιο ή νέα δύναμη της φύσης;
Ενα καινούργιο υποατομικό σωματίδιο ή μια νέα δύναμη της φύσης ίσως ανακάλυψαν ερευνητές του Fermilab.



Μπροστά σε ένα άγνωστο ως τώρα υποατομικό σωματίδιο, ενδεχομένως και σε μια εντελώς νέα μορφή δύναμης στη φύση, υποστηρίζουν ότι έχουν ίσως βρεθεί ερευνητές του αμερικανικού εργαστηρίου Fermilab που εργάζονται στον Tevatron, τον μέχρι πρότινος μεγαλύτερο επιταχυντή σωματιδίων στον πλανήτη.
Αν και προς το παρόν διατηρούν συγκρατημένη στάση αφήνοντας ένα περιθώριο σφάλματος, θεωρούν ότι η παρατήρησή τους ευσταθεί. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για τη σημαντικότερη ανακάλυψη που έχει σημειωθεί στη Φυσική τα τελευταία 50 χρόνια.
 «Υποπτη» ανωμαλία
Το ενδεχομένως νέο σωματίδιο εμφανίστηκε με τη μορφή μιας «ύποπτης ανωμαλίας» στα δεδομένα του Tevatron. Οι ερευνητές θεωρούν ότι η ανωμαλία αυτή αποτελεί μια σημαντική ένδειξη για την οποία υπάρχουν δυο πιθανές ερμηνείες. Η μια είναι να δηλώνει την παρουσία μιας νέας εκδοχής του μποζονίου Χιγκς _ του υποθετικού ως τώρα σωματιδίου που προσδίδει στα άλλα υποατομικά σωματίδια τη μάζα τους και στο Καθιερωμένο Μοντέλο της Φυσικής τη συνοχή του.
Η δεύτερη ερμηνεία είναι ότι αντιπροσωπεύει μια άγνωστη μέχρι σήμερα δύναμη στη φύση, η οποία έρχεται να προστεθεί στη βαρύτητα, τον ηλεκτρομαγνητισμό και τις πυρηνικές δυνάμεις και εκδηλώνεται μόνο μέσα σε πολύ μικρές διαστάσεις όπως αυτές που παρατηρούνται στο εσωτερικό των ατόμων.
Σε κάθε περίπτωση η νέα ανακάλυψη, αν αποδειχθεί σωστή, έρχεται να αλλάξει ριζικά τις καθιερωμένες γνώσεις της Φυσικής των τελευταίων δεκαετιών. Αυτό διότι, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, εισάγει νέες παραμέτρους ή αποδεικνύει ότι κάποια πράγματα δεν είχαν γίνει ως τώρα κατανοητά όπως θα έπρεπε.
Το κύκνειο άσμα του Tevatron;
Εκτός από την ανατροπή των επιστημονικών καθιερωμένων, η ανακάλυψη θα σημάνει επίσης τον τελευταίο μεγάλο θρίαμβο του Tevatron. Οι αμερικανικές αρχές ανακοίνωσαν πριν από μερικούς μήνες τον τερματισμό της λειτουργίας του επιταχυντή ως τον ερχόμενο Σεπτέμβριο κρίνοντας ότι το κόστος λειτουργίας του είναι υπερβολικά υψηλό και η τεχνολογία του ξεπερασμένη μετά την κατασκευή του LHC του CERN και των άλλων μεγάλων επιταχυντών νέας γενιάς.
Η διεθνής ομάδα των ερευνητών που διεξήγαγε την έρευνα τηρεί προς το παρόν συγκρατημένη στάση, περιμένοντας περαιτέρω επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων της. Οι ειδικοί τονίζουν πάντως ότι ακόμη και αν ληφθεί υπ’ όψη το περιθώριο στατιστικού σφάλματος θεωρούν βέβαιο ότι έχουν βρεθεί μπροστά σε κάτι σημαντικό.
Δέος και σκεπτικισμός
«Είμαστε κατενθουσιασμένοι από αυτό το ενδεχόμενο αλλά ταυτόχρονα πολύ επιφυλακτικοί, είναι τόσο σημαντικό που σχεδόν μας φοβίζει γι’ αυτό σκεφτόμαστε όλες τις πιθανές εναλλακτικές ερμηνείες» δήλωσε στους «New York Times» ο Τζοβάνι Πούντσι, εκπρόσωπος της ερευνητικής ομάδας.
Φυσικοί εντός και εκτός του Fermilab οι οποίοι δεν συμμετείχαν στην έρευνα αλλά γνωρίζουν τα αποτελέσματά της γιατί αποτελούν αντικείμενο συζήτησης στους επιστημονικούς κύκλους τους τελευταίους μήνες δηλώνουν ανάλογο δέος αλλά και σκεπτικισμό.
«Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι»  σχολίασε στους «New York Times» ο Κρίστοφερ Χιλ, θεωρητικός φυσικός του Fermilab ο οποίος δεν συμμετείχε στην ερευνητική ομάδα. «Αν είναι όμως αλήθεια θα είναι η σημαντικότερη ανακάλυψη στη Φυσική εδώ και μισό αιώνα».
tovima.gr

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Ενα μουσείο χωρίς διαφήμιση - ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΡΑΥΡΩΝΑΣ



ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΡΑΥΡΩΝΑΣ Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο της Βραυρώνας το διάστημα από το 1950 έως το 1961, ήρθαν στο φως σημαντικότατες αρχαιότητες, οι οποίες ανέδειξαν έναν ακμαιότατο πολιτισμό και μια αδιάκοπη πορεία ανθρώπινης δραστηριότητας, που χρονολογείται από τα τέλη της Νεολιθικής εποχής (3000π.Χ.), φθάνοντας μέχρι τον 16ο αιώνα μ.Χ. Εκείνο όμως που ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη καλλιτεχνική του αξία είναι το Ιερό της Αρτέμιδος και η Στοά των Άρκτων. Εξαιτίας λοιπόν της σπουδαιότητας των ευρημάτων η Αρχαιολογική Υπηρεσία εισηγήθηκε τη σύσταση μουσείου στη Βραυρώνα, η οποία έγινε δεκτή. Μάλιστα το1960 ο αρχιτέκτονας Φωτιάδης κατέθεσε σχέδια, με βάση τα οποία τελικά κατασκευάστηκε το Μουσείο Βραυρώνος στην βορειοανατολική παρυφή του ιερού λόφου.
 Το μουσείο αυτό, αν και απομονωμένο, αποτελεί ωστόσο μια ευχάριστη έκπληξη για τον επισκέπτη, γιατί φιλοξενεί στις προθήκες του αξιόλογα ευρήματα, τα οποία έχουν προκύψει κατά τις ανασκαφές που έγιναν στην ευρύτερη περιοχή των Μεσογείων τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για τα σημαντικότερα ευρήματα του ιερού της Αρτέμιδος, που ήταν τα αφιερώματα στη θεά, όπως λατρευτικά αγγεία, ειδώλια και τα περίφημα αναθηματικά ανάγλυφα. Επίσης εκτίθενται ευρήματα από τις ανασκαφές του γεωμετρικού και αρχαϊκού νεκροταφείου της Μερέντας και της Αναβύσσου και του μυκηναϊκού νεκροταφείου της Περατής. Σήμερα ετοιμάζεται από την Αρχαιολογική Υπηρεσία η επανέκθεση του μουσείου, ώστε να παρουσιαστούν στο κοινό αντικείμενα των πρόσφατων ανασκαφών, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στη Μεσογαία τα τελευταία χρόνια στα πλαίσια κατασκευής των μεγάλων δημόσιων έργων στην περιοχή.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
- Ιω.Παπαδημητρίου, Το Έργον της Αρχαιολογικής Εταιρείας κατά το 1960, Αθήναι 1961, σελ.30κ.ε.

Το καλοκαίρι χωρίς επίσημα εγκαίνια άνοιξε ξανά το Μουσείο της Βραυρώνας, αφού ολοκληρώθηκε η κατά γενική ομολογία πολύ επιτυχημένη και στο πνεύμα της σύγχρονης μουσειολογίας ανακαίνισή του.
Το Μουσείο κτίστηκε τη δεκαετία του '60 για να στεγάσει κυρίως τα ευρήματα που προέρχονται από το γειτονικό ιερό της Βραυρωνίας Αρτέμιδος, αλλά περιλαμβάνει και εκθέματα από ευρήματα ανασκαφών στον προϊστορικό οικισμό της Βραυρώνας και στην ευρύτερη περιοχή των Μεσογείων. Ο εκθεσιακός χώρος του αποτελείται από πέντε αίθουσες (Αίθουσα γλυπτών, Αίθουσα Κεραμικής και Μικροτεχνίας, Αίθουσα Ειδωλίων, Αίθουσα Μερέντας και Αίθουσα Αναβύσσου) και ένα αίθριο.

Η είσοδος του Μουσείου

Το αίθριο
Στα εκθέματα περιλαμβάνονται έργα κεραμικής μικροτεχνίας, κοσμήματα, ειδώλια, αγγεία, αγάλματα κ.ά., τα περισσότερα από τα οποία έχουν σχέση με τη λατρεία της θεάς Άρτεμης. Φαίνεται πώς εκθέματα που ξεχωρίζουν και γοητεύουν ιδιαίτερα τους επισκέπτες του Μουσείου είναι τα διάσημα παιδικά αγάλματα. Τα εκθέματα που προέρχονται από τον προϊστορικό οικισμό της Βραυρώνος και την περιοχή των Μεσογείων είναι κυρίως έργα κεραμικής και αντικείμενα καθημερινής χρήσης.

Η φετινή πρώιμη άνοιξη της Αττικής είναι ιδανική για να επισκεφθεί κανείς όχι μόνο το Μουσείο αλλά και να κάνει μια ωραία βόλτα στον αρχαιολογικό χώρο που το περιβάλλει.
Αν δεν πάτε με το αυτοκίνητό σας μπορείτε να φτάσετε με:
1. Αστική συγκοινωνία (από σταθμό ΜΕΤΡΟ Εθνικής Άμυνας προς Λούτσα, αρ. 304, 321).
Από το τέρμα του λεωφορείου θα περπατήσετε 1 χλμ. περίπου.
2. Υπεραστική συγκοινωνία (ΚΤΕΛ: από το Πεδίο Άρεως - Μαρκόπουλο και άλλα λεωφορεία ΚΤΕΛ. Μαρκόπουλο - Βραυρώνα)
Το Μουσείο είναι ανοιχτό από τις 8.30 π.μ. έως και τις 15.00 μ.μ., εκτός από τις Δευτέρες. Η τιμή της εισόδου είναι 3 ευρώ.

Τα αρχαία Μεγάλα Παναθήναια και οι τελετές τους



Η εορτή των Παναθηναίων τελούνταν κατά τη διάρκεια του Εκατομβαιών, πρώτου μήνα του αθηναϊκού ημερολογίου, το καλοκαίρι (μέσα Ιουλίου-μέσα Αυγούστου). Η πομπή τελούνταν στις 28 του μήνα, ημέρα των γενεθλίων της θεάς. Κάθε τέσσερα χρόνια όμως, ξεκινώντας από την αναδιοργάνωση της εορτής το 566 π.Χ. από τον επώνυμο άρχοντα Ιπποκλείδη, τελούνταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα τα Μεγάλα Παναθήναια, που περιλάμβαναν τότε θρησκευτικές τελετουργίες και αθλητικούς αγώνες.
Η εορτή των Μεγάλων Παναθηναίων αφορά ιδιαίτερα την Αγορά της Αθήνας, καθώς το μεγαλύτερο τμήμα της πομπής διέτρεχε το εμπορικό και διοικητικό κέντρο της πόλης, μέσω της λεγόμενης Παναθηναϊκής Οδού. Επιπροσθέτως, μια σειρά αθλητικών και μουσικών αγώνων, καθώς και δευτερεύοντα επεισόδια κατά τη διάρκεια της πομπής αφορούν κτήρια και σημεία της Αγοράς. Ταυτόχρονα, πρόκειται με ασφάλεια για το πλέον μαρτυρημένο θρησκευτικό γεγονός που συνδέεται με την Αγορά, αλλά και την καλύτερα γνωστή εορτή του αθηναϊκού κράτους. Στοιχεία για την εορτή είναι γνωστά από την Αρχαϊκή ως τη Ρωμαϊκή περίοδο.
Η εορτή αποκτά ιδιαίτερη λαμπρότητα κατά τη διάρκεια της αρχής των γιων του Πεισιστράτου, και ιδιαίτερα του Ιππάρχου (527-514 π.Χ.), και αργότερα την περίοδο του Περικλή, που ως αθλοθέτης το 442 π.Χ. έχτισε το Ωδείο. Την ίδια περίπου εποχή η παναθηναϊκή πομπή απεικονίστηκε στην ιωνική ζωφόρο του Παρθενώνα. Ιδιαίτερη λαμπρότητα όμως είχε η εορτή των Μεγάλων Παναθηναίων και κατά την Ελληνιστική περίοδο, με τη συμμετοχή ακόμη και βασιλέων από τα ελληνιστικά βασίλεια της Ανατολής.
Η διάρκεια της εορτής είναι άγνωστη. Με βάση τις τελετές και τους διάφορους αγώνες, πρέπει να υπολογίσει κανείς τουλάχιστον τρεις ημέρες. Κατά πάσα πιθανότητα όμως χρειαζόταν μία ολόκληρη εβδομάδα για την ολοκλήρωση όλων των αγωνισμάτων. Σε πρόσφατη μελέτη υποστηρίχθηκε ότι η εορτή με τα μεθεόρτια πρέπει να κρατούσε 8 ημέρες, από τις 23 ως τις 30 του μήνα, διάστημα κατά το οποίο η εκκλησία του δήμου δε φαίνεται να συνεδριάζει. Το 2ο αι. μ.Χ., σύμφωνα με το ρήτορα Αίλιο Αριστείδη, η διάρκεια της εορτής ήταν τετραήμερη. Μήνες πριν, η πόλη έστελνε σε όλες τις ελληνικές πόλεις της Ελλάδας, της Ασίας και της Ιταλίας, ειδικούς αγγελιαφόρους, τους σπονδοφόρους, για να καλέσουν τους Έλληνες να συμμετάσχουν. Στην Ελληνιστική περίοδο, οι αγγελιαφόροι ταξίδευαν ως τον Περσικό κόλπο και τη Βόρεια Αφρική.


Η εορτή των Μεγάλων Παναθηναίων, όπως και κάθε άλλη μεγάλη εορτή, περιλάμβανε την πομπή, που κατέληγε στο ιερό της θεάς. Σημαντικό στοιχείο της πομπής όμως ήταν και η περιφορά του πέπλου ως την Ακρόπολη, όπου και έντυνε το ξόανο της θεάς που φυλασσόταν στο Ερέχθειο. Το φόρεμα της θεάς ήταν έτσι και αλλιώς ένα μοναδικό, εξαιρετικό αντικείμενο, που ύφαιναν οι εργαστίναι (εργάτριες), οι οποίες ανήκαν στις αριστοκρατικότερες οικογένειες της πόλης. Το υφάδι στηνόταν από τις ιέρειες και τις αρρηφόρους εννέα μήνες πριν, κατά τη διάρκεια της εορτής των Χαλκείων. Ο μάλλινος πέπλος ήταν ιστορημένος, δηλαδή διακοσμημένος, με θέματα από τη γιγαντομαχία (μάχη Γιγάντων και ολύμπιων θεών για την εξουσία), και ιδιαίτερα τη μάχη της Αθηνάς με τον Εγκέλαδο. Είχε ζωηρά χρώματα (μπλε και κίτρινο αναφέρουν οι πηγές) και αποτελούσε αντικείμενο θαυμασμού. Κάθε τέσσερα χρόνια ανανεωνόταν. Με την κατασκευή του κολοσσιαίου αγάλματος της θεάς, ο πέπλος απέκτησε τεράστιες διαστάσεις και πήρε θέση ιστίου ενός μεγάλου πλοίου τοποθετημένου σε ρόδες, με πλήρωμα ιερείς και ιέρειες με χρυσά και πολύχρωμα στεφάνια. Το άρμα-πλοίο συρόταν από το Δίπυλο ως το Ελευσίνιο. Σε εκείνο το σημείο ο πέπλος κατέβαινε και μεταφερόταν στα χέρια ως το ιερό της Αθηνάς στην Ακρόπολη, ενώ το άρμα-πλοίο φυλασσόταν στον Άρειο Πάγο, όπου το είδε ο Παυσανίας καθ’ οδόν προς την Ακρόπολη. Η τελετή αυτή μαρτυρείται στον 4ο αι. π.Χ. και πιθανόν να μην αποτελούσε τμήμα των κλασικών Παναθηναίων.
Στο κέντρο της ζωφόρου του Παρθενώνα, πάνω από την ανατολική είσοδο του ναού, απεικονίζεται ένα σύμπλεγμα πέντε μορφών: δύο μικρά κορίτσια προσεγγίζουν από τα αριστερά μια μεγαλόπρεπη γυναίκα, που συνήθως ταυτίζεται με την ιέρεια της Αθηνάς. Κάθε κορίτσι έχει στο κεφάλι του ένα σκαμνί και πάνω του ένα μαξιλάρι. Πλάτη με πλάτη με τη θεά, ένας γενειοφόρος άνδρας διπλώνει με τη συνεργασία ενός υπηρέτη το μεγάλου μεγέθους ύφασμα του πέπλου.
Τα Μεγάλα Παναθήναια ήταν η καλύτερη ευκαιρία για την πόλη της Αθήνας να επιδείξει το μεγαλείο της. Ολόκληρο το σώμα των κατοίκων της, πολίτες, γυναίκες και μέτοικοι, όλων των ηλικιών, αλλά και αγήματα των συμμάχων πόλεων, συμμετείχαν στην πομπή, απολαμβάνοντας διακριτούς ρόλους.
Την οργάνωση της εορτής αναλάμβαναν οι αθλοθέται, δέκα τον αριθμό. Η θητεία τους διαρκούσε 4 χρόνια, αλλά δεν είχαν καμία άλλη αρμοδιότητα. Επιλέγονταν με κλήρο, ένας από κάθε φυλή. Ο ρόλος τους ήταν να οργανώσουν την πομπή, τους μουσικούς, γυμνικούς και ιππικούς αγώνες, να κανονίσουν τα σχετικά με την κατασκευή του πέπλου και των επάθλων και να τα προσφέρουν. Δειπνούσαν δημοσία δαπάνη στη Θόλο, αρχίζοντας τις τελικές προετοιμασίες από την 4η ημέρα του μήνα.
Η πομπή κατευθυνόταν από τις εσχατιές της πόλης στο θρησκευτικό της κέντρο. Σημείο εκκίνησης, ήδη από την Αρχαϊκή περίοδο, ήταν η περιοχή του Κεραμεικού εκτός του τείχους της Αθήνας, ενώ κατά τον 5ο αι. π.Χ. οι συμμετέχοντες στην πομπή συγκεντρώνονταν στο λεγόμενο Πομπείο, όπου φυλάσσονταν και τα ιδιαίτερα εμβλήματα και αντικείμενα που ήταν απαραίτητα για την εκπλήρωση των διαφόρων τελετουργιών προς τιμήν της θεάς. Η πομπή εισερχόταν στην Αγορά από τη βορειοδυτική γωνία και κατόπιν έστριβε προς τα Ν-ΝΑ, διασχίζοντας το φαρδύ δρόμο (10-20 μ.) που είναι γνωστός ως Παναθηναϊκή Οδός, ως την Ακρόπολη. Η Παναθηναϊκή Οδός πλακοστρώθηκε μόλις τη Ρωμαϊκή περίοδο.
Επικεφαλής της πομπής τοποθετούνταν μαζί με τους ιερείς, οι κανηφόροι, κόρες από τις πλέον αριστοκρατικές οικογένειες, οι οποίες κουβαλούσαν στην κεφαλή το λεγόμενο κανούν, ένα καλάθι με προσφορές από σπόρους και κλαδιά. Πίσω τους περπατούσαν οι διφροφόροι, κρατώντας σκαμνιά και παρασόλια, πιθανότατα για να υπηρετούν τις κανηφόρους κατά τη διάρκεια της πομπής. Οι κανηφόροι πρέπει να ήταν ιδιαίτερα φροντισμένες, με πλούσια ενδύματα και πολύτιμα κοσμήματα. Την εποχή του Λυκούργου το αθηναϊκό κράτος παρείχε χρυσά κοσμήματα σε 100 κανηφόρους.
Στις πρώτες θέσεις της πομπής τοποθετούνταν τιμητικά και οι εργαστίνες. Επιγραφές αναφέρουν ότι μπορεί να εργάζονταν ως και 100 γυναίκες το χρόνο για την κατασκευή του πέπλου της θεάς, αν και στη ζωφόρο του Παρθενώνα, η ομάδα αυτή αντιπροσωπεύεται από τέσσερις κόρες που βαδίζουν με άδεια χέρια. Πλάι τους συναντά κανείς κόρες που κρατούν αγγεία, καθώς και ένα λιβανιστήρι, εξαρτήματα απαραίτητα για τη θυσία.
Η ζωφόρος του Παρθενώνα τονίζει ιδιαίτερα την παρουσία των νέων έφιππων Αθηναίων και των γενειοφόρων πάνοπλων ανδρών πάνω σε τέθριππα άρματα. Κατά τη διάρκεια της πομπής, στο κέντρο της Αγοράς, έδιναν μια ιδιαίτερα ριψοκίνδυνη παράσταση, κατεβαίνοντας από το άρμα που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Η άσκηση ονομάζεται αποβατικός αγών και οι συμμετέχοντες αποβάτες. Εναλλακτικά έχει προταθεί η άποψη ότι οι αποβάτες απλώς συνδύαζαν τη μεταφορά με άρμα με τον ένοπλο δρόμο, δηλαδή σε κάποιο σημείο της διαδρομής (στο Ελευσίνιο) κατέβαιναν από το άρμα και συνέχιζαν να τρέχουν ως το σημείο τερματισμού πεζοί. Σύμφωνα με φιλολογικές μαρτυρίες, το αγώνισμα αυτό τελούνταν ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα ιππικά αγωνίσματα στο χώρο της Αγοράς. Οι γραπτές πηγές σχετικά με την πομπή πάντως εστιάζουν περισσότερο σε πεζοφόρα τμήματα που παρελαύνουν παρά σε έφιππους και σε άρματα.
Στην πομπή συμμετείχαν και οι γέροντες, οι λεγόμενοι θαλλοφόροι, οι οποίοι επιλέγονταν με κριτήριο την ομορφιά τους. Αυτοί πορεύονταν κρατώντας χλωρά κλαδιά, μάλλον από τις ελιές της Αθηνάς. Οι μη Αθηναίοι πολίτες, οι μέτοικοι, λάμβαναν μέρος και αυτοί. Οι νεότεροι, εφόσον δεν είχαν το δικαίωμα να συμμετέχουν ανάμεσα στα ένοπλα τμήματα της πορείας, μετέφεραν δίσκους με προσφορές, φορώντας πορφυρά ενδύματα. Είναι οι λεγόμενοι σκαφηφόροι. Οι δίσκοι, από ασήμι ή χαλκό, ήταν περιουσία του κράτους. Περιείχαν γλυκίσματα και κυψέλες. Οι κόρες των μετοίκων μετέφεραν αγγεία για νερό, ενώ οι απελεύθεροι δούλοι και άλλοι βάρβαροι κρατούσαν κλαδιά βελανιδιάς. Όσο για τους συμμάχους και τους Αθηναίους αποίκους και κληρούχους, συμμετείχαν στην πομπή με αντιπροσωπεία η οποία πρόσφερε στη θεά έναν ταύρο και μια πανοπλία. Οι σύμμαχοι υποχρεώθηκαν από νόμο του 426/425 π.Χ. να συμμετέχουν. Στον 4ο αι. π.Χ., φαίνεται πως μόνο οι άποικοι των Αθηνών συμμετείχαν στην πομπή.
Η πομπή δεν ακολουθούσε μια ευθύγραμμη πορεία προς την Ακρόπολη, αλλά σταματούσε σε αρκετά σημεία της Αγοράς, σε ιερά και βωμούς, για την τέλεση χορών και προσφορών. Το γεγονός αυτό αναφέρεται από τον Ξενοφώντα, για τον ύστερο 5ο/πρώιμο 4ο αι. π.Χ., αλλά δεν είναι επακριβώς γνωστά όλα τα σημεία που γίνονταν στάσεις.
Η κατάληξη της πομπής στην Ακρόπολη ακολουθούνταν από θυσία στο βωμό μπροστά στον Παρθενώνα, τουλάχιστον από τα μέσα του 5ου αι. π.Χ. Στα 425 π.Χ. περίπου, ο αριθμός των σφαγίων ήταν τεράστιος, αν σκεφθεί κανείς μόνο τις 400 αποικίες και τις συμμάχους πόλεις που συμμετείχαν υποχρεωτικά στην εορτή. Η ίδια η πόλη ξόδευε ένα αρκετά μεγάλο ποσό για τη θυσία μεγάλου αριθμού βοδιών και αγελάδων. Εξάλλου, έχει υποστηριχθεί βάσιμα η άποψη ότι το όνομα του μήνα προέρχεται από τα 100 σφάγια που προσφέρονταν στη θεά κατά τη διάρκειά του.
Το κρέας τεμαχιζόταν και μοιραζόταν αρχικά στους αξιωματούχους και στα σημαντικότερα τμήματα της πομπής (κανηφόροι), ενώ το υπόλοιπο μαγειρευόταν και προσφερόταν στο λαό, όχι όμως στην Ακρόπολη, αλλά στον Κεραμεικό, όπου είχε αρχίσει η πομπή.

Η φωτιά αναβόταν από το δαυλό του νικητή μιας αξιοπερίεργης λαμπαδηδρομίας. Ξεκινούσε από το βωμό του Έρωτα στην Ακαδημία, έξω από το Δίπυλο, και μάλλον τερμάτιζε στην αρχή της ανηφόρας της Ακρόπολης. Η συνολική απόσταση ήταν περίπου 3 χλμ., γι’ αυτό και αποκαλείται από κάποιους συγγραφείς ο «μακρός δρόμος». Ο νικητής του αγωνίσματος έπαιρνε μια υδρία και 30 δρχ. Το έθιμο ανάγεται πιθανόν στην εποχή του Πεισιστράτου, που έχτισε το συγκεκριμένο βωμό.
Οι αθλητικοί αγώνες διεξάγονταν αρχικά στο χώρο της Αγοράς, προτού μεταφερθούν, γύρω στο 330 π.Χ., στο στάδιο που έχτισε ο Λυκούργος στην περιοχή του Ιλισού. Στο βόρειο τμήμα της Αγοράς έχει ανακαλυφθεί η θεμελίωση ενός σημείου εκκίνησης, με θέσεις για 10 δρομείς, που έτρεχαν κατά μήκος της Παναθηναϊκής Οδού (που για αυτό το λόγο αποκαλούνταν επίσης και δρόμος). Εκατέρωθεν της οδού έστηναν οι νικητές (φυλές ή άτομα) αναθήματα που μνημόνευαν τις νίκες τους στα Παναθήναια (ακόμη και αν τα αγωνίσματα λάμβαναν χώρα στο Στάδιο, το Ωδείο ή τον Ιππόδρομο, δηλαδή εκτός Αγοράς).
Περιλάμβαναν τα εξής αγωνίσματα: το στάδιο (αγώνα δρόμου), το πένταθλο (δίσκος, ακόντιο, άλμα, δρόμος, πάλη), την πάλη, την πυγμαχία και το παγκράτιο. Υπήρχαν τρεις ηλικιακές κατηγορίες: αγόρια, αγένειοι νέοι, άνδρες. Επίσης, πιθανόν από τον 4ο αι. π.Χ. να υπήρχε και ο δρόμος των οπλιτών.
Οι ιππικοί αγώνες αποτελούσαν ακόμη ένα σημαντικό αγωνιστικό στοιχείο της εορτής, στην οποία η παρουσία έφιππων νέων, όπως τουλάχιστον μαρτυρά η ζωφόρος των Παναθηναίων, ήταν ιδιαίτερα τονισμένη. Χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που ήταν ανοικτοί σε όλους και όσους που προορίζονταν μόνο για τους Αθηναίους πολίτες. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν ο αγώνας αναβατών και οι αγώνες συνωρίδων και τεθρίππων, σε δύο υποκατηγορίες, για άλογα και πουλάρια. Τα αγωνίσματα που απευθύνονταν αποκλειστικά στους Αθηναίους, τα λεγόμενα πολεμιστήρια, περιλάμβαναν τον αποβατικό αγώνα, τον ακοντισμό αφ’ ίππου, κούρσα με στρατιωτική ενδυμασία σε άρμα και άλογο, και πομπή με συνωρίδα. Ένα ιδιαίτερο αγώνισμα ήταν μια ψεύτικη μάχη ιππικού, η «αντιππασία». Τα περισσότερα από αυτά τελούνταν στον ιππόδρομο της Αθήνας, που από τον 5ο αι. π.Χ. βρισκόταν κάπου στο Νέο Φάληρο.
Τα ομαδικά αθλήματα, στα οποία διαγωνίζονταν οι δέκα φυλές της Αττικής, είχαν επίσης ιδιαίτερη θέση στο αθλητικό πρόγραμμα των Μεγάλων Παναθηναίων. Κυριότερο ήταν το αγώνισμα του πυρριχίου, δηλ. του ένοπλου χορού που χόρεψε για πρώτη φορά η Αθηνά για να γιορτάσει τη νίκη των θεών επί των Τιτάνων. Και εδώ υπήρχαν οι τρεις ηλικιακές κατηγορίες που συναντάμε στα ατομικά αθλήματα. Το επόμενο άθλημα ήταν αυτό της ευανδρίας, ένα είδος καλλιστείων για αγόρια, μια αποκλειστικά αθηναϊκή ιδιαιτερότητα. Κάθε φυλή συμμετείχε με μια ομάδα απαρτιζόμενη από τους πιο εντυπωσιακούς της νέους. Το ύψος και η σωματική δύναμη, καθώς και η ομορφιά, έπαιζαν σημαντικό ρόλο. Η λεμβοδρομία τελούνταν μάλλον στον Πειραιά, και συγκεκριμένα από το κύριο λιμάνι ως το λιμάνι της Μουνιχίας.
Η εορτή περιλάμβανε, από την εποχή του Ιππάρχου, ραψωδικούς αγώνες, με το διαγωνισμό των ραψωδών στην από στήθους απαγγελία ραψωδιών από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Ο κάθε ραψωδός έπρεπε να συνεχίσει από εκεί που σταματούσε ο προλαλήσας, έτσι ώστε κατά τη διάρκεια του αγώνα να ακουστεί ολόκληρο το έπος. Οι μουσικοί αγώνες ήταν επίσης ιδιαίτερα σημαντικοί. Από το 442 π.Χ. όμως, όταν ο Περικλής ίδρυσε το Ωδείο που είναι γνωστό με το όνομά του, στη νότια κλιτύ της Ακρόπολης, όλοι οι καλλιτεχνικοί αγώνες μεταφέρθηκαν εκεί. Παλαιότερα όμως τελούνταν στην Αγορά, περίπου στο μέσο της μεγάλης πλατείας, σε ένα σημείο που αποκαλείται ορχήστρα. Έχουν βρεθεί οπές στις οποίες έμπαιναν οι πάσσαλοι που στήριζαν τις ξύλινες κερκίδες, τα λεγόμενα ικρία. Τραγικές παραστάσεις παρουσιάζονταν, υπό τη μορφή τετραλογιών, στο Θέατρο του Διονύσου.
Για τα έπαθλα πολύτιμες πληροφορίες παρέχουν επιγραφές και οι λεγόμενοι παναθηναϊκοί αμφορείς. Πρόκειται για τα έπαθλα των αγώνων, αμφορείς πήλινοι, διακοσμημένοι με τη μελανόμορφη τεχνική, γεμάτοι λάδι από τις ιερές ελιές της Αττικής στον Ελαιώνα, οι οποίες σύμφωνα με την παράδοση προέρχονταν από την πρώτη ελιά που φύτεψε η ίδια η Αθηνά στην Αττική. Μόνο οι μουσικοί λάμβαναν διαφορετικό έπαθλο. Οι κιθαρωδοί έπαιρναν χρυσοποίκιλτα στεφάνια αγριελιάς και χρηματικά έπαθλα. Αναλόγως με τη θέση κατάταξης στο διαγωνισμό, ποίκιλλαν η αξία του στεφανιού και το ύψος του χρηματικού ποσού. Οι αυλωδοί έπαιρναν κάπως χαμηλότερης αξίας έπαθλα και χρηματικά ποσά, ενώ στους μονωδούς άρπας και αυλού δίνονταν μόνο στεφάνια.
Οι δύο πρώτοι νικητές των αθλητικών αγώνων λάμβαναν έπαθλα που κυμαίνονταν από 60 ως 5 αμφορείς. Στα ιππικά αγωνίσματα τα έπαθλα ήταν μεγαλύτερα. Στα ομαδικά αγωνίσματα έπαθλο έπαιρνε μόνο η νικήτρια ομάδα. Στον πυρρίχιο και στο διαγωνισμό της ευανδρίας η νικήτρια ομάδα έπαιρνε ένα βόδι και 100 δρχ. Την εποχή του Αριστοτέλη, οι διαγωνιζόμενοι της νικήτριας ομάδας στην ευανδρία λάμβαναν και μία ασπίδα.
Σύμφωνα με μια πρόσφατη θεωρία, το πρόγραμμα της εορτής ήταν το εξής:

1η ημέρα: Μουσικοί και ραψωδικοί αγώνες

2η ημέρα: Αθλητικοί αγώνες αγοριών και αγένειων νέων

3η ημέρα: Αθλητικοί αγώνες ανδρών

4η ημέρα: Ιππικά αγωνίσματα

5η ημέρα: Ομαδικά αγωνίσματα ανά φυλή

6η ημέρα: Λαμπαδηδρομία και παννυχίδα (ολονυκτία). Πομπή και θυσία

7η ημέρα: Αγώνας αποβατών και λεμβοδρομία

8η ημέρα: Βραβεία, εορτασμοί

Δεν υπήρχαν θεωρεία ή κερκίδες, πλην ενός περιορισμένου τμήματος στη θέση όπου τον 4ο αι. π.Χ. ανεγέρθηκε ο Ναός του Πατρώου Απόλλωνος. Στα μέσα του 3ου αι. π.Χ., ο φιλομακεδόνας πολιτικός Δημήτριος, απόγονος του Δημητρίου Φαληρέως, ανέγειρε ένα βάθρο ψηλότερο από τη Στοά των Ερμών, προκειμένου να μπορέσει η Κορίνθια εταίρα που ήταν ερωμένη του να παρακολουθήσει την πομπή των Παναθηναίων, γεγονός που προκάλεσε αγανάκτηση.



hellinikoarxeio.com

Ιχνηλάτης

Ιχνηλάτης
Ακολουθώντας τα χαμένα ίχνη......