Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Κάποτε, στο μεγάλο ποτάμι με τα χρυσόψαρα,

Σε καιρούς όπου όλοι αναζητούν «σταθερές», η επιστήμη μοιάζει φάρος φωτός και αλήθειας. Λάμπει όμως εξίσου για όλους;

Κάποτε, στο μεγάλο ποτάμι με τα χρυσόψαρα, ένα χρυσοψαράκι προβληματίστηκε για τον κόσμο γύρω του. «Πώς φτιάχτηκε αυτός ο κόσμος;» ρώτησε τη μαμά του. «Αυτό είναι απλό» του απάντησε. «Ολοι ξέρουν ότι το ποτάμι δημιουργήθηκε από την πηγή». «Ναι, αλλά τι βρίσκεται πίσω από την πηγή;». «Αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε εμείς... μόνο το χριστοψαράκι το ήξερε». «Κι εκείνο πού το 'μαθε; Του το 'πε ο μπαμπάς του;». «Πώς μιλάς έτσι; Δείξε λίγο σεβασμό... Ολοι ξέρουν ότι το χριστοψαράκι δεν ήταν σαν εμάς - ήταν χρυσόψαρο γυάλας. Από 'κεί μέσα έβλεπε όλα όσα δεν μπορούμε να δούμε εμείς». Το χρυσοψαράκι έμεινε σκεφτικό. Δεν μπορούσε να φανταστεί τι βλέπει κανείς μέσα από μια γυάλα. «Καλά, κι ο κόσμος μας πού τελειώνει;». «Δεν έχεις ακούσει για την κάτω μεριά του ποταμού, εκεί όπου όταν φτάσει κάποιο από μας πέφτει στη θάλασσα και πεθαίνει; Εκεί τελειώνει». «Ναι, αλλά τι είναι στη θάλασσα; Μήπως κάποια άλλα ψάρια μπορούν και ζουν εκεί;».«Το χριστοψαράκι είπε ότι εκεί θα ζούμε μελλοντικά εμείς, όταν ξανάρθει και ξεδιαλέξει όσα από εμάς ήταν καλά ψάρια. Βέβαια... υπάρχουν και κάποια τρελόψαρα που λένε ότι ήδη ζουν εκεί άλλα ψάρια, αλλά ποιος δίνει σημασία σε λόγια τρελόψαρων;». «Μαμά, άκουσα να λένε ότι ο κόσμος που ζούμε δεν είναι ο μόνος. Κάποιοι λένε ότι υπάρχουν πολλά ποτάμια με διαφορετικά ψαράκια...». «Πάλι με τρελόψαρα κάνεις παρέα; Σου είπα να μην τους μιλάς!». «Μα... αν έχουν δίκιο; Γιατί να μη συζητάμε γι' αυτό;». «Γιατί είμαστε χρυσόψαρα. Και τι μαθαίνουν όλα τα καλά χρυσόψαρα από μικρά στο σχολείο; Οτι η σιωπή είναι χρυσός!».
Το παραμύθι με τα τρελόψαρα
Το παραμύθι αυτό ειπώθηκε ξανά και ξανά και στον κόσμο των ανθρώπων - με άλλα λόγια βέβαια - ωσότου τα «τρελόψαρα» άρχισαν να έχουν αποδείξεις για πολλά από εκείνα που σκέπαζε η σιωπή. Είναι αλήθεια ότι τα πρώτα που τόλμησαν να παρουσιάσουν τα ευρήματά τους την πλήρωσαν ακριβά: κάποια ψήθηκαν στη σχάρα (όπως ο Τζιορντάνο Μπρούνο), κάποια κόντεψαν να ψηθούν (όπως ο Γαλιλαίος) και τα περισσότερα πέθαναν από την πείνα, τυλιγμένα στην καταφρόνια (όπως ο Καντ). Αλλά οι επόμενοι τα κατάφεραν να επικρατήσουν και από «τρελόψαρα» ονομάστηκαν «επιστήμονες». Εδώ και τρεις αιώνες ψάχνουν, βρίσκουν και αποδεικνύουν, δίνοντας τα φώτα τους στους υπόλοιπους. Ετσι η ζωή των «χρυσόψαρων» άλλαξε ριζικά. Τώρα έχουμε όλοι μια «γυάλα στο σαλόνι» για να κοιτάμε τον κόσμο και όλο και περισσότεροι από μια «γυάλα που τη λένε Διαδίκτυο» για να τον ψάχνουμε.
πηγη: το βημα

1 σχόλιο:

  1. Μόνο που μερικές φορές οι εν λόγω γυάλες (ιδίως η πρώτη) έχουν και καρχαρίες μέσα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιχνηλάτης

Ιχνηλάτης
Ακολουθώντας τα χαμένα ίχνη......