Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Υπήρχε άγνωστη τεχνολογία στους Δελφούς

Από τον χρυσούν αιώνα του Περικλέους, μέχρι τους Ρωμαίους, τους Γότθους, τους Σταυροφόρους, τους Οθωμανούς και τον Χίτλερ, επεκτατικοί πόλεμοι και τυραννικά καθεστώτα προκάλεσαν βάναυσες γενοκτονίες και ανεπανόρθωτες πολιτιστικές καταστροφές.

Ο αφανισμός και η αρπαγή των αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων, η ισοπέδωση των μνημείων και των ιερών, η καταστροφή ανεπανάληπτων έργων τέχνης και η πυρπόληση όλων σχεδόν των βιβλιοθηκών, αποτέλεσαν την μεγαλύτερη πολιτισμική τραγωδία της ανθρώπινης ιστορίας.
Η ελληνική διάνοια προσέφερε στην ανθρωπότητα τα μέγιστα, τις επιστήμες, τις τέχνες, την ποίηση, την ελευθερία της έκφρασης και την διαύγεια του πνεύματος, όλα προσανατολισμένα προς τον Δημιουργό θεό των πάντων, την Τριαδική υπόσταση του οποίου μόνον οι Έλληνες μπορούσαν να συλλάβουν πριν την Έλευση Του στην γη.
Τα επιτεύγματα του πνεύματος του κορυφαίου πολιτισμού που άνθισε στους αιώνες, λεηλατήθηκαν, κλάπηκαν και ποδοπατήθηκαν αναρίθμητες φορές μέσα στην μακραίωνη ιστορική διαδρομή του.
Οι λεηλασίες και οι βαρβαρότητες, ξεκίνησαν με την κατακτητική εκστρατεία των Περσών. Ο Ξέρξης κατά την εισβολή του στην Ελλάδα, κατέστρεψε όσα ιερά συνάντησε στο πέρασμα του. ενώ το 480 π.Χ., κατευθύνθηκε προς το μαντείο των Δελφών, με σκοπό να το συλήσει.
Οι κάτοικοι των Δελφών, βλέποντας τους Πέρσες να πλησιάζουν, ρώτησαν στο μαντείο τον Απόλλωνος, αν θα έπρεπε να κρύψουν ή να μεταφέρουν τα ιερά αντικείμενα του ναού.

Ο θεός δεν άφησε να τα μετακινήσουν τους είπε ότι ήταν ικανός να προστατεύσει ότι του ανήκει.... Όταν οι βάρβαροι έφθασαν κοντά, βλέποντας από την θέση τους το ιερό, ο προφήτης που λεγόταν Ακήρατος βλέπει να μετακινούνται έμπροσθεν τον ναού όπλα ιερά που εξήλθαν από το άδυτον αυτά δεν επιτρεπόταν να τα αγγίζει κανείς.
Τρέχει να αναφέρει το σημείον εις τους κατοίκους που είχαν μείνει. Και οι βάρβαροι όμως, όταν έφθασαν τρέχοντας εις το ιερόν της Αθηνάς Προνοίας, είδαν σημεία μεγαλύτερα από το πρώτο.
Βέβαια είναι μεγάλο θαύμα να φανερωθούν από μόνα τους αυτόματα πολεμικά όπλα, έμπροσθεν τον ναού. Τα δεύτερα όμως (σημεία) που ακολούθησαν, αξίζει να τα θαυμάσεις περισσότερο απ' όλα τα φαινόμενα.
Όταν οι βάρβαροι έφθασαν βιαστικοί εις τον ναόν της Αθηνάς Προνοίας, πέφτουν επάνω τους κεραυνοί από τον ουρανό, δυο κορυφές από τον Παρνασσό κόβονται και κατρακυλούν επάνω τους με πολύ πάταγο και καταπλακώνουν πολλούς απ' αυτούς.... Όσοι εσώθησαν κατευθύνθησαν εις την Βοιωτίαν.
Αυτοί οι βάρβαροι που επέστρεψαν, όπως μου είπαν, εκτός απ' αυτά είδαν και άλλα θεία σημεία.
Δυο οπλίτες με ανάστημα μεγαλύτερο από άνθρωπο τους ακολουθούσαν σκοτώνοντας και διώκοντας τους. Οι κάτοικοι λένε ότι αυτοί οι δυο είναι οι ντόπιοι ήρωες Φύλακος και Αυτόνοος.
(Ηρόδοτος, Ιστορίαι, 8,36)

Ανάλογη τύχη με τους Πέρσες είχαν και οι Γαλάτες οι οποίοι επίσης προσπάθησαν να συλήσουν το μαντείο των Δελφών, το 279 π.Χ.

Μόλις λοιπόν συνεπλάκησαν, αμέσως κεραυνοί κατευθύνονταν εναντίων των Γαλατών και πέτρες που αποκόπηκαν από τον Παρνασσό, και άνδρες οπλισμένοι πρόξενοι, τρόμου ορθώθηκαν εναντίον των βαρβάρων.
Απ' αυτούς λέγεται ότι άλλοι μεν ήλθαν από τους Υπερβόρειους. Ο Υπέροχος και ο Αμάδοκος και τρίτος, ο Πυρρός του Αχιλλέως.
(Παυσανίας, Αττικά, 4,4)

Μετά τις επιδρομές των Περσών και των Γαλατών, ακολουθούν τέσσερις αιώνες άγριας λεηλασίας, από τους Ρωμαίους. Ο λαός της κατασφάχτηκε και όσα έργα τέχνης διασώθηκαν μεταφέρθηκαν στην Ρώμη.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Χειμερινό ηλιοστάσιο στις 22 Δεκεμβρίου

Η νύχτα της Πέμπτης 22 Δεκεμβρίου, η πρώτη «επίσημη» νύχτα του χειμώνα, θα είναι η μεγαλύτερη του έτους, καθώς θα έχει διάρκεια 14 ωρών και 29 λεπτών.
Την ημέρα εκείνη ο Ήλιος θα φθάσει στο σημείο της ετήσιας τροχιάς του που ονομάζεται «Χειμερινό Ηλιοστάσιο», οπότε αρχίζει και επίσημα η εποχή του χειμώνα.
Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο δεν «πέφτει» πάντα την ίδια ημερομηνία από ημερολογιακής πλευράς, αλλά κυμαίνεται μεταξύ της 20ής και της 23ης Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με το διευθυντή του Ευγενιδείου Πλανηταρίου Διονύση Σιμόπουλο, η τελευταία φορά που το Χειμερινό Ηλιοστάσιο έπεσε στις 23 Δεκεμβρίου ήταν το 190, ενώ η επόμενη θα είναι το 2303.
Το χειμερινό ηλιοστάσιο συμβαίνει ακόμη πιο σπάνια την 20ή Δεκεμβρίου, με την επόμενη φορά να είναι το 2080. Οι ημερολογιακές αυτές διακυμάνσεις οφείλονται στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο, του οποίου το κάθε έτος έχει 365 ημέρες, εκτός από τα δίσεκτα έτη που έχουν 366 ημέρες.
Η Γη συμπληρώνει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο σε περίπου 365,25 ημέρες. Κάθε μέρα η Γη βρίσκεται σε διαφορετική θέση από αυτήν που βρισκόταν την προηγουμένη, με αποτέλεσμα η διάρκεια των ημερών και των νυχτών να αυξομειώνεται μέσα στο έτος.
Στις 22-23 Σεπτεμβρίου, όταν ο ήλιος φτάνει στο φθινοπωρινό ισημερινό σημείο, υπάρχει ίση μέρα και νύχτα, αλλά στη συνέχεια σταδιακά αυξάνεται η «επικράτεια» της νύχτας σε βάρος της ημέρας. Στις 21-22 Δεκεμβρίου, ο ήλιος φθάνει στο νοτιότερο σημείο της τροχιάς του, που ονομάζεται χειμερινό ηλιοστάσιο. Από την ημέρα αυτή αρχίζει ο χειμώνας, ενώ στη συνέχεια ο ήλιος αρχίζει και πάλι να σκαρφαλώνει κάθε μέρα όλο και πιο ψηλά στον ουρανό, με αποτέλεσμα η ημέρα να κερδίζει ξανά το χαμένο «έδαφος» ώσπου στην εαρινή ισημερία της άνοιξης το φως και το σκοτάδι έχουν ίση διάρκεια.
Στη διάρκεια του χειμώνα, οι ακτίνες του Ήλιου πέφτουν πάνω στο βόρειο ημισφαίριο της Γης με πλάγιο τρόπο, γι' αυτό υπάρχει χειμώνας, ενώ το αντίθετο συμβαίνει στο νότιο ημισφαίριο, όπου εκεί υπάρχει καλοκαίρι. Στη διάρκεια της άνοιξης ο Ήλιος βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον ισημερινό της Γης, οπότε και τα δύο ημισφαίρια δέχονται με τον ίδιο τρόπο της ζωογόνες ακτίνες του Ήλιου. Στη διάρκεια του καλοκαιριού ο Ήλιος ευνοεί το βόρειο ημισφαίριο, καθώς οι ακτίνες του πέφτουν πάνω μας περισσότερο κάθετα, οπότε ενώ εμείς έχουμε καλοκαίρι, στο νότιο ημισφαίριο έχουν χειμώνα.
Ο Ήλιος λατρεύτηκε από τους αρχαίους σαν θεός, καθώς θεωρείτο ο δημιουργός των εποχών του έτους και των κυκλικών εναλλαγών που σχετίζονται με αυτές, από τη σπορά ως τη βλάστηση και από την ανθοφορία ως τη συγκομιδή, όπως αναφέρει ο κ.Σιμόπουλος.
Έτσι, όλοι ανεξαιρέτως οι λαοί καθιέρωσαν προς τιμή του Ήλιου διάφορες γιορτές, ιδιαίτερα στο μεταίχμιο των εναλλαγών από τη μια εποχή στην άλλη.
Σχεδόν παντού, οι μεγαλύτερες γιορτές γίνονταν στην εποχή του χειμερινού ηλιοστάσιου, που θεωρείτο η γιορτή της γέννησης του Ήλιου. Κεντρική σημασία για τους Ρωμαίους είχε η γιορτή του «αήττητου ηλίου» στις 25 Δεκεμβρίου, όταν εορταζόταν το γεγονός ότι ο ήλιος άρχιζε και πάλι να ανεβαίνει στον ουρανό και έτσι να μεγαλώνουν οι ημέρες.
Όπως επισημαίνει ο διευθυντής του Πλανηταρίου, οι πρώτοι χριστιανοί, που ήταν εκτός νόμου στη Ρώμη, κατέφευγαν κρυφά στις κατακόμβες τους, όπου αποφάσισαν να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα την ίδια ημερομηνία, στις 25 Δεκεμβρίου, όταν οι Ρωμαίοι ήσαν απασχολημένοι με τις δικές τους γιορτές των Σατουρναλίων.
Το χειμερινό ηλιοστάσιο δεν συμβαίνει σήμερα στις 25 Δεκεμβρίου, όπως στην εποχή του Χριστού, αλλά στις 22 Δεκεμβρίου, επειδή αντικαταστάθηκε το παλαιότερο Ιουλιανό Ημερολόγιο, που είχε εισάγει ο Ιούλιος Καίσαρ από το 44 π.χ. και το οποίο είχε θεσπίσει το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 25 Δεκεμβρίου, αλλά έχανε μία ημέρα κάθε 128 χρόνια.
Το 1582, ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ' εισήγαγε ένα νέο ημερολόγιο, που πήρε το όνομά του (Γρηγοριανό) και το οποίο χάνει μόνο μία ημέρα στα 4.000 χρόνια.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
naftemporiki.gr

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Μία καινούργια θεώρηση της πραγματικότητας

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΩΣ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ

Το 1982 συνέβη ένα αξιόλογο γεγονός. Στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, μια ομάδα ερευνητών υπό τη διεύθυνση του φυσικού Alain Aspect πραγματοποίησε ένα πείραμα που ίσως αποδειχτεί μια μέρα ως το σημαντικότερο πείραμα του 20ού αιώνα. Δεν ακούσατε βεβαίως γι’ αυτό στις απογευματινές ειδήσεις. Και αν δεν έχετε τη συνήθεια να διαβάζετε επιστημονικά περιοδικά, πιθανότατα δεν έχετε ποτέ ακούσει ούτε το όνομα του Aspect, αν και υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν ότι η ανακάλυψή του μπορεί ν’ αλλάξει το πρόσωπο της επιστήμης. Ο Aspect και η ομάδα του ανακάλυψαν ότι υπό ορισμένες συνθήκες τα υποατομικά σωματίδια, όπως το ηλεκτρόνιο, μπορούν να επικοινωνούν ακαριαία μεταξύ τους ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει. Δεν έχει σημασία αν απέχουν 10 μέτρα ή 10 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα.

Κατά κάποιο τρόπο, κάθε σωματίδιο δείχνει σα να ξέρει τι κάνει το άλλο. Το πρόβλημα μ’ αυτό το κατόρθωμα είναι ότι παραβιάζει το παλιό αξίωμα του Αϊνστάιν ότι καμιά επικοινωνία δεν μπορεί να γίνεται με ταχύτητα ανώτερη από την ταχύτητα του φωτός. Εφ’ όσον μια ταχύτητα ανώτερη από την ταχύτητα του φωτός είναι ισοδύναμη με τη διάσπαση του φράγματος του χρόνου, το ανησυχητικό αυτό ενδεχόμενο έχει αναγκάσει ορισμένους φυσικούς να προσπαθούν να βρούν περίπλοκους τρόπους για να εξηγήσουν τα ευρήματα του Aspect. ΄Εχει όμως εμπνεύσει άλλους να προτείνουν πιο ριζοσπαστικές ερμηνείες.

Ο φυσικός David Bohm του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, παραδείγματος χάρη, πιστεύει ότι τα ευρήματα του Aspect υποδηλώνουν ότι δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα, ότι παρά τη φαινομενική του συμπάγεια το σύμπαν είναι κατά βάση ένα φάντασμα, ένα γιγαντιαίο και απίστευτα λεπτομερειακό ολόγραμμα.

Για να καταλάβει κανείς γιατί ο Bohm προβάλλει τον εκπληκτικό αυτό ισχυρισμό, πρέπει να γνωρίζει λίγα πράγματα για τα ολογράμματα. ΄Ενα ολόγραμμα είναι μια τρισδιάστατη φωτογραφία που γίνεται με τη βοήθεια ενός λέιζερ. Για να γίνει ένα ολόγραμμα, η φωτογραφική πλάκα φωτίζεται από μια δέσμη λέιζερ. Παράλληλα. μια δεύτερη δέσμη ακτίνων λέιζερ φωτίζει το υπό φωτογράφηση αντικείμενο και το ανακλώμενο φως της πέφτει κι αυτό στη φωτογραφική πλάκα. Το πρότυπο παρεμβολής (η ανάμειξη δηλαδή των δύο ακτίνων λέιζερ) αιχμαλωτίζεται έτσι στη πλάκα. ΄Οταν εμφανιστεί το φιλμ, αυτό που φαίνεται είναι ένας ακατανόητος στρόβιλος φωτεινών και σκοτεινών γραμμών. Μόλις όμως το φιλμ φωτιστεί από μια άλλη δέσμη λέιζερ, εμφανίζεται μια τρισδιάστατη εικόνα του αρχικού αντικειμένου.

Το τρισδιάστατο αυτών των εικόνων δεν είναι το μόνο αξιόλογο χαρακτηριστικό των ολογραμμάτων. Αν το ολόγραμμα ενός τριαντάφυλλου κοπεί στη μέση και ύστερα φωτιστεί από ένα λέιζερ, το κάθε μισό θα συνεχίσει να περιέχει ολόκληρη την εικόνα του τριαντάφυλλου.
Μάλιστα, ακόμα και αν τα δύο μισά ξανακοπούν στη μέση, κάθε κομμάτι του φιλμ θα περιέχει πάντοτε μια μικρότερη αλλά πλήρη εκδοχή της αρχικής εικόνας. Αντίθετα από την κανονική φωτογραφία, κάθε κομμάτι του ολογράμματος περιέχει όλες τις πληροφορίες που διαθέτει το σύνολο.

Η φύση της ολογραφίας (το όλον σε κάθε τμήμα) μας προσφέρει έναν εντελώς καινούργιο τρόπο να κατανοήσουμε την οργάνωση και την τάξη. Στη μεγαλύτερη διάρκεια της ιστορίας της, η δυτική επιστήμη έχει κινηθεί με την αντίληψη ότι ο καλύτερος τρόπος να κατανοήσουμε ένα φυσικό φαινόμενο, είτε πρόκειται για ένα βάτραχο είτε για ένα άτομο, είναι να το τεμαχίσουμε και να μελετήσουμε τα τμήματά του.

Η ολογραφία μάς διδάσκει ότι μερικά πράγματα στο σύμπαν μάλλον δεν προσφέρονται γι’ αυτή την προσέγγιση. Αν προσπαθήσουμε να τεμαχίσουμε κάτι που έχει κατασκευαστεί ολογραφικά, δεν θα πάρουμε τα τμήματα που το απαρτίζουν, αλλά μόνο μικρότερα σύνολα.

Η προσέγγιση αυτή υπέδειξε στον Bohn έναν άλλο τρόπο να κατανοήσει την ανακάλυψη του Aspect. Ο Bohm πιστεύει ότι ο λόγος που τα υποατομικά σωματίδια μπορούν να παραμένουν σε επαφή μεταξύ τους ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει δεν είναι ότι στέλνουν πέρα δώθε κάποιου είδους μυστηριώδη μηνύματα, αλλά επειδή η χωριστότητά τους είναι μια ψευδαίσθηση. Υποστηρίζει ότι σε κάποιο βαθύτερο επίπεδο πραγματικότητας τα σωματίδια αυτά δεν είναι ιδιαίτερες οντότητες, αλλά προεκτάσεις του ίδιου θεμελιακού κάτι.

Για να βοηθήσει τους άλλους να δουν καλύτερα τι εννοεί, ο Bohm προτείνει την εξής εικόνα. Φαντασθείτε ένα ενυδρείο που περιέχει ένα ψάρι. Φαντασθείτε επίσης ότι δεν μπορείτε να δείτε κατευθείαν το ενυδρείο και ότι η γνώση σας γι’ αυτό και για όσα περιέχει προέρχεται από δύο τηλεοπτικές κάμερες, που η μια βλέπει την πρόσοψη του ενυδρείου και η άλλη το πλάι του.

Καθώς κοιτάτε τις δύο τηλεοπτικές οθόνες, αρχικά μάλλον θα υποθέσετε ότι το ψάρι σε κάθε οθόνη είναι μια ιδιαίτερη οντότητα. Στο κάτω κάτω της γραφής, αφού οι κάμερες βλέπουν από διαφορετικές γωνίες, κάθε εικόνα θα είναι αρκετά διαφορετική. Αλλά καθώς συνεχίζετε να κοιτάτε τα δύο ψάρια, κάποια στιγμή θα αντιληφθείτε ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη σχέση ανάμεσά τους: ΄Οταν το ένα ψάρι γυρίζει, το άλλο κάνει επίσης μια ελαφρώς διαφορετική αλλά αντίστοιχη στροφή. ΄Οταν το ένα κοιτάζει μπροστά, το άλλο πάντοτε κοιτάζει προς το πλάι. Αν δεν αντιληφθείτε τη συνολική εικόνα της κατάστασης, ίσως να συμπεράνετε ότι τα ψάρια πρέπει να επικοινωνούν ακαριαία μεταξύ τους, αλλά προφανώς τούτο δεν είναι αλήθεια.

Ακριβώς αυτό, λέει ο Bohm, συμβαίνει στα υποατομικά σωματίδια του πειράματος του Aspect. Σύμφωνα με τον Bohn, η φαινομενικά ταχύτερη του φωτός σύνδεση μεταξύ των υποατομικών σωματιδίων μας λέει ότι υπάρχει ένα βαθύτερο επίπεδο πραγματικότητας, το οποίο δεν αντιλαμβανόμαστε, μια πιο πολύπλοκη διάσταση πέρα από τη δική μας που είναι ανάλογη με το ενυδρείο. Και προσθέτει πως βλέπουμε τα σωματίδια σα να είναι χωριστά επειδή βλέπουμε μόνο ένα τμήμα της πραγματικότητάς τους.

Τα σωματίδια αυτά δεν είναι χωριστά “τμήματα”, αλλά εκφάνσεις μιας βαθύτερης και πιο θεμελιακής ενότητας που είναι τελικά το ίδιο ολογραφική και αδιαίρετη σαν το τριαντάφυλλο που αναφέραμε. Και αφού τα πάντα στη φυσική πραγματικότητα απαρτίζονται από αυτά τα “είδωλα”, το ίδιο το σύμπαν είναι μια προβολή, ένα ολόγραμμα.

Πέραν της φαντασματοειδούς του φύσης, ένα τέτοιο σύμπαν θα περιέχει και άλλα μάλλον εκπληκτικά χαρακτηριστικά. Εάν η φαινομενική χωριστότητα των υποατομικών σωματιδίων είναι ψευδαίσθηση, αυτό σημαίνει ότι σε ένα βαθύτερο επίπεδο πραγματικότητας όλα τα πράγματα στο σύμπαν είναι απείρως αλληλένδετα.

Τα ηλεκτρόνια σε ένα άτομο άνθρακος στον ανθρώπινο εγκέφαλο συνδέονται με τα υποατομικά σωματίδια που απαρτίζουν κάθε σολομό που κολυμπά, κάθε καρδιά που χτυπά και κάθε άστρο που τρεμοσβήνει στον ουρανό.

Τα πάντα αλληλοδιεισδύουν στα πάντα και, αν και η ανθρώπινη φύση προσπαθεί να κατηγοριοποιήσει, να ταξινομήσει και να υποδιαιρέσει τα διάφορα φαινόμενα του σύμπαντος, όλοι οι καταμερισμοί είναι κατ’ ανάγκη τεχνητοί και το σύνολο της φύσης είναι τελικά ένα αδιάσπαστο όλον.

Σε ένα ολογραφικό σύμπαν, ακόμα και ο χρόνος και ο χώρος δεν μπορούν να θεωρούνται πια ως θεμελιώδη στοιχεία. Επειδή έννοιες όπως η τοπικότητα δεν ισχύουν σε ένα σύμπαν όπου τίποτα δεν είναι πράγματι χωριστό από οτιδήποτε άλλο, ο χρόνος και ο τρισδιάστατος χώρος, σαν τις εικόνες του ψαριού στις τηλεοπτικές οθόνες, θα πρέπει επίσης να θεωρούνται ως προβολές της βαθύτερης αυτής τάξης.

Στο βαθύτερο επίπεδό της η πραγματικότητα είναι ένα είδος υπερολογράμματος όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν ταυτόχρονα. Αυτό υποδηλώνει ότι με τα κατάλληλα εργαλεία ίσως μια μέρα να μπορούμε να διεισδύσουμε στο υπερολογραφικό επίπεδο της πραγματικότητας για να ανασύρουμε σκηνές από το ξεχασμένο παρελθόν.

Το τι άλλο περιέχει το υπερολόγραμμα είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. Εάν, για χάρη της συζήτησης, δεχτούμε ότι το υπερολόγραμμα είναι η μήτρα που έχει γεννήσει τα πάντα στο σύμπαν μας, το ελάχιστο που περιέχει είναι κάθε υποατομικό σωματίδιο που έχει υπάρξει ή θα υπάρξει — κάθε δυνατό μόρφωμα ύλης και ενέργειας, από τις χιονονιφάδες μέχρι τα κβάζαρς, από τις γαλάζιες φάλαινες μέχρι τις ακτίνες γάμμα. Πρέπει να το βλέπουμε σαν μια κοσμική αποθήκη των πάντων.

Αν και ο Bohm παραδέχεται ότι δεν έχουμε τρόπο να γνωρίζουμε τι άλλο μπορεί να βρίσκεται κρυμμένο μέσα στο υπερολόγραμμα, τολμάει να πει ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να υποθέσουμε ότι δεν περιέχει περισσότερα. Ή, όπως το θέτει ο ίδιος, ίσως το υπερολογραφικό επίπεδο της πραγματικότητας να είναι μια “απλή φάση” πέραν της οποίας βρίσκεται “μια απειρία περαιτέρω ανάπτυξης”.

Ο Bohm δεν είναι ο μόνος ερευνητής που έχει βρει ενδείξεις ότι το σύμπαν είναι ένα ολόγραμμα. Δουλεύοντας ανεξάρτητα στον τομέα της έρευνας εγκεφάλου, ο νευροφυσιολόγος Karl Pribram του Πανεπιστημίου του Στάντφορντ είναι κι αυτός πεπεισμένος για την ολογραφική φύση της πραγματικότητας.

Ο Pribram κατέληξε στο ολογραφικό μοντέλο εξαιτίας του μυστηρίου για το πώς και το πού αποθηκεύονται οι μνήμες στον εγκέφαλο. Επί δεκαετίες, πολυάριθμες έρευνες έχουν δείξει ότι αντί να περιορίζονται σε συγκεκριμένα σημεία, οι μνήμες είναι διασκορπισμένες σε ολόκληρο τον εγκέφαλο.

Σε μια σειρά σημαντικών πειραμάτων του τη δεκαετία του 1920, ο Karl Lashley διαπίστωσε ότι οποιοδήποτε τμήμα του εγκεφάλου ενός ποντικού και αν αφαιρούσε ήταν αδύνατο να σβήσει τη μνήμη του πώς το ζώο να πραγματοποιεί πολύπλοκες δράσεις που είχε εκμάθει πριν από την επέμβαση. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι κανένας δεν είχε μπορέσει να προτείνει ένα μηχανισμό που να μπορούσε να εξηγήσει αυτή την περίεργη φύση (το όλον σε κάθε τμήμα) της αποθήκευσης της μνήμης.

Τη δεκαετία του 1960, ο Pribram ήρθε σε επαφή με την έννοια της ολογραφίας και συνειδητοποίησε πως είχε βρει την ερμηνεία που αναζητούσαν οι επιστήμονες του εγκεφάλου. Ο Pribram πιστεύει ότι οι μνήμες δεν κωδικοποιούνται σε νευρώνες ή μικρές ομάδες νευρώνων, αλλά σε πρότυπα νευρικών παλμών που διατρέχουν ολόκληρο τον εγκέφαλο με τον ίδιο τρόπο που τα πρότυπα παρεμβολής του φωτός λέιζερ διατρέχουν ολόκληρη την επιφάνεια ενός φιλμ που περιέχει μια ολογραφική εικόνα. Με άλλα λόγια, ο Pribram πιστεύει ότι ο ίδιος ο εγκέφαλος είναι ένα ολόγραμμα.

Η θεωρία του Pribram εξηγεί επίσης πώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να αποθηκεύει τόσες πολλές μνήμες σε τόσο μικρό χώρο. ΄Εχει υπολογιστεί ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ικανότητα απομνημόνευσης κάπου 10 δισεκατομμυρίων bits πληροφορίας κατά τη διάρκεια της μέσης ανθρώπινης ζωής — περίπου την ίδια ίδια ποσότητα πληροφοριών που περιέχουν πέντε σειρές της Encyclopaedia Britannica.

Ομοίως, έχει ανακαλυφθεί ότι εκτός των άλλων τους δυνατοτήτων, τα ολογράμματα διαθέτουν μια εκπληκτική ικανότητα αποθήκευσης πληροφοριών. Μεταβάλοντας απλώς τη γωνία υπό την οποία τα δύο λέιζερ προσπίπτουν στη φωτογραφική πλάκα, είναι δυνατόν να καταγραφούν πολλές διαφορετικές εικόνες στην ίδια επιφάνεια. ΄Εχει αποδειχτεί ότι ένα κυβικό εκατοστό φιλμ μπορεί να χωρέσει μέχρι και 10 δισεκατομμύρια bits πληροφορίας.

Η μυστηριώδης ικανότητά μας να ανακαλούμε οποιαδήποτε πληροφορία χρειαζόμαστε από την τεράστια αποθήκη της μνήμης μας γίνεται πιο κατανοητή εάν ο εγκέφαλος λειτουργεί σύμφωνα με τις αρχές της ολογραφίας. Εάν ένας φίλος σας ζητήσει να του πείτε τι σας έρχεται στο νου όταν σας λέει τη λέξη “ζέβρα”, δεν χρειάζεται να ψάξετε αδέξια σε ένα τεράστιο αλφαβητικό αρχείο του εγκεφάλου για να βρείτε την απάντηση. Αντίθετα, συνερμοί όπως “ραβδώσεις”, “ιπποειδές” και “ζώο της Αφρικής” ξεπετάγονται ακαριαία στο κεφάλι σας.

Πράγματι, ένα από τα πιο εκπληκτικά πράγματα στην ανθρώπινη διαδικασία σκέψης είναι ότι κάθε κομμάτι πληροφορίας φαίνεται να είναι ακαριαία αλληλένδετο με κάθε άλλο κομμάτι πληροφορίας — ένα άλλο χαρακτηριστικό εγγενές στο ολόγραμμα. Επειδή κάθε τμήμα ενός ολογράμματος είναι απείρως αλληλένδετο με κάθε άλλο τμήμα, είναι ίσως το υπέρτατο παράδειγμα αλληλένδετου συστήματος της φύσης.

Η αποθήκευση της μνήμης δεν είναι το μόνο νευροφυσιολογικό μυστήριο που γίνεται πιο προσιτό υπό το φως του ολογραφικού μοντέλου του εγκεφάλου που διατύπωσε ο Pribram. ΄Ενα άλλο είναι το πώς ο εγκέφαλος είναι σε θέση να μεταφράζει την πλημμύρα των συχνοτήτων που δέχεται μέσω των αισθήσεων (συχνότητες φωτός, ακουστικές συχνότητες και ούτω καθεξής) στο συμπαγή κόσμο της αντίληψής μας.

Η κωδικοποίηση και αποκωδικοποίηση των συχνοτήτων είναι αυτό ακριβώς που κάνει καλύτερα ένα ολόγραμμα. ΄Οπως το ολόγραμμα λειτουργεί σαν ένα είδος φακού, σαν μια μεταφραστική συσκευή ικανή να μετατρέπει μια φαινομενικά ακατανόητη μουτζούρα συχνοτήτων σε μια συμπαγή εικόνα, ο Pribram πιστεύει ότι και ο εγκέφαλος αποτελεί ένα φακό και χρησιμοποιεί ολογραφικές αρχές για να μετατρέψει μαθηματικά τις συχνότητες που δέχεται μέσω των αισθήσεων στον εσωτερικό κόσμο της νόησης.

΄Ενα εντυπωσιακό σώμα ενδείξεων υποδηλώνει ότι ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί ολογραφικές αρχές για να πραγματοποιήσει τις λειτουργίες του. Και η θεωρία του Pribram κερδίζει όλο και μεγαλύτερη υποστήριξη από τους νευροφυσιολόγους. Ο Ιταλο-αργεντινός ερευνητής Hugo Zucarelli επεξέτεινε πρόσφατα το ολογραφικό μοντέλο στον κόσμο των ακουστικών φαινομένων. Προβληματισμένος από το γεγονός ότι οι άνθρωποι μπορούν να εντοπίζουν μια ηχητική πηγή χωρίς να κουνάνε το κεφάλι τους, ακόμα και αν ακούνε μόνο από το ένα αυτί, ο Zucarelli ανακάλυψε ότι οι ολογραφικές αρχές μπορούν να εξηγήσουν αυτή την ικανότητα.

Ο Zucarelli ανέπτυξε επίσης την τεχνολογία του ολοφωνικού ήχου, μια τεχνική εγγραφής ικανή να αναπαράγει ακουστικές καταστάσεις με έναν σχεδόν απόκοσμο ρεαλισμό.

Η πεποίθηση του Pribram ότι ο εγκέφαλός μας κατασκευάζει μαθηματικά τη “συμπαγή” πραγματικότητα με βάση την τροφοδότηση από ένα τομέα συχνοτήτων έχει γνωρίσει επίσης και μια σημαντική πειραματική υποστήριξη. ΄Εχει διαπιστωθεί ότι κάθε αίσθησή μας συλλαμβάνει ένα πολύ ευρύτερο φάσμα συχνοτήτων απ’ ό,τι υποψιαζόμαστε μέχρι τώρα.

Οι ερευνητές έχουν ανακαλύψει, λόγου χάρη, ότι το οπτικό μας σύστημα είναι ευαίσθητο και σε ακουστικές συχνότητες, ότι η αίσθηση της όσφρησης εξαρτάται εν μέρει απ’ αυτό που σήμερα ονομάζουμε “οσμωτικές συχνότητες” και ότι ακόμα και τα κύτταρα του σώματός μας είναι ευαίσθητα σε ένα ευρύ φάσμα συχνοτήτων. ΄Ολα αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι μόνο στον ολογραφικό χώρο της συνείδησης οι συχνότητες αυτές ταξινομούνται και διασπώνται στις συμβατικές αντιλήψεις μας.

Αλλά η πιο εκπληκτική πλευρά του ολογραφικού μοντέλου του εγκεφάλου του Pribram είναι το τι συμβαίνει εάν το αντιπαραθέσουμε με τη θεωρία του Bohm. Γιατί εάν η συμπάγεια του κόσμου δεν είναι παρά μια δευτερεύουσα πραγματικότητα και αυτό που “υπάρχει” είναι στην πραγματικότητα μια ολογραφική μουτζούρα συχνοτήτων και εάν ο εγκέφαλος είναι κι αυτός ένα ολόγραμμα που επιλέγει απλώς κάποιες συχνότητες από αυτή τη μουτζούρα και μαθηματικά τις μεταμορφώνει σε αισθητηριακές αντιλήψεις, τότε τί γίνεται η αντικειμενική πραγματικότητα; Για να το πούμε απλά, παύει να υπάρχει. ΄Οπως υποστηρίζουν από πολύ καιρό οι θρησκείες της Ανατολής, ο υλικός κόσμος είναι Μάγια, παραίσθηση, και το να σκεφτόμαστε πως είμαστε φυσικά όντα που κινούνται σε ένα φυσικό κόσμο, είναι κι αυτό παραίσθηση.

Στην πραγματικότητα είμαστε “δέκτες” που πλέουν σε μια καλειδοσκοπική θάλασσα συχνοτήτων κι αυτό που ανασύρουμε από αυτή τη θάλασσα και το μεταμορφώνουμε σε φυσική πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα από τα κανάλια που ανασύρονται από το υπερολόγραμμα.

Η νέα αυτή εκπληκτική εικόνα της πραγματικότητας, η σύνθεση των απόψεων του Bohm και του Pribram, αποκαλείται σήμερα το ολογραφικό παράδειγμα και αν και πολλοί επιστήμονες την έχουν υποδεχτεί με σκεπτικισμό έχει ηλεκτρίσει άλλους. Μια μικρή αλλά διευρυνόμενη ομάδα ερευνητών πιστεύουν ότι μπορεί να είναι το πιο επακριβές μοντέλο της πραγματικότητας που έχει καταλήξει η επιστήμη μέχρι σήμερα. Και ακόμα περισσότερο, μερικοί πιστεύουν ότι μπορεί να λύσει μερικά μυστήρια που μέχρι τώρα δεν έχουν εξηγηθεί από την επιστήμη και ακόμα να καθιερώσει το παραφυσικό σαν τμήμα της φύσης.

Πολυάριθμοι ερευνητές, μεταξύ αυτών ο Bohm και ο Pribram, έχουν παρατηρήσει ότι πολλά παραψυχολογικά φαινόμενα γίνονται πιο κατανοητά με τους όρους του ολογραφικού παραδείγματος. Σε ένα σύμπαν όπου οι ατομικοί εγκέφαλοι είναι στην πραγματικότητα αδιαίρετα τμήματα του ευρύτερου ολογράμματος και τα πάντα είναι απείρως αλληλένδετα, η τηλεπάθεια ίσως να είναι απλώς πρόσβαση στο ολογραφικό επίπεδο.

Προφανώς είναι πολύ πιο εύκολο να καταλάβουμε πώς η πληροφορία μπορεί να ταξιδέψει από το νου του Α ανθρώπου στο νου του Β σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση και βοηθάει να εννοήσουμε έναν αριθμό άλυτων μυστηρίων στην ψυχολογία. Ιδιαίτερα, ο Grof πιστεύει ότι το ολογραφικό παράδειγμα προσφέρει ένα μοντέλο για να καταλάβουμε πολλά από τα περίεργα φαινόμενα που γνωρίζουν άνθρωποι στη διάρκεια αλλαγμένων καταστάσεων συνείδησης.

Τη δεκαετία του 1950, ενώ πραγματοποιούσε έρευνα για το LSD ως ψυχοθεραπευτικό εργαλείο, ο Grof είχα μια ασθενή που ξαφνικά άρχισε να πιστεύει πως είχε αποκτήσει την προσωπικότητα ενός θηλυκού προϊστορικού ερπετού. Στη διάρκεια των παραισθήσεών της, δεν έδωσε μόνο μια πλούσια λεπτομερή περιγραφή του πώς είναι να ζεις μέσα σε μια τέτοια μορφή, αλλά παρατήρησε και ότι τμήμα της σεξουαλικής ανατομίας των αρσενικών του είδους ήταν ένα έγχρωμο μπάλωμα στο πλάι του κεφαλιού τους.

Αυτό που εντυπωσίασε τον Grof ήταν ότι αν και η γυναίκα δεν είχε καμιά προηγούμενη γνώση γι’ αυτά τα θέματα, μια συζήτηση αργότερα με ένα ζωολόγο επιβεβαίωσε ότι σε ορισμένα είδη ερπετών οι έγχρωμες περιοχές στο κεφάλι παίζουν πράγματι σημαντικό ρόλο στην πυροδότηση της σεξουαλικής διέγερσης.

Η εμπειρία της γυναίκας δεν ήταν κάτι μοναδικό. Στη διάρκεια της έρευνας, ο Grof αντιμετώπισε παραδείγματα ασθενών που παλινδρομούσαν και ταυτίζονταν με όλα σχεδόν τα είδη του εξελικτικού δέντρου (ευρήματα που ενέπνευσαν τη σκηνή της μεταβολή ανθρώπου σε πίθηκο στην ταινία “Altered States”). Επιπλέον βρήκε ότι οι εμπειρίες αυτές περιείχαν σπάνιες ζωολογικές λεπτομέρειες που εκ των υστέρων αποδεικύονταν ακριβείς.

Οι παλιδρομήσεις στο ζωικό βασίλειο δεν ήταν τα μόνα παράδοξα ψυχολογικά φαινόμενα που αντιμετώπισε ο Grof. Είχε επίσης ασθενείς που έδειχναν να αντλούν πληροφορίες από κάποιο είδος συλλογικής ή φυλετικής μνήμης. ΄Ατομα με ελάχιστη ή καθόλου παιδεία έδιναν ξαφνικά λεπτομερείς περιγραφές ζωροαστρικών επικήδειων τελετών και σκηνών από την ινδουιστική μυθολογία. ΄Αλλα άτομα έδιναν πειστικές περιγραφές εξωσωματικών εμπειριών, προγνωστικές ματιές στο μέλλον και παλινδρομήσεις σε φαινομενικές μετενσαρκώσεις προηγούμενων ζωών.

Σε μεταγενέστερη έρευνα, ο Grof διαπίστωσε το ίδιο φάσμα φαινομένων να εκδηλώνεται σε θεραπευτικές συναντήσεις χωρίς χρήση φαρμάκων. Επειδή το κοινό στοιχείο σ’ αυτές τις εμπειρίες φαινόταν να είναι η υπέρβαση της ατομικής συνείδησης πέρα από τα όρια του εγώ και τους περιορισμούς του χωροχρόνου, ο Grof ονόμασε αυτές τις εκφάνσεις “υπερπροσωπικές εμπειρίες” και στα τέλη της δεκαετίας του ’60 βοήθησε να θεμελιωθεί ο κλάδος της ψυχολογίας που ονομάζεται “υπερπροσωπική ψυχολογία” (transpersonal psychology) και είναι αφιερωμένος στη μελέτη τους.

Αν και ο ιδρυθείς από τον Grof Σύνδεσμος Υπερπροσωπικής Ψυχολογίας γρήγορα προσέλκυσε μια διευρυνόμενη ομάδα επαγγελματιών με παρόμοιες αντιλήψεις και έγινε ένας αξιοσέβαστος κλάδος της ψυχολογίας, επί χρόνια ούτε ο Grof ούτε οι συνεργάτες του ήταν σε θέση να προτείνουν ένα μηχανισμό για την εξήγηση των παράδοξων ψυχολογικών φαινομένων που παρατηρούσαν. Αλλά αυτό άλλαξε με την εμφάνιση του ολογραφικού παραδείγματος. ΄Όπως σημείωνε ο Grof, εάν ο νους είναι πράγματι τμήμα ενός συνεχούς, ενός λαβυρίνθου που συνδέεται όχι μόνο με κάθε άλλο νου που υπάρχει ή έχει υπάρξει, αλλά και με κάθε άτομο, οργανισμό και περιοχή στην απεραντωσύνη του ίδιου του χωροχρόνου, το γεγονός ότι μπορεί περιστασιακά να κάνει επιδρομές στο λαβύρινθο και να έχει υπερπροσωπικές εμπειρίες δεν φαίνεται πλέον τόσο παράδοξο.

Το ολογραφικό παράδειγμα έχει επίσης επιπτώσεις και στις λεγόμενες σκληρές επιστήμες, όπως η βιολογία. Ο Keith Floyd, ψυχολόγος στο Κολλέγιο Virginia Intermont, υπογραμμίζει ότι εάν η συμπάγεια της πραγματικότητας δεν είναι παρά μια ολογραφική παραίσθηση, δεν είναι πια σωστό να λέμε ότι ο εγκέφαλος παράγει τη συνείδηση. Μάλλον, είναι η συνείδηση που δημιουργεί την επίφαση του εγκεφάλου — καθώς και του σώματος και του καθετί γύρω μας που τα ερμηνεύουμε ως φυσικά.

Μια τέτοια ανατροπή στον τρόπο που αντικρύζουμε τις βιολογικές δομές έχει αναγκάσει ερευνητές να παρατηρήσουν ότι η ιατρική και η αντίληψή μας για τη θεραπευτική διαδικασία θα μπορούσε επίσης να μεταμορφωθεί από το ολογραφικό παράδειγμα. Εάν η φαινομενική φυσική δομή του σώματος δεν είναι παρά μια ολογραφική προβολή της συνείδησης, είναι φανερό ότι ο καθένας μας είναι πολύ πιο υπεύθυνος για την υγεία του απ’ όσο πιστεύει η τρέχουσα ιατρική σοφία. Αυτό που θεωρούμε σήμερα αξιοθαύμαστη υποχώρηση των ασθενειών μπορεί στην πραγματικότητα να οφείλεται σε αλλαγές στη συνείδηση, οι οποίες με τη σειρά τους προκαλούν αλλαγές στο ολόγραμμα του σώματος.

Παρομοίως, οι αμφισβητούμενες νέες τεχνικές θεραπείας όπως η οπτικοποίηση μπορεί να λειτουργούν τόσο καλά επειδή στην ολογραφική περιοχή της σκέψης οι εικόνες είναι τελικά το ίδιο πραγματικές με την πραγματικότητα.

Ακόμα και οράματα και εμπειρίες που αναφέρονται σε μια “μη-κανονική” πραγματικότητα μπορούν να ερμηνευτούν με το ολογραφικό παράδειγμα. Στο βιβλίο του Δώρα Αγνώστων Πραγμάτων, ο βιολόγος Lyall Watson περιγράφει τη συνάντησή του με μια Ινδονήσια σαμάνα, η οποία αφού χόρεψε ένα τελετουργικό χορό ήταν σε θέση να κάνει ένα ολόκληρο δασάκι να εξαφανιστεί. Ο Watson λέει ότι όσο ο ίδιος και ένας ακόμα κατάπληκτος θεατής συνέχιζαν να παρατηρούν τη γυναίκα, αυτή ανάγκασε τα δέντρα να επανεμφανιστούν και ύστερα “κλικ” χάθηκαν πάλι και επανεμφανίστηκαν αρκετές φορές διαδοχικά.

Αν και οι σύγχρονες επιστημονικές αντιλήψεις δεν είναι σε θέση να ερμηνεύσουν τέτοια γεγονότα, εμπειρίες σαν κι αυτή γίνονται πιο προσιτές αν η “σκληρή” πραγματικότητα είναι απλώς μια ολογραφική προβολή. ΄Ίσως συμφωνούμε στο τι είναι “εκεί” ή “όχι εκεί” επειδή αυτό που ονομάζουμε ομόφωνη πραγματικότητα διατυπώνεται και επικυρώνεται στο επίπεδο του ανθρώπινου ασυνειδήτου όπου όλοι οι νόες είναι απείρως αλληλένδετοι.

Εάν αυτό είναι αλήθεια, πρόκειται για τη σημαντικότερη επίπτωση του ολογραφικού παραδείγματος, επειδή σημαίνει ότι εμπειρίες σαν αυτή του Watson δεν είναι συνήθεις μόνο και μόνο επειδή δεν έχουμε προγραμματίσει τον νου μας με πεποιθήσεις που θα τις έκαναν συνήθεις. Σε ένα ολογραφικό σύμπαν δεν υπάρχουν όρια στην έκταση που μπορούμε να μεταβάλουμε το ντύμα της πραγματικότητας.

Αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν πραγματικότητα είναι απλώς ένας καμβάς που περιμένει να ζωγραφίσουμε πάνω του όποια εικόνα θέλουμε. Τα πάντα είναι δυνατά, από το λύγισμα κουταλιών με τη δύναμη του νου μέχρι τα φαντασμαγορικά γεγονότα που έζησε ο Castaneda στις συναντήσεις του με τον Ινδιάνο μάγο Δον Χουάν, γιατί η μαγεία είναι φυσικό μας δικαίωμα, εξίσου θαυματουργό με την ικανότητά μας να παράγουμε την πραγματικότητα που θέλουμε μέσα στα όνειρά μας.

Πράγματι, και οι πιο θεμελιακές αντιλήψεις μας για την πραγματικότητα γίνονται ύποπτες, γιατί σε ένα ολογραφικό σύμπαν, όπως κατέδειξε ο Pribram, ακόμα και τα τυχαία γεγονότα πρέπει να θεωρηθούν ότι βασίζονται σε ολογραφικές αρχές και είναι συνεπώς προκαθορισμένα. Οι συγχρονικότητες ή αξιοπρόσεκτες συμπτώσεις ξαφνικά αποκτούν νόημα και τα πάντα στην πραγματικότητα θα πρέπει να ειδωθούν σαν αλληγορία, επειδή ακόμα και οι πιο τυχαίες συμπτώσεις θα πρέπει να εκφράζουν κάποια θεμελιώδη συμμετρία. Το εάν το ολογραφικό παράδειγμα του Bohm και του Pribram θα γίνει αποδεκτό από την επιστήμη ή θα πεθάνει άδοξα είναι κάτι που θα το δούμε. Μπορούμε όμως με ασφάλεια να πούμε πως έχει ήδη επηρεάσει τη σκέψη πολλών επιστημόνων. Και εάν ακόμα διαπιστωθεί ότι το ολογραφικό μοντέλο δεν προσφέρει τη καλύτερη ερμηνεία για την ακαριαία επικοινωνία που δείχνει να συμβαίνει ανάμεσα σε υποατομικά σωματίδια, τουλάχιστον, όπως παρατηρεί ο Basil Hiley, ένας φυσικός στο Κολλέγιο Birbeck του Λονδίνου, τα ευρήματα του Aspect “δείχνουν πως πρέπει να προετοιμαζόμαστε για ριζικά καινούργιες θεωρήσεις της πραγματικότητας”.

meta.gr

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Οι δύο μαύροι γίγαντες

Μια εντυπωσιακή ανακάλυψη πραγματοποίησε ομάδα αμερικανών ερευνητών. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν δύο κολοσσιαίες μαύρες τρύπες, τις μεγαλύτερες που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα στο Σύμπαν. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι οι δύο μελανές οπές έχουν παρόμοια μάζα και υπολογίζουν ότι κάθε μια εξ αυτών έχει μάζα δέκα δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου!
Perierga.gr - Οι μεγαλύτερες μαύρες τρύπες στο Σύμπαν
Οι δύο μαύροι γίγαντες
Ομάδα ερευνητών με επικεφαλής επιστήμονες του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια εντόπισε τις δύο τρύπες χρησιμοποιώντας επίγεια αλλά και διαστημικά τηλεσκόπια. Η μια βρίσκεται στο κέντρο του γαλαξία NGC 3842 και η άλλη στο κέντρο του γειτονικού του NGC 4889. Οι δυο γαλαξίες ανήκουν σε ένα σμήνος το οποίο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 310 εκαοτμμυρίων ετών φωτός από τον δικό μας.
Το προηγούμενο ρεκόρ κρατούσε μια μαύρη τρύπα με μάζα 6.3 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Οι επιστήμονες πίστευαν παρ’ όλα αυτά ότι υπάρχουν και μεγαλύτερες, εκτίμηση που τελικά επαληθεύτηκε με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο.
Η ανακάλυψη είναι εκτός από εντυπωσιακή και εξαιρετικά χρήσιμη για την επιστημονική κοινότητα. Αυτό γιατί το μέγεθος των δύο τρυπών ξεπερνάει κατά πολύ τις προβλέψεις και θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί για τη δημιουργία και κυρίως την εξέλιξη αυτών των μυστηριωδών κοσμικών αντικειμένων. Η νέα ανακάλυψη προσφέρει νέα στοιχεία που θα φωτίσουν το φαινόμενο των μαύρων τρυπών. Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

tovima.gr

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Η μνήμη δεν είναι ένας σκληρός δίσκος.

Η κυρίαρχη μέχρι σήμερα εικόνα της μνήμης ως ενός εύτακτου και αμετάβλητου στο χρόνο «αρχείου», κάτι σαν τον σκληρό δίσκο των υπολογιστών, δεν είναι μόνο απλοϊκή, αλλά και παραπλανητική.

Οπως αναφέραμε στο προηγούμενο άρθρο μας, οι αρχαίοι Ελληνες απέδιδαν τις ιδιαίτερες ανθρώπινες μνημονικές ικανότητες στην τιτανίδα θεότητα Μνημοσύνη. Μια φιλοσοφική μετεξέλιξη αυτής της καθαρά μυθολογικής «εξήγησης» της μνήμης βρίσκουμε στην πλατωνική θεωρία της ανάμνησης, όπως αυτή διατυπώνεται στο διάλογο «Φίληβος».

Για τον Πλάτωνα η αληθινή γνώση δεν είναι ποτέ απλώς «μνήμη», αλλά πάντοτε «ανάμνησις». Πράγματι, πρώτος αυτός θα εισαγάγει στην ανθρώπινη σκέψη την ανάγκη σαφούς διάκρισης αυτών των δύο βασικών λειτουργιών: θεωρεί τη «μνήμη» ως επισφαλή φυσική-βιολογική λειτουργία καταγραφής, ενώ την «ανάμνηση» ως την αποκλειστικά ανθρώπινη ικανότητα ψυχικής ανάκλησης των αιώνιων ιδεών.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι ο Πλάτωνας έκρινε απαραίτητο να προτείνει στο διάλογο «Θεαίτητος» και έναν υποθετικό ψυχολογικό μηχανισμό για τη δημιουργία των μνημονικών «εγγραμμάτων». Για να εξηγήσει πώς καταγράφονται και ανακαλούνται από τη μνήμη τα διάφορα αποτυπώματα των εμπειριών και των γνώσεών μας, καταφεύγει στη μεταφορά του εκμαγείου από κερί. Κάθε νέα εμπειρία ή γνώση αφήνει το ίχνος της στην ψυχή μας επειδή μπορεί, με κάποιον άγνωστο τρόπο, να εγγράφεται παθητικά πάνω στη μνήμη-εκμαγείο, αφήνοντας έτσι ένα ανεξίτηλο εσωτερικό αποτύπωμα ή «ενθύμιο» του προτύπου.

Με τη μεταφορά της μνήμης ως κέρινου εκμαγείου ο Πλάτων δεν ήθελε προφανώς να προτείνει μια πρόωρη για την εποχή του επιστημονική εξήγηση, αλλά μάλλον να αναδείξει τις εγγενείς ατέλειες των φυσικών-σωματικών μνημονικών αποτυπωμάτων σε σύγκριση με την ανεξίτηλη υπερφυσική-ψυχική διεργασία της ανάμνησης.

Παραδόξως, τους επόμενους αιώνες η ιδέα της μνήμης ως «εγγράμματος», δηλαδή ως μόνιμου οργανικού «αποτυπώματος», θα ακολουθήσει μια ανεξάρτητη πορεία η οποία, παρά τις αρχικές προσδοκίες του δημιουργού της, θα καταλήξει στις σημερινές αυστηρά νευροβιολογικές αντιλήψεις μας για τη μνήμη. Στις μέρες μας, μάλιστα, η πλατωνική αντίληψη της μνήμης ως παθητικής αντιγραφικής διαδικασίας θα γνωρίσει μια απρόσμενη τεχνολογική αναβίωση: τη δημιουργία των ψηφιακών μονάδων μνήμης στους υπολογιστές!

Μνήμη και ανάμνησις

Γιατί ορισμένες αναμνήσεις διαρκούν περισσότερο, ίσως για όλη μας τη ζωή, ενώ άλλες εξαλείφονται μέσα σε λίγα λεπτά; Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα οφείλουμε πλέον να την αναζητήσουμε αποκλειστικά μέσα στα κυκλώματα του εγκεφάλου μας και ειδικότερα στο νευρωνικό υπόστρωμα των πολυποίκιλων μνημονικών «εγγραφών».

Το πού και το πώς ακριβώς ο εγκέφαλός μας καταγράφει, παγιώνει και ανακαλεί επιλεκτικά τις εμπειρίες του είναι ασφαλώς το πιο θεμελιώδες ερώτημα της επιστημονικής διερεύνησης της μνήμης. Και όπως θα δούμε, το αποφασιστικό πέρασμα από την πρόσκαιρη εγχάραξη στη βραχύχρονη μνήμη στα μονιμότερα μνημονικά «αρχεία» της μακρόχρονης μνήμης εμπλέκει σύνθετους νευροψυχολογικούς και νευροχημικούς μηχανισμούς που επιτελούνται από έναν μεγάλο αριθμό νευρωνικών μικροκυκλωμάτων.

Σήμερα θεωρείται επαρκώς επιβεβαιωμένο ότι τόσο η «βραχύχρονη» όσο και η «μακρόχρονη» μνήμη  προκύπτουν πάντα ως εγγραφές στη «συνδεσμολογία» των νευρώνων που επιτελούν αυτές τις δύο τόσο βασικές μνημονικές λειτουργίες. Οι νευροεπιστήμονες, μάλιστα, από καιρό έχουν αρχίσει να αποκρυπτογραφούν τους ακριβείς νευροχημικούς μηχανισμούς που εμπλέκονται όταν καταγράφουμε ή όταν, κατόπιν, ανακαλούμε κάποια πληροφορία μέσα από το αχανές νευρωνικό δίκτυο του εγκεφάλου μας. Και ήδη γνωρίζουν αρκετά για το πώς και το πού συντελούνται, μέσα στον εγκέφαλό μας, οι διεργασίες της εγγραφής, της παγίωσης και της ανάκλησης των αναμνήσεων: όλες αυτές οι μνημονικές διεργασίες βασίζονται στην ανταλλαγή, μέσω συνάψεων, χημικών και ηλεκτρικών σημάτων, τα οποία άλλοτε ενεργοποιούν και άλλοτε αναστέλλουν κάποιες στενά συνδεδεμένες ομάδες νευρώνων. Η ενεργοποίηση αυτών των νευρωνικών συνομαδώσεων εκδηλώνεται με ευδιάκριτους «σχηματισμούς νευρωνικής ενεργοποίησης».

Πράγματι, η εγγραφή ενός νέου μνημονικού ίχνους προϋποθέτει και στηρίζεται στη δημιουργία νέων συνάψεων, δηλαδή νέων διαύλων επικοινωνίας μεταξύ των νευρώνων ενός εγκεφαλικού κυκλώματος· ενώ η ανάκληση αυτού του μνημονικού ίχνους συντελείται με την επανενεργοποίηση του συγκεκριμένου κυκλώματος. Στην περίπτωση των βραχύχρονων μνημονικών εγγραμμάτων, το φαινόμενο της νευρωνικής ενεργοποίησης διαρκεί μόνο λίγα λεπτά ή το πολύ μία ώρα. Αντίθετα, για την παγίωση στη μακρόχρονη μνήμη των πιο μόνιμων μνημονικών εγγραμμάτων απαιτείται η συχνή επανάληψη αυτής της ενεργοποίησης. Η επανάληψη λοιπόν είναι όντως «μήτηρ πάσης μαθήσεως», αφού οδηγεί από την προσωρινή εγγραφή αυτών των σχηματισμών νευρωνικής ενεργοποίησης στη σταδιακή τους ενίσχυση και στην τελική παγίωσή τους ως σταθερών μνημονικών αποτυπωμάτων.

Μαθαίνοντας από την αμνησία

Χάρη στις πολυετείς κλινικές μελέτες ασθενών που υποφέρουν από σοβαρές διαταραχές των μνημονικών λειτουργιών (αμνησία) και, πιο πρόσφατα, χάρη στις απεικονιστικές τεχνικές παρακολούθησης της λειτουργίας -ή μάλλον της δυσλειτουργίας- του εγκεφάλου αυτών των ασθενών έγινε εφικτός ο εντοπισμός και η ακριβής ανατομική χαρτογράφηση των μνημονικών διεργασιών. Με άλλα λόγια, από την ελλειμματική ή την παθολογική λειτουργία της μνήμης οι ειδικοί -νευρολόγοι, γνωστικοί ψυχολόγοι και νευροβιολόγοι- μπορούν να ανασυγκροτήσουν τη φυσιολογική λειτουργία της μνήμης, αλλά και να εντοπίσουν τις εγκεφαλικές δομές που αποτελούν το υλικό της υπόστρωμα.

Ετσι μάθαμε ότι στην εγγραφή και την πρόσκαιρη διατήρηση νέων πληροφοριών (βραχύχρονη μνήμη) εμπλέκονται κάποιες δομές του μεταιχμιακού συστήματος. Αυτό το μνημονικό κύκλωμα περικλείει εγκεφαλικές δομές στο βάθος του κροταφικού λοβού όπως ο ιππόκαμπος, η αμυγδαλή και ο διεγκέφαλος (δύο πυρήνες του θαλάμου και τα μαστία) και παίζει αποφασιστικό ρόλο τόσο για την εγγραφή όσο και για τη μεταγραφή της βραχύχρονης σε πιο μακρόχρονη μνήμη.

Για παράδειγμα, όταν ο ιππόκαμπος αφαιρείται χειρουργικά για θεραπευτικούς σκοπούς, ο ασθενής χάνει κάθε ικανότητα να αποκτά νέες αναμνήσεις! Είναι καταδικασμένος να ζει αποκλειστικά στο παρόν και, στην καλύτερη περίπτωση, να θυμάται μόνο το προεγχειρητικό του παρελθόν. Ωστόσο, θα ήταν λάθος να πιστέψουμε ότι ο ιππόκαμπος και οι άλλες συναφείς δομές του μεταιχμιακού συστήματος αποτελούν το «αρχείο» για την αποθήκευση των αναμνήσεων. Αντίθετα, όπως ανακάλυψαν πρόσφατα, αποτελούν μόνο τους απαραίτητους εγκεφαλικούς «διαμεσολαβητές» για το σχηματισμό της μακρόχρονης μνήμης.

Πράγματι, για τη «μεταγραφή» και την επιλεκτική «παγίωση» αυτών των προσωρινών εγγραφών σε μονιμότερα μνημονικά αποτυπώματα απαιτείται η ενεργοποίηση των ανώτερων φλοιικών περιοχών (κυρίως του μετωπιαίου φλοιού). Διαφορετικές συνειρμικές περιοχές του εγκεφαλικού φλοιού ενεργοποιούνται με σκοπό την εγγραφή, την παγίωση και την ταξιθέτηση των πιο διαφορετικών ερεθισμάτων (οπτικών, ακουστικών, οσφρητικών κ.ο.κ.) στα αντίστοιχα μνημονικά κυκλώματα.

Σε ό,τι αφορά την «ανάκληση» των μνημονικών ιχνών, δηλαδή την εσκεμμένη-συνειδητή ή την αυθόρμητη-ασυνείδητη επανενεργοποίηση των νευρωνικών κυκλωμάτων που συγκροτούν τις παγιωμένες αναμνήσεις μας, αυτή έχει ως αποτέλεσμα την αφύπνιση -και άρα την αναβίωση- προγενέστερων μνημονικά εμπειριών.

Ποιος όμως αποφασίζει και επιλέγει ποιες από τις μυριάδες εμπειρίες που καταγράφονται πρόσκαιρα στη μνήμη μας αξίζει να διασωθούν από τη λήθη και να αποθηκευτούν ως «προσωπικές» αναμνήσεις; Σε αυτό το φαινομενικά αθώο ερώτημα δεν υπάρχουν, για την ώρα, ούτε απλές ούτε εύκολες απαντήσεις.

«Καμία, όμως, θεωρία (της μνήμης) δεν πρέπει να θεωρηθεί πλήρης εάν δεν περιλαμβάνει την περιγραφή κάποιου εγκεφαλικού μηχανισμού ο οποίος δρα ως έλλογος παράγοντας και όχι μόνο ενεργοποιεί τα λανθάνοντα μνημονικά αποτυπώματα, αλλά, ταυτόχρονα, τα εποπτεύει και τα ερμηνεύει», όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει ο επιφανής νευροψυχολόγος Ανδρέας Κ. Παπανικολάου στο περίφημο βιβλίο του «Οι αμνησίες» (κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, άψογα μεταφρασμένο από τον καθηγητή Αζαρία Καραμανλίδη).

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η πλατωνική διάκριση της μνήμης από την ανάμνηση επαναδιατυπώνεται σήμερα όχι βέβαια με μεταφυσικούς αλλά με αυστηρά επιστημονικούς όρους: οι πρόσφατες κατακτήσεις των Νευροεπιστημών επιβάλλουν την ανατομική και τη λειτουργική διάκριση των αντίστοιχων μνημονικών συστημάτων που διεκπεραιώνουν αυτές τις δύο συμπληρωματικές αλλά διακριτές νοητικές λειτουργίες.

ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ  
enet.gr

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Μαγνητικές πύλες 150εκατ. χλμ

Στον χρόνο που θέλετε για να διαβάσετε αυτό το άρθρο κάτι θα συμβεί υψηλά στον ουρανό, που μέχρι πρόσφατα πολλοί επιστήμονες δεν πίστευαν ότι μπορεί να γίνει. Μια μαγνητική πύλη θα ανοίξει συνδέοντας τη Γη με τον Ήλιο, που απέχουν μεταξύ τους περίπου 150 εκατ. χλμ. Τόνοι σωματιδίων υψηλής ενέργειας θα εισρεύσουν από το άνοιγμα, πριν αυτό κλείσει ξανά, στον χρόνο που θέλετε για να φτάσετε στο τέλος αυτής της είδησης.
"Το φαινόμενο ονομάζεται συμβάν μεταβίβασης μαγνητικής ροής", λέει ο φυσικός David Sibeck του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Goddard.
Μια καλλιτεχνική άποψη της σύνδεσης του μαγνητικού πεδίου της Γης με αυτό του ήλιου - γνωστό και ως "συμβάν μεταβίβασης μαγνητικής ροής" - με ένα διαστημόπλοιο που μετράει σωματίδια και μαγνητικά πεδία
"Πριν μέχρι δέκα χρόνια εθεωρείτο ανύπαρκτο, σήμερα υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία ότι όχι μόνο συμβαίνει, αλλά μάλιστα είναι πολύ συνηθισμένο".
Οι ερευνητές εδώ και καιρό γνώριζαν ότι η Γη και ο Ήλιος πρέπει να συνδέονται. Η μαγνητόσφαιρα της Γης (η μαγνητική 'φυσαλίδα' που περιβάλλει τον πλανήτη μας) είναι γεμάτη με σωματίδια από τον ήλιο, που φθάνουν στη Γη μέσω του ηλιακού ανέμου και διαπερνούν τις μαγνητικές "ασπίδες" της Γης. Εισέρχονται ακολουθώντας τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου, οι οποίες μπορούν να ανιχνευθούν από την επιφάνεια του πλανήτη μας μέχρι πίσω στην ατμόσφαιρα του ήλιου.
"Οι επιστήμονες πίστευαν ότι η σύνδεση Γης-Ήλιου ήταν μόνιμη, αλλά τώρα πια", λέει ο Sibeck, "γίνεται αντιληπτό ότι αυτό δεν συμβαίνει, καθώς αποδεικνύεται ότι η σύνδεση δεν είναι καθόλου σταθερή, αλλά συχνά σύντομη, πολύ δυναμική και μερικές φορές εκρηκτική".
Σύμφωνα με ερευνητές στην ημερήσια πλευρά της Γης (δηλαδή την πλευρά που είναι εκτεθειμένη στον ήλιο) το μαγνητικό της πεδίο πιέζει το μαγνητικό πεδίο του ήλιου. Περίπου κάθε οκτώ λεπτά, τα δύο πεδία για λίγο χρόνο συγχωνεύονται ή "επανασυνδέονται", σχηματίζοντας έτσι μια "πύλη" μέσω της οποίας είναι δυνατή η ροή των σωματιδίων. Η πύλη λαμβάνει τη μορφή ενός μαγνητικού κυλίνδρου με πλάτος περίπου όσο η Γη.
Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος έχει ένα στόλο από τέσσερα διαστημόπλοια Cluster και η NASA πέντε THEMIS, που διαπερνάνε και περιβάλλουν τους μαγνητικούς αυτούς κυλίνδρους, οπότε μετρούν τις διαστάσεις τους και αισθάνονται τα σωματίδια που περνούν ανάμεσα. "Είναι λοιπόν οι πύλες ένα πραγματικό φαινόμενο", λέει ο Sibeck.

Τώρα που τα Cluster και THEMIS έχουν άμεσα δείγματα, οι θεωρητικοί φυσικοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις μετρήσεις για την προσομοίωση των FTE στους υπολογιστές τους και μπορούν βεβαίως να προβλέψουν τη συμπεριφορά τους. Ο Jimmy Raeder φυσικός του Πανεπιστημίου του New Hampshire παρουσίασε μια τέτοια προσομοίωση και τόνισε πως οι κυλινδρικές μαγνητικές πύλες τείνουν να σχηματίζονται πάνω από τον Ισημερινό της Γης και μετά μετακινούνται προς τους πόλους - στο Βόρειο πόλο το Δεκέμβριο και στο Νότιο πόλο τον Ιούλιο.
Ο Sibeck. όμως έχει ακόμα πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Γιατί οι πύλες σχηματίζονται κάθε οκτώ λεπτά; Πώς τα μαγνητικά πεδία στο εσωτερικό των κυλίνδρων περιστρέφονται σπειροειδώς; 
Ο Sibeck πιστεύει ότι αυτό το συμβάν συμβαίνει με διπλάσια συχνότητα από όσο νομίζαμε μέχρι σήμερα. "Νομίζω ότι υπάρχουν δύο ποικιλίες του συμβάντος FTE: η ενεργητική και η παθητική." Ενεργητικά FTE είναι μαγνητικοί κύλινδροι που επιτρέπουν στα σωματίδια να ρέουν μέσα από αυτόν μάλλον εύκολα, είναι δε σημαντικοί αγωγοί ενέργειας για τη μαγνητόσφαιρα της Γης. Παθητικά FTE είναι μαγνητικοί κύλινδροι που παρουσιάζουν μεγαλύτερη αντίσταση, η εσωτερική τους διάρθρωση είναι τέτοια που δεν επιτρέπει μια τόσο εύκολη ροή των σωματιδίων και πεδίων. (Τα ενεργά FTE σχηματίζονται κοντά στον ισημερινό και τα παθητικά σχηματίζονται σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη.

Πηγή: ScienceDaily
 .....και μετά από αυτή την καταπληκτική και ομολογουμένως ενδιαφέρουσα ανακάλυψη ας διαβάσουμε παρακάτω:
ΥΜΝΟΣ ΟΡΦΕΩΣ προς τον ΗΛΙΟΝ

Κλύθι μάκαρ,πανδερκές έχων αιώνιον όμμα,
Τιτάν χρυσαυγής,υπερίων,ουράνιον φως,
αυτοφυής,ακάμας,ζώων ηδεία πρόσοψι'
δεξιέ μεν γενέτωρ ηούς,ευώνυμε νυκτός'
κράσιν έχων ωρών,τετραβάμοσι ποσσί χορεύων,
εύδρομε,ροιζήτωρ,πυρόεις,φαιδρωπέ,διφρευτά,
ρόμβου απειρεσίου δινεύμασιν οίμον ελαύνων'
ευσεβέσιν καθοδηγέ καλών,ζαμενής ασεβούσιν,
χρησολύρη,κόσμου τον εναρμόνιον δρόμον έλκων'
έργων σημάντωρ αγαθών,ωροτρόφε κούρε,
κοσμοκράτωρ,συρικτά,πυρίδρομε,κυκλοέλικτε,
φωσφόρος,αιολόδεικτα,φερέσβιε,
κάρπιμε,Παιάν'
α'ι'θαλής,αμίαντε,χρόνου πάτερ,
αθάνατε Ζεύ,
εύδιε,πασιφαής,κόσμου το περίδρομον όμμα,
σβεννύμενον λάμπον τε καλαίς ακτίσι φαειναίς'
δείκτα δικαιοσύνης,φιλονάματε,δέσποτα κόσμου
πιστοφύλαξ,αιεί πανυπέρτατε,πάσιν αρωγέ'
όμμα δικαιοσύνης,ζωής φως'
ώ ελάσιππε,
μάστιγι λιγυρή τετράορον άρμα διώκων,
κλύθι λόγων,ηδύν δε βίον
μύστησι πρόφαινε.

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Αόρατος αστεροειδής ανάμεσα γης και σελήνης την Τετάρτη

Ένας μαύρος σαν κάρβουνο αστεροειδής, σχεδόν αόρατος από τα οπτικά τηλεσκόπια και διαμέτρου 400 μέτρων (μεγαλύτερος από το μέσο αεροπλανοφόρο), θα βρεθεί τα ξημερώματα της Τετάρτης πιο κοντά στη Γη από ότι η Σελήνη. Ο διαστημικός βράχος, με την ονομασία 2005 YU55, θα περάσει σε απόσταση 324.600 χιλιομέτρων στη 01.28 ώρα Ελλάδας στις 8 Νοεμβρίου.
Η απόσταση ακούγεται μεγάλη, είναι όμως λίγο μικρότερη από τη μέση απόσταση Γης-Σελήνης στα 385.000 χιλιόμετρα. Το ίδιο το φεγγάρι θα βρεθεί ακόμα πιο κοντά στον αστεροειδή, σε απόσταση περίπου 241.000 χιλιομέτρων.
«Είμαστε 100% σίγουροι ότι δεν αποτελεί απειλή» διαβεβαίωσε ο Ντον Γιόμανς, επικεφαλής του προγράμματος NEO της NASA, το οποίο παρακολουθεί τους διαστημικούς βράχους που θα μπορούσαν δυνητικά να χτυπήσουν τη Γη.
Θέλοντας να διαψεύσει μια ποικιλία αστικών μύθων για το τέλος της ανθρωπότητας, η NASA διαβεβαίωσε επίσης ότι «η βαρυτική επίδραση του αστεροειδή δεν θα έχει μετρήσιμες συνέπειες για οτιδήποτε εδώ στη Γη, συμπεριλαμβανομένης της παλίρροιας και των τεκτονικών πλακών».
Έχουν περάσει 35 χρόνια από την τελευταία φορά που πλησίασε τόσο κοντά ένας αστεροειδής αυτού του μεγέθους, και η αμερικανική διαστημική υπηρεσία ελπίζει να συγκεντρώσει νέα στοιχεία για τη μορφολογία και τη σύσταση του βράχου.
Σώματα αυτού του μεγέθους εκτιμάται ότι προσκρούουν στη Γη κάθε 100.000 χρόνια.
Αν έπεφτε στην ξηρά, υπολογίζει η NASA, ο 2005 YU55 θα δημιουργούσε κρατήρα με διάμετρο 6,4 χιλιόμετρα και βάθος πάνω από 500 μέτρα.
Μαύρη μπάλα
Ο 2005 YU55 παρακολουθείται από την ανακάλυψή του το 2005. Είναι ένα σχεδόν σφαιρικό σώμα που περιστρέφεται αργά και είναι πιο μαύρο από το κάρβουνο στα ορατά μήκη κύματος.
Οι αστρονόμοι τον κατατάσσουν στους αστεροειδείς κατηγορίας C, οι οποίοι περιέχουν άνθρακα σε υψηλές αναλογίες, πιθανώς και νερό.
Όπως επισήμανε ο Ντον Γιόμανς του προγράμματος NEO, ένα σώμα αυτής της κατηγορίας θα μπορούσε να είναι ο προορισμός της πρώτης επανδρωμένης αποστολής σε αστεροειδή, την οποία εξήγγειλε η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα ως στόχο για την ερχόμενη δεκαετία.
Η ανακάλυψη παγωμένου νερού στον 2005 YU55 θα ήταν ένας σημαντικός επιπλέον λόγος -σύμφωνα με τον Γιόμανς, οι αστεροειδείς αυτού του είδους θα μπορούσαν κάποτε να χρησιμοποιούνται ως σταθμοί ανεφοδιασμού για αποστολές μεγάλης διάρκειας.
Η NASA ετοιμάζεται τώρα να μελετήσει τον 2005 YU55 με τα ραδιοτηλεσκόπια του Γκόλντστοουν στην Καλιφόρνια και του Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο. Τα δύο γιγάντια όργανα λειτουργούν περίπου όπως τα ραντάρ, εκπέμποντας ραδιοκύματα τα οποία ανακλώνται πάνω στο στόχο.
Η ευκαιρία για τους αστρονόμους είναι εξάλλου σπάνια: Η τελευταία φορά που πλησίασε τόσο κοντά στη Γη ένα σώμα αυτού του μεγέθους ήταν το 1976, και η επόμενη θα έρθει το 2028.
Ακόμα ένα κοσμικό ραντεβού προβλέπεται για τις 13 Απριλίου του 2029, όταν ο αστεροειδής Απόφις, διαμετρου 270 μέτρων, θα περάσει σε εξαιρετικά μικρή απόσταση, αλλά δεν θα χτυπήσει.
Υπάρχει όμως μικρή πιθανότητα να προσκρούσει στον πλανήτη όταν επιστρέψει στις 13 Απριλίου 2036.
Ακόμα ένα κοσμικό ραντεβού προβλέπεται για τις 13 Απριλίου του 2029, όταν ο αστεροειδής Απόφις, διαμέτρου 270 μέτρων, θα περάσει σε εξαιρετικά μικρή απόσταση, αλλά δεν θα χτυπήσει. Όμως υπάρχει μικρή πιθανότητα να προσκρούσει στον πλανήτη, όταν επιστρέψει στις 13 Απριλίου 2036.

star.gr

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Ο άυπνος εγκέφαλος... αγανακτεί

Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ

Το ότι η οικονομική κρίση και τα δυσβάσταχτα όσο και ατελέσφορα μέτρα για την αντιμετώπισή της έχουν προκαλέσει μεγάλη κοινωνική αναταραχή είναι ολοφάνερο. Λιγότερο εμφανή είναι τα συμπτώματα και οι επιβλαβείς συνέπειες αυτής της κρίσης στην καθημερινή ψυχοβιολογία και στην υγεία των νεοελλήνων.

Πίσω από τα αγχωμένα ή κατηφή πρόσωπα, καθώς και στον διάχυτο εκνευρισμό σε σχεδόν όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις και επαφές μας, αναγνωρίζει κανείς τα δείγματα της υφέρπουσας κατάθλιψης, του άγχους και της αβεβαιότητας για το μέλλον.

Αυτή η διάχυτη κοινωνική ανασφάλεια, με τη σειρά της, επηρεάζει αρνητικά όχι μόνο την κοινωνική συμπεριφορά μας αλλά και κάθε πτυχή της προσωπικής μας ζωής, και ειδικότερα τη ζωτική ανάγκη μας να χαλαρώνουμε και να ξεκουραζόμαστε κατά τη διάρκεια της νύχτας. Πράγματι, ένα από τα πιο άμεσα θύματα της μνημονιακής υποβάθμισης της ζωής μας είναι ο ύπνος, με συνέπειες διόλου ευκαταφρόνητες για την υγεία μας, όπως θα δούμε.

Το γεγονός ότι, κατά μέσο όρο, περνάμε το ένα τρίτο της ζωής μας κοιμώμενοι -περίπου 120 ημέρες τον χρόνο!- αποδεικνύει από μόνο του ότι ο επαρκής ύπνος είναι απολύτως απαραίτητος για την καλή λειτουργία του οργανισμού μας. Πώς όμως συντελείται αυτή η φυσιολογική λειτουργία; Και ποιες συνέπειες έχει για την ψυχοσωματική μας υγεία η παρατεταμένη στέρηση ή οι διαταραχές του ύπνου;

Η μηχανή του ύπνου

Χάρη στις πρωτοποριακές έρευνες των Aserinski και Kleitman στις ΗΠΑ ήδη από τα μέσα του 20ού αιώνα γνωρίζουμε ότι ο καθημερινός κύκλος ύπνου-εγρήγορσης δεν αποτελείται από δύο μόνο σαφώς διαχωρισμένες φάσεις (κάποιος μπορεί να είναι είτε ξύπνιος είτε κοιμισμένος), αλλά από τουλάχιστον τρεις: ξύπνιος, βαθιά κοιμισμένος και ονειρευόμενος.

Πιο πρόσφατα, μάλιστα, οι ειδικοί διαπίστωσαν πως αυτός ο κύκλος ύπνου-εγρήγορσης ρυθμίζεται από ένα εσωτερικό βιολογικό ρολόι. Πρόκειται για ένα κιρκάδιο «εκκρεμές», δηλαδή για έναν βιοχημικό ταλαντωτή που βρίσκεται κρυμμένος στα βάθη του εγκεφάλου μας, και πιο συγκεκριμένα στον υπερχιασματικό πυρήνα του υποθαλάμου.

Το βιολογικό αυτό ρολόι ονομάστηκε «υπερχιασματικός πυρήνας» επειδή βρίσκεται ακριβώς πάνω από το οπτικό χίασμα ώστε να συνδέεται με τα οπτικά νεύρα, ενώ οι ρυθμοί ταλάντωσής του διαρκούν περίπου 24 ώρες, είναι δηλαδή ένας κιρκάδιος ταλαντωτής («κιρκάδιος», από τη λατινική circa+diem, σημαίνει «περίπου μία ημέρα»). Το «ρολόι» αυτό συγχρονίζεται από τις ακτίνες του φωτός και υποδεικνύει στον οργανισμό μας πότε πρέπει να κοιμηθεί και πότε να ξυπνήσει.

Ισως όλα αυτά να ακούγονται υπερβολικά απλοϊκά και μηχανικά, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για έναν εξαιρετικά περίπλοκο μηχανισμό που, εκτός από το φως, επηρεάζεται σημαντικά και από άλλους παράγοντες: ψυχολογική διάθεση, κούραση, κατανάλωση διεγερτικών ουσιών (π.χ. καφές), κοινωνικές ή οικογενειακές αναταραχές κ.ά.

Ας δούμε τώρα, πολύ συνοπτικά, πώς περιγράφει η νευροεπιστήμη, με τη βοήθεια της ηλεκτροεγκεφαλογραφίας και της ηλεκτρομυογραφίας, τα όσα συμβαίνουν στον εγκέφαλο και στο σώμα μας όταν ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε.

Το σώμα μας αρχίζει να χαλαρώνει, ο εγκέφαλός μας εισέρχεται σταδιακά στο πρώτο στάδιο του ορθόδοξου ύπνου ή, όπως αποκαλείται, ύπνου «όχι REM» (non REM). Πρόκειται για μια μεταβατική κατάσταση, κατά την οποία τα εγκεφαλικά μας κύματα αποκτούν μεγαλύτερο εύρος και γίνονται πιο αργοκίνητα (φάση 1). Ακολουθεί ένα δεύτερο στάδιο, που διαρκεί περισσότερο. Σε αυτό, παράλληλα με τη μυϊκή χαλάρωση, την πτώση της θερμοκρασίας και τη μείωση του καρδιακού ρυθμού, η συχνότητα των εγκεφαλικών κυμάτων μειώνεται ενώ σε αυτά παρεμβάλλονται σύντομα και παράξενα εγκεφαλικά κύματα υψηλότερης συχνότητας (φάση 2). Τότε κάνουν την εμφάνισή τους πιο αργοκίνητα κύματα ακόμη μεγαλύτερου εύρους: ο βαθύς ύπνος έχει μόλις αρχίσει (φάση 3). Η φάση 4, που ακολουθεί, αποτελεί συνέχεια της φάσης 3. Καταγράφονται μόνο πολύ αργά εγκεφαλικά κύματα, όλες οι αναζωογονητικές και αναπλαστικές διεργασίες του ύπνου βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη (φάση 4).

Και τα όνειρα πότε τα βλέπουμε; Αυτά δεν εμφανίζονται σε κανένα από τα προηγούμενα τέσσερα στάδια του βαθέος ύπνου. Τα όνειρα κάνουν την εμφάνισή τους αποκλειστικά στη φάση 5, που ακολουθεί τις προηγούμενες.

Πρόκειται για τη φάση του «παράδοξου ύπνου» ή φάση REM. Ο ύπνος σε αυτή τη φάση ονομάζεται «παράδοξος», επειδή ενώ ο εγκέφαλός μας βρίσκεται σε σχεδόν πλήρη εγρήγορση, το σώμα μας παραμένει σε βαθιά χαλάρωση (φάση 5). Εκτός από τα όνειρα και την έντονη εγκεφαλική δραστηριότητα, ένα άλλο τυπικό χαρακτηριστικό της φάσης REM είναι οι γρήγορες κινήσεις των ματιών, εξ ου και το ακρωνύμιο REM (Rapid Eye Movements).

Οταν το ρολόι απορρυθμίζεται

Πώς αντιδρά ο εγκέφαλός μας και, μέσω αυτού, ο οργανισμός μας συνολικά όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στερείται τις άκρως ευεργετικές και αναπλαστικές λειτουργίες του ύπνου;

Ας ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι η «ποσότητα» ύπνου που χρειάζονται οι άνθρωποι διαφέρει από άτομο σε άτομο και εξαρτάται από έναν μεγάλο αριθμό ενδογενών και εξωγενών παραγόντων. Ωστόσο, θεωρείται σήμερα επαρκώς επιβεβαιωμένο το ότι τόσο η ποσότητα όσο και η ποιότητα του ύπνου του καθενός από εμάς επηρεάζονται σημαντικά από την ηλικία, τη γενετική μας προδιάθεση, τη φυσική μας κατάσταση και ασφαλώς από τις καθημερινές μας συνήθειες και εμπειρίες.

Η κοινότοπη συνταγή ότι χρειαζόμαστε τουλάχιστον οκτώ ώρες συνεχούς ύπνου τη νύχτα για να μπορούμε να λειτουργήσουμε καλά την υπόλοιπη ημέρα, δεν ισχύει για όλους. Πάντως, αν όταν ξυπνάτε αισθάνεστε ανανεωμένοι και δεν νιώθετε νύστα κατά τη διάρκεια της ημέρας, τότε μπορείτε να είσαστε βέβαιοι ότι έχετε κοιμηθεί επαρκώς.

Από καιρό είναι γνωστές οι δραματικές επιπτώσεις της αϋπνίας και άλλων μόνιμων διαταραχών του ύπνου στην ψυχοσωματική μας υγεία. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έχει κατ' επανάληψη διαπιστωθεί κλινικά ότι τα άτομα που υποφέρουν από αϋπνία έχουν αρκετά υψηλή πιθανότητα να εκδηλώσουν παθήσεις του καρδιαγγειακού συστήματος, ενώ παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη, καθώς και αρκετά σοβαρές ανοσοποιητικές δυσλειτουργίες.

Επιπλέον, οι διαταραχές του ύπνου και η παρατεταμένη αϋπνία συνδέονται στενά με διάφορες νευροψυχολογικές νόσους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ασθενείς που υποφέρουν από αϋπνία για περισσότερο από έναν χρόνο έχουν 40 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν κατάθλιψη σε σχέση με όσους κοιμούνται ικανοποιητικά· ενώ αν η αϋπνία αντιμετωπιστεί εγκαίρως, τότε η πιθανότητα εμφάνισης κατάθλιψης είναι ίδια με αυτήν που συναντάται στον γενικό πληθυσμό. Ομως, ακόμη και πρόσκαιρες διαταραχές του ύπνου οδηγούν σε απώλεια μνήμης και σαφή κατάπτωση των νοητικών μας ικανοτήτων.

Τέλος, πρόσφατες μελέτες συσχετίζουν σαφώς τις διαταραχές του ύπνου με εμφανή πτώση των σωματικών και νοητικών επιδόσεων, και συνεπώς με τη χαμηλή παραγωγικότητα στην εργασία αλλά και τη μεγαλύτερη προδιάθεση για σοβαρά λάθη και ατυχήματα.

Μη μου τους κύκλους τάραττε!

Καλό θα ήταν λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε ότι όποτε ο εγκέφαλός μας αντιμετωπίζει ιδιαίτερα αγχογόνους και απειλητικές καταστάσεις, αντιδρά κατά κανόνα με την απορρύθμιση των φυσιολογικών κύκλων ύπνου-εγρήγορσης, η οποία με τη σειρά της ανατροφοδοτεί τις λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές διαταραχές του ύπνου. Και αυτή η μερική ή ολική στέρηση του ύπνου δεν μας προκαλεί απλώς «νύστα», αλλά μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε πολύ πιο σοβαρές ψυχοσωματικές παθήσεις.

Το καθημερινό «κούρεμα» των ωρών ύπνου και χαλάρωσης όχι μόνο δεν αναπληρώνεται, αλλά, επιπροσθέτως, μπορεί να οδηγήσει στη «υποτίμηση» σχεδόν όλων των φυσιολογικών λειτουργιών μας. Μια όχι πάντα συνειδητή υποτίμηση της ποιότητας του ύπνου που σχεδόν αναπόδραστα καταλήγει σε υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και, στις πιο ακραίες περιπτώσεις, μπορεί να αποβεί μοιραία για το «υπνολογικά υποτιμημένο» άτομο.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα επιπλέον επιχείρημα κατά του Μνημονίου. Και μολονότι έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί επιστημονικά, το επιχείρημα αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται στις άμεσες καταστροφικές συνέπειες της μνημονιακής υποβάθμισης της ζωής μας.

Ακόμη και αν υποθέσουμε, πράγμα εξαιρετικά απίθανο, ότι το οικονομικό μας χρέος ενδέχεται κάποτε να αποπληρωθεί, το «χρέος» του ύπνου και της ψυχοσωματικής υγείας που είμαστε υποχρεωμένοι να καταβάλλουμε δεν θα ξεπληρωθεί ποτέ.

enet.gr

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Η Μυστική Γλώσσα των Μύθων




Ο μύθος αποτελεί μια από τις όψεις αυτού που ονομάζουμε Ιεροφάνεια, τη φανέρωση του ιερού. Αποτελεί, θα λέγαμε, τη σπονδυλική στήλη των παραδοσιακών κοινωνιών, που σαν κύριο μέλημά τους είχαν το να μπορούν να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά τους, στο πρότυπο του μύθου, πρότυπο που αποτελούσε γιʼ αυτούς την πράξη του Θεού ή του Ήρωα και σύμφωνα με αυτό ήταν ένα πρότυπο μοντέλο συμπεριφοράς προς μίμηση. Ο Μύθος, μιλούσε για αλήθειες, για την αρχή των πραγμάτων, αποτελούσε την προσέγγιση μιας ψυχολογικής ή πνευματικής πραγματικότητας, αποτελούσε έναν θησαυρό σοφίας.


Τη γλώσσα των Μύθων, αποτελούν τα Σύμβολα, μορφές που μεταφέρουν ουσίες, αποκρυσταλλώσεις αληθειών. Και η αναπαράσταση, η βίωση του Μύθου, ονομάστηκε Τελετή, στα πλαίσια της οποίας γινόταν επανάληψη στον ιστορικό ανθρώπινο χρόνο, των γεγονότων του Μεγάλου Θείου Χρόνου. Και έτσι, το αποτέλεσμα αυτής της αναπαράστασης, αυτής της βίωσης, ήταν η Μύηση, δηλαδή η μετάλλαξη, η ανύψωση της συνείδησης σε μια ανώτερη σφαίρα αντίληψης.
Οι μύθοι αποτελούν ένα σημαντικό στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού, μια ζωντανή πραγματικότητα, βαθιά χαραγμένη στη μνήμη του ανθρώπινου γένους. Ο «Δρόμος του Μύθου», είναι ο δρόμος που όλοι οι άνθρωποι είμαστε προορισμένοι να βαδίσουμε: από την άγνοια, να ανέβουμε ως τη θεία σοφία, ως το τελευταίο σκαλοπάτι της ουράνιας σκάλας που οδηγεί στην αλήθεια του Έργου των Θεών….


Σύμφωνα με την επιστήμη της Ψυχολογίας, ο άνθρωπος διαθέτει 4 βασικά ένστικτα:

Το ένστικτο της επιβίωσης

το ένστικτο της αναπαραγωγής

το ένστικτο της εξουσίας

το ένστικτο της αιωνιότητας


Ο εσωτερισμός, αναφέρει πως μέσα στο ένστικτο αιωνιότητας, έγκειται αυτό που ονομάζουμε «Το εσωτερικό ον» του ανθρώπου, το βαθύτερο και υψηλότερο μέρος που διαθέτει ο άνθρωπος. Αυτό που βρίσκεται πάνω και πρώτα από την ιδιότητά του ως λογικό ον. Οι αρχαίες εσωτερικές διδασκαλίες, θεωρούν τον άνθρωπο, πρώτα εσωτερικό και έπειτα διανοητικό ή λογικό ον. Η λέξη «άνθρωπος» προέρχεται από το «άνω» και το ρήμα «θρώσκω» που σημαίνει, αυτός που κοιτάζει προς τα πάνω ή προχωράει προς τα πάνω. Έτσι, και σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, ο άνθρωπος είναι ένα ον που πρώτα από όλα είναι εσωτερικό, δηλαδή πορεύεται σε μια ανοδική πορεία εξέλιξης, οδεύει σε αυτό που ονομάζουμε «Ανώτερο», «Ιερό» και έπειτα έρχεται η λογική, το συναίσθημα και όσα άλλα εκδηλωμένα χαρακτηριστικά ή ιδιότητες διαθέτει, για να συμπληρώσουν αυτήν την πορεία.


Θα λέγαμε, ότι μιλάμε για έναν πιο εσωτερικό δρόμο που διανύει η ανθρώπινη ύπαρξη, για μια πορεία εσωτερικοποίησης και ανύψωσης, που συμπληρώνεται από αυτό που ονομάζουμε πορεία προς τα έξω, έκφραση, δράση μέσα στην πολλαπλότητα, με σκοπό να εφαρμόσουμε αυτά που συνειδητοποιήσαμε από την εσωτερική μας πορεία, να σκορπίσουμε το φως που «μαζέψαμε» από μέσα. Μπορούμε να πούμε, κάπως παραβολικά, ότι οι δυο αυτές δράσεις του ανθρώπου, μοιάζουν με τις δυο τάσεις που έχει η ίδια η Ζωή, που θεωρείται μια Μεγάλη Πνοή,μια Αναπνοή. Όπως ήδη γνωρίζουμε, η αναπνοή αποτελείται από αυτό που ονομάζουμε εισπνοή, δηλαδή μια κεντρομόλος δύναμη που ωθεί προς τα μέσα, προς το εσωτερικό μας κέντρο, και την εκπνοή, μια φυγόκεντρο δύναμη που μας σκορπίζει προς τα έξω, στη δημιουργία. Έτσι, και σύμφωνα με τις εσωτερικές διδασκαλίες των χιλιόχρονων πολιτισμών, με αυτές τις δυο συμπληρωματικές πορείες, ο άνθρωπος μπορεί να «Ιεροποιήσει», να κάνει ώστε οι καθημερινές πράξεις της «βέβηλης» ζωής του να συμμετέχουν στη διάσταση του ιερού.


Η έκφραση – εκδήλωση του ιερού, μέσα στο βέβηλο, γίνεται μέσα από αυτό που ονομάζουμε Ιεροφάνεια: τη φανέρωση του ιερού. Υπάρχουν 5 βασικές όψεις της Ιεροφάνειας:

η Θεοφάνεια

το Σύμβολο

ο Μύθος

η Τελετή

η Μύηση

Ο Μύθος είναι η προσέγγιση μιας ψυχολογικής ή πνευματικής πραγματικότητας. Αποτελεί μια πραγματικότητα που συνέβη και θεμελιώνει τη μελλοντική εξέλιξη ενός λαού ή μιας κατάστασης. Είναι, θα λέγαμε, μια ιερή ιστορία. Οι αρχαίοι μύθοι αποτελούν έναν πραγματικό θησαυρό σοφίας. Σε αυτούς φυλάσσεται όλη η σοφία της παράδοσης. «…Οι παραδοσιακές κοινωνίες ήταν συνδεδεμένες με την άχρονη παράδοση, είχαν μύθους, μυήσεις και τυπικές ιεροτελετουργίες….» (Επιλογή ομιλιών από τη Νέα Ακρόπολη, Γ.Α.Πλάνας, σελ. 218).
Οι μύθοι αποτελούν την ιστορία των πράξεων των Υπερφυσικών οντοτήτων ή των Θεών. Είναι απόλυτα αληθινοί και ιεροί γιατί περιγράφουν το έργο των θεών.


Ιστορούν μια «δημιουργία» και έτσι θεμελιώνονται σαν πρότυπα μοντέλα συμπεριφοράς προς μίμηση. Οι παραδοσιακές κοινωνίες είχαν σαν κύριο μέλημά τους, να μπορούν να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους στο πρότυπο του μύθου, πρότυπο που αποτελούσε γιʼ αυτούς την πράξη του θεού ή του ήρωα. Θεωρούσαν τους μύθους σαν εκφραστές της αλήθειας, που μπορούσαν να τους δώσουν τη λύση σε κάθε σημαντικό πρόβλημα της ίδιας τους της ύπαρξης.
Μέσα από τη μελέτη του μύθου γνωρίζουμε την αρχή των πραγμάτων και πώς να τα χειριζόμαστε με τη δική μας βούληση.


Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του μύθου, είναι ότι χρησιμοποιεί τη συμβολική γλώσσα, τη γλώσσα των συμβόλων και είναι πολυδιάστατος, έχει πολλές χροιές ερμηνείας και διάφορες διδασκαλίες που μέσα του κρύβει. Είναι σαν το Θεό, που…. «θα πει μια λέξη και θα πάρει το σχήμα κάθε πράγματος που βαδίζει στη γη, κολυμπάει στο νερό ή καίει σαν τη φωτιά» (Ο Ήρωας με τα χίλια πρόσωπα, Joseph Cambell, εκδόσεις Ιάμβλιχος, Αθήνα 1990, σελ 457).


Τα σύμβολα, που αποτελούν τη γλώσσα έκφρασης των μύθων, είναι μορφές που μεταφέρουν ουσίες, μορφές μέσα στις οποίες ενσαρκώνονται Αρχέτυπα. Η λέξη «Σύμβολο», προέρχεται από το ρήμα: «συμβάλλω» που σημαίνει φέρνω μαζί μου, μέσα μου. Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι το σύμβολο είναι ένας φάκελος (μορφή), που κρύβει μέσα του ένα γράμμα (ουσία). Είναι αυτό που ενώνει το επάνω με το κάτω ή το μέσα (ιερό) με το έξω (βέβηλο). Τα σύμβολα, δεν είναι δημιουργήματα του ανθρώπου, διότι τότε πρόκειται για σήματα, αλλά μορφές που η ίδια η φύση μας προσφέρει, γιʼ αυτό και αναγνωρίζονται από όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα βέβαια από το γεγονός ότι αυτό τα κάνει πολυδιάστατα, επειδή ο καθένας έχει τη δική του πλευρά ερμηνείας, όντας ο καθένας μας διαφορετικό και μοναδικό ον. Ή αν θέλαμε να το εκφράσουμε σωστότερα, θα λέγαμε, ότι το σύμβολο «μιλά στον καθέναν στη δική του γλώσσα», ανάλογα με το επίπεδο συνείδησής του.


Ο μύθος, πρέπει να γίνεται βίωμα και αφού γίνει αυτό, τότε ενεργοποιούνται όλα τα γεγονότα που περιγράφει. Αυτό ονομάζεται Μύηση. Μύηση δηλαδή, είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει από τη βίωση του μύθου, δηλαδή το ανέβασμα της συνείδησης σε ένα υψηλότερο σκαλοπάτι. Είναι μια αλλαγή στη διάσταση της συνείδησης που επιτρέπει την κατανόηση των ανώτερων αληθειών που αφηγείται ο μύθος. Η μύηση αποτελεί μια διαδικασία εσωτερικής ανανέωσης και προϋποθέτει το «θάνατο» του παλιού, για να γεννηθεί κάτι νέο και καλύτερο, υψηλότερο. Ο Πλάτωνας έλεγε: «Το να πεθάνει κανείς, σημαίνει να μυηθεί». Η Έλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ, έγραψε: «Κανένας δε μπορεί να φτάσει στις ύψιστες περιοχές όπου κατοικούν οι Δάσκαλοι, χωρίς να έχει περάσει από τη στενή πύλη της Μύησης, την Πύλη που οδηγεί στην Αιώνια Ζωή».


Κατά τη διάρκεια της βίωσης ενός μύθου, δηλαδή κατά τη διάρκεια μιας Τελετής, ένα βασικό χαρακτηριστικό, είναι ότι παύει να υπάρχει η έννοια του χρόνου όπως καθημερινά τη βιώνουμε και την αντιλαμβανόμαστε. Ο άνθρωπος έχει για κάποιες στιγμές τη συνείδηση της αιωνιότητας, βιώνοντας κάτι από αυτό που ονομάζουμε Μυθικό Χρόνο, το χρόνο της αιωνιότητας (εδώ εντάσσεται το ένστικτο αιωνιότητας που αναφέραμε παραπάνω). Έτσι, θα λέγαμε ότι «Ο Μύθος βρίσκεται σε μια διάσταση πιο πάνω από το γήινο και ανθρώπινο χρόνο» (Επιλογή ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη, Γ.Α.Πλάνας, σελ. 221). Η προβολή του μύθου μετατρέπει το χρόνο σε μυθικό, σε ένα αιώνιο παρόν. «Έτσι, αυτός που μιμείται ένα μυθικό πρότυπο, ή απλά ακούει τελετουργικά την αφήγηση ενός μύθου, αποσπάται από το θνητό γίγνεσθαι και ξαναβρίσκει το Μεγάλο Χρόνο» (Mircea Eliade, Πραγματεία πάνω στην Ιστορία των Θρησκειών, εκδόσεις Χατζηνικολή, σελ. 399).


Σύμφωνα με τα παραπάνω, θα λέγαμε ότι ο Μύθος «Είναι» πάντα και παραμένει σταθερός, δεν φθείρεται, δεν πεθαίνει και δεν εξελίσσεται. Οι άνθρωποι μπορεί να τον ξεχάσουν για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αλλά ο μύθος δεν πεθαίνει απλά «κρύβεται».


Όπως παραπάνω αναφέρθηκε, η βίωση, η αναπαράσταση του μύθου ονομάζεται Τελετή. Οι Τελετές αποτελούν τα μέσα για να μπορεί να γίνει αντιληπτή η αλήθεια που εκφράζει ένας μύθος. Είναι η επανάληψη στον ιστορικό ανθρώπινο χρόνο, των γεγονότων του Μεγάλου Θείου Χρόνου που αναφέρει ο Μύθος. Αν δίναμε έναν ορισμό για τη λέξη Τελετή, θα λέγαμε ότι είναι κάθε πράξη που γίνεται με Συνείδηση και Σκοπιμότητα. Και έτσι το αποτέλεσμα είναι η μύηση, η μετάλλαξη, η βαθιά συνειδητοποίηση της αλήθειας που κρύβει ο μύθος και το ανέβασμα της συνείδησης σε μια υψηλότερη κατάσταση. Φυσικά υπάρχουν επίπεδα μύησης επειδή η μετάλλαξη δε μπορεί να είναι ίδια σε όλους τους ανθρώπους και έτσι οι παραδοσιακές κοινωνίες, μιλούσαν για βαθμούς μύησης.
Με βάση όλα τα παραπάνω, γίνεται εμφανές ότι για να μπορεί μια κοινωνία να ονομαστεί παραδοσιακή, θα πρέπει να διαθέτει μύθους τους οποίους να εφαρμόζει μέσω των τελετών, ώστε να επέρχεται η μύηση στους ανθρώπους της κοινωνίας. Και αυτό κάνει, να επικοινωνεί η Γη με τον Ουρανό.


«Και αυτός είναι ο δρόμος που όλοι οι άνθρωποι είμαστε προορισμένοι να βαδίσουμε: από την άγνοια, θα ανέβουμε ως τη θεία σοφία, ως το τελευταίο σκαλοπάτι της ουράνιας σκάλας που οδηγεί στην Αλήθεια, στην καρδιά του Μύθου, του Έργου των Θεών» (Επιλογή ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη, Γ. Α. Πλάνας, σελ 230).


«….ο μύθος εκτελεί μια απαραίτητη λειτουργία: εκφράζει, αναβιώνει και κωδικοποιεί τις γνώσεις, τις διδασκαλίες και τις πίστεις, προφυλάσσει και επιβάλλει τις ηθικές αρχές, εγγυάται την αποτελεσματικότητα των τυπικών και των τελετών και προσφέρει πρακτικούς κανόνες διαγωγής προς χρήση του ανθρώπου στην καθημερινή «βέβηλη» και στην ιερή ζωή του. Είναι, λοιπόν, ένα ουσιαστικό και σημαντικό στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού…είναι μια ζωντανή πραγματικότητα, βαθιά χαραγμένη στην προϊστορική μνήμη του ανθρώπινου γένους» (Ο Ζωδιακός κύκλος στην Παγκόσμια Μυθολογία, Γ.Α.Πλάνας, εκδόσεις Νέα Ακρόπολη, σελ 25).


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
1. Πραγματεία πάνω στην ιστορία των Θρησκειών, Mircea Eliade, εκδόσεις Χατζηνικολή, Αθήνα

2. Συνειδητό και Ασυνείδητο, Κάρλ Γιούνγκ

3. Επιλογή ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη, Γ.Α.Πλάνας, εκδόσεις Νέα Ακρόπολη, Αθήνα

4. Ο Ήρωας με τα χίλια πρόσωπα, Joseph Cambell, εκδόσεις Ιάμβλιχος, Αθήνα 1990.

5. Ο Ζωδιακός κύκλος στην παγκόσμια μυθολογία. Γ.Α.Πλάνας, εκδόσεις Νέα Ακρόπολη, Αθήνα 1985.

6. Μύθοι και παραδόσεις, μια βαθύτερη προσέγγιση, Joseph Cambell, εκδόσεις Ιάμβλιχος, Αθήνα 1990.

7. Τα Τρία κέντρα του Μυστηρίου, Γ.Α.Πλάνας, εκδόσεις Νέα Ακρόπολη, Αθήνα

nea-acropoli.gr

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Οι μυστικοί κώδικες της μυθολογίας

Ένας μύθος είναι μία αλληγορική διήγηση που αφορά πρόσωπα, καταστάσεις, πράξεις που συνέβησαν κάπου, κάποτε. Ο χώρος και ο χρόνος είναι αρκετά απροσδιόριστοι. Θυμίζουν τον τρόπο που όλα τα παραμύθια ξεκινάνε «μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο μακρινό…».

Είναι διδακτικές διηγήσεις, που κρύβουν και εμπεριέχουν πολλά από τα μυστικά, νόμους, μυστήρια του Σύμπαντος, του ανθρώπου και της ψυχής.

«Ένας Μύθος είναι μία μάσκα του Θεού, μία μεταφορά για ό,τι υπάρχει πίσω από την ορατή πλευρά του κόσμου»

«…οι μύθοι είναι ενδείξεις των βαθύτερων πνευματικών μας δυνατοτήτων, ικανές να μας οδηγήσουν στην ευχαρίστηση, τη φώτιση, ακόμη και στην έκσταση…» (Τζ. Κάμπελ, «Η δύναμη του μύθου»)

«Οι μύθοι διεισδύουν βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή και σιγοψυθιρίζουν σε κάθε ευαίσθητο αυτί αιώνιες αλήθειες και ανώτερα ιδανικά».

«…είναι ζωντανά σπέρματα αλήθειας, που μπορούν να γονιμοποιήσουν κάθε κατάλληλα προετοιμασμένο ανθρώπινο νου και εκεί να καρποφορήσουν με καρπούς αφάνταστα πλούσιους».

«Έχουν μία διεισδυτική ικανότητα και μπορούν να οδηγήσουν στη συνειδητοποίηση μεγάλων αληθειών, καθώς επίσης και στη συνειδητοποίηση του ίδιου μας του εαυτού».

«…είναι φορείς υψηλών αληθειών…Είναι σοφά πλασμένοι και χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα αρχέτυπα με τους ανάλογους συμβολισμούς τους, οδηγούν σε ανώτερες συνειδησιακές καταστάσεις».

Φιλοσοφικός Σύλλογος Ιάμβλιχος

«Συμβολισμός και Αναζήτηση»
«...μύθος είναι προσέγγιση μιας πνευματικής ή ψυχολογικής ανθρώπινης πραγματικότητας... Ο Μύθος είναι μία αληθινή, Ιερή Ιστορία, μια πραγματικότητα που συνέβη στην αρχή των χρόνων, στη διάσταση των πρωταρχικών προελεύσεων ενός κόσμου, μιας φυλής, μιας κατάστασης, ενός όντος, είτε είναι άνθρωπος είτε ζώο είτε φυτό».

«Ο Μύθος βρίσκεται σε μία διάσταση πιο πέρα από τον ανθρώπινο και γήινο χρόνο. Αυτός ρυθμίζει τον κόσμο του «Υπάρχειν». Ο Μύθος βρίσκεται στον κόσμο του «Είναι», πέρα από κάθε συγκεκριμένη ύπαρξη και υλοποίηση στις ορατές και ιστορικές διαστάσεις της καθημερινής ανθρώπινης ζωής».

Γ. Α. Πλάνας, «Επιλογή ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη»


«Ο Μύθος αποτελεί ένα πρότυπο της πραγματικότητας. Ένα Ιδανικό Πρότυπο ή μοντέλο θείας προέλευσης, που εξηγεί μία ιερή, ανώτερη πραγματικότητα, τη δομή της και το πώς και το γιατί ήρθε σε ύπαρξη».

Σ. Παττακός, «Η Μυστική διδασκαλία του Πλάτωνα»


Τι είναι η Μυθολογία ; Η Μυθολογία είναι ένα σύστημα από μύθους, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους, εξηγούν τα μυστήρια του Σύμπαντος, των θεών και των ανθρώπων και αντικατοπτρίζουν τις ιδιαιτερότητες του κάθε λαού, αφού οι μυθολογίες των πολιτισμών διαφέρουν μεταξύ τους.

Όμως δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε μία πολύ σημαντική αλήθεια που μας υπογραμμίζει η συγκριτική μελέτη των μύθων, ότι υπάρχουν κοινά μυθικά μοτίβα, που συναντώνται σε όλες τις μυθολογίες, αν και κάτω από διαφορετικές μορφές. Αυτά τα κοινά μοτίβα μας θυμίζουν τις «Ιδέες» του Πλάτωνα και τα «Αρχέτυπα του Συλλογικού ασυνειδήτου της Ανθρωπότητας», όπως ο Γιούνγκ τα ονόμαζε.

Οι μύθοι συνδέονταν άμεσα με τις μυητικές διαδικασίες στην αρχαιότητα. «Οι λεγόμενες μυήσεις στα Αρχαία Μυστήρια περιείχαν ανθρωπομορφικές αναπαραστάσεις της λειτουργίας του πνευματικού κόσμου και των νόμων του. Συνέπαιρναν τη φαντασία του εκστασιασμένου μυούμενου και τον βοηθούσαν να απαλλαγεί από τις ατέλειες και τις δυσαρμονίες του γήινου εαυτού του. Κάτω από το φως της πανσελήνου και το χαιρετισμό των σπινθηροβόλων αστεριών, ο μυούμενος έβλεπε να ζωντανεύουν μέσα του ο Όσιρις, ο Ορφέας ή ο Οντίν.

Η θυσία του Ορφέα αποκτούσε τότε άλλο νόημα γι αυτόν και αναγνώριζε στο πρόσωπο του ήρωα λειτουργίες του ίδιου του του εαυτού. Γινόταν γνώστης και κυβερνήτης της ύπαρξης του κι όταν ξαναγύριζε στον καθημερινό κόσμο, είχε μία αίσθηση ευθύνης και μία φλόγα δημιουργικότητας». Φιλοσοφικός Σύλλογος Ιάμβλιχος, «Συμβολισμός και Αναζήτηση» Άλλο πράγμα είναι ο Μύθος και άλλο η Μυθολογία.

Ο Μύθος είναι το Φως που κινείται από ένα χέρι (Αρχέτυπος). Η σκιά του πάνω στον τοίχο (Ιστορία) αποτελεί τη Μυθολογία. Πολλές φορές ένας Μύθος επαληθεύεται και ιστορικά (π.χ. η ανακάλυψη της Τροίας από τον Σλήμαν χάρη στους υπαινιγμούς του Ομήρου).

Η Μυθολογία έχει κάποια σχέση με την Ιστορία ; Αυτό είναι ένα ερώτημα που απασχόλησε πολλούς μελετητές. Κατά πόσο δηλαδή οι μύθοι αναφέρονται και περιγράφουν γεγονότα μόνο συμβολικά, τα οποία συνέβησαν κάπου κάποτε ή ουσιαστικά μεταφέρουν τη μνήμη πραγματικά ιστορικών γεγονότων, που συνέβησαν σε συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, που όμως είναι τόσο μακριά χρονικά από τη δική μας, ώστε μόνο μέσα από μύθους και προφορικές παραδόσεις θα μπορούσαν να επιβιώσουν σαν μια ανάμνηση στη μνήμη μας ως ανθρωπότητα. Αν προσπαθήσουμε να ορίσουμε την ιστορία και τη μυθολογία και να τις διαχωρίσουμε, θα πούμε ότι στην πρώτη ανήκουν τα αντικειμενικά γεγονότα στη μεγαλύτερη τους ακρίβεια, ενώ στη δεύτερη ανήκουν οι ψυχολογικές και συμβολικές αντιλήψεις, οι οποίες ενυπάρχουν σ’ αυτά τα γεγονότα.

Η Ιστορία είναι αυστηρά χρονολογική ενώ η Μυθολογία όχι. Επίσης, η Ιστορία είναι η πορεία προς τα Αρχέτυπα, ενώ η Μυθολογία είναι αυτή που εμπεριέχει και ενσαρκώνει τα Αρχέτυπα. Στην πραγματικότητα και οι δυο συσχετίζονται μεταξύ τους και υποστηρίζονται αμοιβαία.
Μία μυθολογική έννοια κρατά την ίδια συμβολική πραγματικότητα, ακόμη κι αν ενυπάρχει σε εκατό διαφορετικά ιστορικά γεγονότα. Έτσι π.χ. ο παγκόσμιος κατακλυσμός είναι ένας Μύθος που εκδηλώθηκε σε διαφορετικές εποχές και τόπους ως γεγονός, όπως πλημμύρες ή θαλάσσιοι σεισμοί.

Οι Μύθοι λοιπόν είναι ψυχολογικές και συμβολικές Αλήθειες και επιπλέον ιστορικές. Αυτές οι αλήθειες δονούν σε διαφορετικά επίπεδα συνείδησης κι έτσι οι Μύθοι εκφράζουν και ανταποκρίνονται σε πνευματικές, διανοητικές, ψυχολογικές και ιστορικές πραγματικότητες. Δεν είναι ιστορικό ένα γεγονός το οποίο μετά μυθοποιούμε.

Πρώτα είναι ο Μύθος, ο οποίος μπορεί να ενσαρκωθεί και ιστορικά. «…ο μύθος είναι ένα μοντέλο πάνω στο οποίο μπορούν να προσαρμοστούν, να μοιάσουν ή και να το ενσαρκώσουν πολλά γεγονότα σε διάφορες εποχές, γιατί δεν είναι η ιστορία που επαναλαμβάνεται, αλλά ο Μύθος που επανεμφανίζεται».
Σ. Παττακός, «Η Μυστική διδασκαλία του Πλάτωνα»

Οι μυστικοί κώδικες των Μύθων: Επειδή ακριβώς, όπως τονίσαμε και παραπάνω, οι μύθοι εμπεριέχουν πολλές αλήθειες κρυμμένες κάτω από σύμβολα, αλληγορίες, μεταφορές, εμφανίζεται η ανάγκη της αποκρυπτογράφησής τους, έτσι ώστε να γίνει κατανοητό το νόημά τους.
Σαν πόρτες κλειδωμένες, οι μύθοι, για να ανοίξουν, χρειάζονται ειδικά κλειδιά-κώδικες.

Ποιοι μπορεί να είναι οι κώδικες αποκρυπτογράφησης των μύθων; «Σύμφωνα με τις διδασκαλίες της Εσωτερικής Γνώσης, οι Αλήθειες που έχουν κωδικοποιηθεί μέσα στους Μύθους είναι δυνατό να αποσυμβολιστούν μέσω των λεγόμενων Κλειδιών Ερμηνείας. Αυτά, σύμφωνα με την Ερμητική Παράδοση, είναι επτά. Επιτρέπουν την αποκρυπτογράφηση των Μύθων, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι είναι εύκολη η πραγμάτωση του έργου αυτού. Άλλο πράγμα είναι η γνώση της ύπαρξης των Κλειδιών Ερμηνείας και άλλο η κατοχή και η σωστή χρήση τους.

Τα κλειδιά ερμηνείας είναι τα εξής :

1. Μεταφυσικό (χαρακτήρες του Όντος)
2. Αριθμητικό (εξέλιξη των Ιδεών-Αριθμών)
3. Γεωμετρικό (οργάνωση των Μορφών)
4. Αστρολογικό (αλληλεπιδράσεις Μακρόκοσμου-Μικρόκοσμου)
5. Αλχημικό (σχέσεις της επιθυμίας των Στοιχείων για ένωση)
6. Βιολογικό (κλιμακώσεις της Ζωής)
7. Φιλολογικό (σημειωτικές και συμβολικές μορφές των Ιδεών κλπ)

Συνήθως ένας μύθος περιέχει αλήθειες που συσχετίζονται με ένα ή περισσότερα κλειδιά. Γι’ αυτό μπορεί να εμφανιστούν διάφορες ερμηνείες, οι οποίες δεν είναι αντίθετες μεταξύ τους, αλλά απλά χρησιμοποιούν διαφορετικό κλειδί ερμηνείας σαν τρόπο προσέγγισης του Μύθου. Και βέβαια, το όλο νόημα του Μύθου συσχετίζεται με τη σύνθεση των ερμηνειών, που προέρχονται από τα επιμέρους κλειδιά.

Οι Μύθοι λοιπόν περιέχουν αλήθειες, όπως και οι παραβολές των Ευαγγελίων. Περιέχουν κωδικοποιημένες γνώσεις, διδασκαλίες και μηνύματα»
Σ. Παττακός, Η μυστική Διδασκαλία του Πλάτωνα

Ας ανοίξουμε λοιπόν την ψυχή μας στη δύναμη των Μύθων. Ας ξανατραφούμε από αυτούς και ας οδηγηθούμε στην ανακάλυψη του πραγματικού εαυτού μας μέσα από το δρόμο που αυτοί υποδεικνύουν και χαράζουν. Ίσως το ταξίδι στη διάσταση του Μυθικού να είναι συγχρόνως ένα ταξίδι στη διάσταση του πραγματικού και Αληθινού.


Βιβλιογραφία

1. Σ. Παττακός, «Η Μυστική Διδασκαλία του Πλάτωνα», εκδ. Νέα Ακρόπολη
2. Στρ. Θεοδοσίου - Μάνος Δανέζης, «Τα άστρα και οι Μύθοι τους», εκδ. Δίαυλος
3. J. Campbell, «Η δύναμη του Μύθου», εκδ. Ιάμβλιχος
4. J. Campbell, «Μύθοι και Παραδόσεις», εκδ. Ιάμβλιχος
5. J. Gaarder, «Ο Κόσμος της Σοφίας», εκδ. Νέα Σύνορα - Α.Α. Λιβάνη
6. Φιλοσοφικός Σύλλογος Ιάμβλιχος, «Συμβολισμός και Αναζήτηση», εκδ. Ιάμβλιχος
7. Γ.Α. Πλάνας, «Επιλογή Ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη», εκδ. Νέα Ακρόπολη
8. Ν. Κανακάρης, «Μύθοι της Δημιουργίας», εκδ. Αρχέτυπο
9. J. Campbell, «Οι Μάσκες του Θεού», εκδ. Ιάμβλιχος
10. J. Campbell, «Ο ήρωας με τα Χίλια Πρόσωπα», εκδ. Ιάμβλιχος

nea-acropoli.gr

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Η ψυχολογία των χρωμάτων

Το χρώμα μας συγκινεί και μας εκφράζει. Αναμφίβολα, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Έχει αποδειχτεί ότι οι προτιμήσεις μας είναι έμφυτες. Μπορούμε να πούμε ότι το χρώμα είναι ταυτόχρονα μια θετική και μια αρνητική δύναμη. Το χρώμα είναι κραδασμός, κραδασμός είναι κίνηση, κίνηση είναι δραστηριότητα μια θετικής ή αρνητικής δύναμης. Ο δημιουργικός κραδασμός και ο καταστρεπτικός προέρχονται από την ίδια πηγή. Η διαφορά έγκειται στον τρόπο με τον όποιο χρησιμοποιούμαι αυτή την ενέργεια.


ΓΑΛΑΖΙΟ: Είναι το χρώμα του πνεύματος. Το σύμβολο του στοχασμού, της προσευχής και του ουρανού. Σχεδόν κάθε είδος γαλάζιου είναι καλό αλλά οι βαθύτερες αποχρώσεις του είναι καλύτερες. Το ανοιχτό γαλάζιο δείχνει μικρό βάθος και έναν αγώνα προς την ωριμότητα. Εκείνοι με την βαθειά απόχρωση έχουν βρει το έργο τους κι έχουν συμμετοχή σε αυτό. Είναι κυρίως πνευματικά προσανατολισμένοι.”Tο γαλάζιο είναι το χρώμα της συμπαντικής έλξης” σύμφωνα με τον Μπιρρεν. Είναι ακόμα, το χρώμα της απελευθέρωσης, του συντηρητισμού και της αποδοχής των υποχρεώσεων.

ΠΡΑΣΙΝΟ: Είναι ο κραδασμός της ζωής στην ανάπτυξη. Το καθαρό σμαραγδένιο πράσινο, ιδιαίτερα αν έχει μια χροιά γαλάζιου, είναι το χρώμα της θεραπείας. Είναι χρήσιμο, δυνατό και φιλικό. Έχει την συμπαντική έλξη της φύσης με την αίσθηση της ισορροπίας και της ικανότητας. Όσοι αγαπούν το πράσινο πιθανόν κατοικούν στο μεγάλο δάσος της ανθρωπότητας .Είστε ένας αξιοσέβαστος γείτονας , κατασκευαστής σπιτιών, γονέας, ψηφοφόρος, κηδεμόνας, συνεργάτης. Η πράσινη προσωπικότητα προσπαθεί να υπερνικήσει την αντίθεση με σκοπό να επιτύχει αναγνώριση.

ΚΙΤΡΙΝΟ: Είναι το χρώμα της ενέργειας και του σεξ. Μπορούμε να αποδώσουμε στο κίτρινο τα θετικά στοιχειά της δημιουργικότητας, εφευρετικότητας, επινοητικότητας, ανεξάντλητης ενέργειας, δύναμης ισχύος, θάρρους, αυτοπεποίθησης και δύναμης του χαρακτήρα. Επίσης σε αυτό αποδίδονται τα αρνητικά χαρακτηριστικά της διαμάχης, εριστικότητας, δογματικότητας και του θυμού. Το άτομο που προτιμά το κίτρινο έχει την τάση να είναι απόμακρο από τους άλλους. Έχει τις καλύτερες προθέσεις αλλά σπάνια κάνει οτιδήποτε γι’ αυτές. Το να απορρίπτει κανείς το κίτρινο, είναι σαν να απορρίπτει το καινούργιο και τη καινοτομία.

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ: Είναι το χρώμα του Ήλιου. Είναι ένα ζωτικό και γενικά ένα ωραίο χρώμα που δείχνει περίσκεψη και ενδιαφέρων για τούς άλλους. Το χρυσαφένιο πορτοκαλί είναι ζωτικό και δείχνει αυτοέλεγχο. Ενώ το καφετί πορτοκαλί δείχνει μια έλλειψη φιλοδοξίας και μια στάση αδιαφορίας. Το άτομο που προτιμά το πορτοκαλί θέλει να επιτύχει σε οτιδήποτε ασχολείται. Αναζητά την διέργεση και αναζητά να βιώσει πλήρως την ζωή. Είναι ένα πνεύμα που αγαπά την ελευθερία , που χαίρεται να έρχεται σε επαφή με τους άλλους, είναι εκ φύσεως ενθουσιώδες και ανταποκρίνεται σε οτιδήποτε νέο και συναρπαστικό. Αυτό το άτομο είναι αισιόδοξο για το μάλλον του, αναζητώντας να επεκτείνει συνεχώς τις δραστηριότητες του και έχει πολλά ενδιαφέροντα.


ΚΟΚΚΙΝΟ: Είναι ένας κραδασμός ώθησης που συνδέεται με την επιθετικότητα και την κατάκτηση. Είναι ένα ερεθιστικό χρώμα. Ο κόκκινος κραδασμός είναι το πνεύμα της δραστηριότητας, μια κινητήρια επιρροή. Μια προτίμηση γι’ αυτό το χρώμα τονίζει μια δυνατή σεξουαλική ορμή, μια δημιουργικότητα , μια επιθυμία για νέα πράγματα και νέους φίλους, για ταξίδια και αλλαγές ακόμα και στο περιβάλλον. Στην αρνητική του όψη υπάρχει μια επιθετική, πολεμοχαρής στάση, εγωκεντρικότητα και αστάθεια. Μπορεί να υποδηλώνει ενδιαφέρων για τα μυστικιστικά και τα απόκρυφα. Οι κόκκινες προσωπικότητες θέλουν να είναι οι εμπειρίες τους τέλειες και πλήρεις.

Το χρώμα είναι η ουσία της δύναμης και της ζωής γύρω μας. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάθε χρωματικό κραδασμό εποικοδομητικά η μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε καταστροφικά. Μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε σε αρμονία με την δημιουργική δύναμη η μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε εγωιστικά και για ιδιοτελείς σκοπούς .Η επίγνωση αυτής της αρχής μπορεί να επιφέρει μεγαλύτερες ικανότητες για περισσότερη αρμονία.

Πηγή: Edgar Cayce, Color and the Edgar Cayce Readings

nea-acropoli.gr

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Δελφοί. Η Ιερή Γη. Συγκλονιστικό υλικό. Ο Απόλλωνας ζει ακόμα εδώ


Το μαντείο του Απόλλωνος ουδέποτε εσίγησε. Τι κι αν στίφη βάρβαρα το ιερό πυρ κατέσβησαν; Τι κι αν της Κασταλίας τα νάματα στερέψανε; Του Φοίβου Απόλλωνα ποιος δύναται το στόμα να του κλείσει;

Ο παραπάνω στίχος περιγράφει απόλυτα αυτά που θα δείτε και θα διαβάσετε στο άρθρο που ακολουθεί.

Ολόκληρο το σπάνιο υλικό μου το εμπιστεύτηκε ένας καλός μου φίλος που του ανήκουν και τα πνευματικά δικαιώματα του υλικού. Παρουσιάζονται στο διαδίκτυο για πρώτη φορά από το StrangeHellas ενώ στο παρελθόν είχαν δημοσιευθεί σε ελληνικό περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας.
Θέλω να ευχαριστήσω και δημόσια τον φίλο μου για την μεγάλη τιμή που μου έκανε δίνοντας μου να δημοσιεύσω αυτό το υλικό κλείνοντας με μία φράση του που συγκράτησα από την συνομιλία μας: Η γνώση είναι για όλους και αφού μπορώ, την προσφέρω σε όλους.

Ιωάννης Καρυοφυλάκης - StrangeHellas

Δελφοί. Η Ιερή Γη


Οι Δελφοί ήταν πασίγνωστοι κατά την αρχαιότητα, ιδιαίτερα για το περίφημο Μαντείο τους.

Ακόμη και σήμερα, πλήθος κόσμου απ’ όλα τα μέρη της γης τους επισκέπτονται κάθε χρόνο.

Είναι ένας από τους ισχυρότερους ενεργειακούς χώρους της Ελλάδος

Η παρουσίαση αυτή θα εστιαστεί στα ανεξήγητα αποτελέσματα της προαναφερθείσης «ενέργειας».

Η φύση της ενέργειας αυτής είναι άγνωστη στη σημερινή επιστήμη .

Κάτω από άγνωστες συνθήκες και μη ελεγχόμενες καταστάσεις, τα αποτελέσματα της γίνονται ορατά.

Είχαμε την ανέλπιστη τύχη να έχουμε στα χέρια μας τέτοια αποτελέσματα όπως θα δείτε στη συνέχεια.

Πριν όμως φτάσουμε εκεί, ας δούμε μερικά από τα κυριώτερα σημεία του χώρου των Δελφών


Η Παρουσίαση έφτασε στο χώρο που μας ενδιαφέρει και που δεν είναι άλλος από την Κασταλία Πηγή, εικόνες της οποίας θα δείτε στις επόμενες διαφάνειες.



Όλες οι προηγούμενες φωτογραφίες είναι από τις εικόνες του Google στο λήμμα «Δελφοί».

Οι επόμενες τραβήχτηκαν από μια παρέα στο χώρο της Κασταλίας πηγής πριν από εφτά χρόνια περίπου.

Για τη φωτογράφηση χρησιμοποιήθηκε μια μηχανή Nikon με αυτόματο διάφραγμα και κλασσικό έγχρωμο φιλμ.

-Τα αρνητικά είναι ακόμη στην κατοχή μας , που τα φυλάμε σαν κόρη οφθαλμού, ελέγχθηκαν από εργαστήριο Ελληνικού Πανεπιστημίου και δεν διαπιστώθηκε καμμία παραποίηση , τρυκ, χρήση τεχνητού φωτισμού ή άλλου είδους επέμβαση (φωτομοντάζ κλπ).

Χρόνος-Συνθήκες
Φωτογράφησης


Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν σε Ισημερίες 20/21 Μαρ , Σεπτ και ώρες από 2300 έως 0400 περίπου.

Δεν χρησιμοποιήθηκε φλας ή κάποιου άλλου είδους τεχνητός φωτισμός , ούτε υπήρχε φεγγάρι.

Στο χώρο μπροστά από την Κασταλία επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι .

Οι λήψεις γίνονταν σε τυχαία και ακανόνιστα χρονικά διαστήματα με γενική κατεύθυνση από το μικρό πλάτωμα προς το χώρο της Κασταλίας.

Το φιλμ δεν είχε χρησιμοποιηθεί για άλλες φωτογραφίσεις ούτε πριν ούτε μετά τις υπ’ όψιν φωτογραφίσεις.

Ενώ είχαν χρησιμοποιηθεί όλες οι στάσεις, οι περισσότερες βγήκαν «καμένες».

Υπάρχουν και άλλες σχετικές φωτογραφίες, όχι όμως τόσο σημαντικές όσο αυτές.


Στην επόμενη φωτογραφία προσέξτε το γαλάζιο χρώμα του ουρανού καθώς και το έντονο πράσινο χρώμα των φυλλωμάτων , επισημαίνοντας ότι επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι.
Το γεγονός ότι ήταν νύχτα, συμπεραίνεται και από το γεγονός ότι στο κομμάτι του ουρανού, στη κορυφή της χαράδρας των Φαιδριάδων φαίνεται ο αστερισμός της Μικρής Άρκτου


Η Κασταλία στις φλόγες


Εννοείται ότι κατά τη στιγμή της λήψης τα μάτια μας δεν έβλεπαν τίποτε από όσα «έβλεπε» το φιλμ.

Δεν νομίζω να υπάρχει εξήγηση με τα δεδομένα της σημερινής επιστήμης.


Η επόμενη φωτογραφία είναι τραβηγμένη με απόλυτο σκοτάδι, λίγο πιο πάνω από την Κασταλία πηγή.
Πως βγήκε φωτεινή και τι μπορεί να είναι το περίεργο αυτό σύμπλεγμα που είναι σε πρώτο πλάνο, ακόμη αναρωτιόμαστε.


Η επόμενη φωτογραφία είναι τραβηγμένη από λίγο πιο πίσω παίρνοντας μερικούς από τους 40 περίπου επισκέπτες εκείνης της βραδιάς.

Τα πρόσωπα φαίνονται σαν φαντάσματα και τα έντονα φώτα στο βάθος δεν είναι φλας γιατί συμφωνήσαμε να μην τα χρησιμοποιήσει κανείς μας.

Με προσεκτική παρατήρηση θα διαπιστώσει κανείς και πολλές άλλες ανεξήγητες λεπτομέρειες


Η επόμενη φωτογραφία είναι τραβηγμένη προς την αντίθετη κατεύθυνση από την Κασταλία.
Κάτω δεξιά φαίνονται τα φώτα ενός διερχόμενου αυτοκινήτου από το δρόμο κάτω χαμηλά.
Παρατηρήστε το πράσινο χρώμα των φύλλων και το χρώμα του ουρανού στο φόντο της φωτογραφίας.
Μην ξεχνάτε ότι ΔΕΝ είναι μέρα αλλά νύχτα με απόλυτο σκοτάδι.


Και η επόμενη φωτογραφία τραβήχτηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση από την Κασταλία.
Προσέξτε πάλι το χρώμα του ουρανού αλλά κυρίως το παράξενο φωτεινό αντικείμενο που προβάλλεται επάνω στο βράχο, στο επάνω δεξιό μέρος της φωτογραφίας.

Δεν υπήρχε φεγγάρι αλλά και αν υπήρχε θα ήταν στο φόντο και όχι σε πρώτο πλάνο σε σχέση με τον κατακόρυφο βράχο.


Η επόμενη και τελευταία φωτογραφία , τραβήχτηκε από γνωστό μας πρόσωπο, με την μηχανή στραμμένη προς την Κασταλία και σε ύψος 20 μέτρων περίπου.

Όπως κι εμείς έτσι κι εκείνος φωτογράφιζε το απόλυτο σκοτάδι.

Το φωτεινό αντικείμενο που τώρα φαίνεται καθαρά, πέρα από κάθε αμφιβολία, πρέπει να είναι ίδιο με το φωτεινό αντικείμενο που επισημάνθηκε στην προηγούμενη φωτογραφία.

Δεν είναι άλλο από τον θρυλικό Ήλιο του Μεσονυκτίου, ο οποίος αναφέρεται στους Μύθους σχεδόν όλων των αρχαίων Λαών.


Ενεργειακός χώρος των Δελφών


Όλα αυτά τα παράξενα, και ανεξήγητα φαινόμενα που βλέπουμε στις φωτογραφίες, επιβεβαιώνουν τον χαρακτηρισμό των Δελφών ως Ενεργειακού χώρου.

Παρόμοιοι ισχυροί ενεργειακοί χώροι είναι η Ακρόπολη, το Σούνιο, ο Όλυμπος, ο Άθως, η Πεντέλη κ.α.

Όλοι οι αρχαιοελληνικοί Ναοί, Μαντεία και ιερά ήταν κτισμένα επάνω σε ενεργειακούς χώρους.


Στους ενεργειακούς αυτούς χώρους συνέβαιναν και συμβαίνουν ανεξήγητα φαινόμενα, τα οποία γνώριζε το χριστιανικό ιερατείο.

Αυτός ήταν ένας από τους κυριώτερους λόγους που η νέα θρησκεία του Χριστιανισμού έκτιζε τους Ναούς της σε ερείπια αρχαιοελληνικών ναών, προκειμένου να αποδώσει τα φαινόμενα αυτά στον Χριστό, στην Παναγία, σε κάποιον άγιο ή προφήτη.


Τ Ε Λ Ο Σ
StrangeHellas.blogspot.com

Ιχνηλάτης

Ιχνηλάτης
Ακολουθώντας τα χαμένα ίχνη......