Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Προσωκρατικές σκέψεις - σημερινές μελέτες

Ο Εμπεδοκλής μαθητής της σχολής των Πυθαγόρειων, ο οποίος έζησε το 495 – 435 π.Χ., εστιάζει την φιλοσοφική του σκέψη σε δύο αντίθετες δυνάμεις, η συνεργία των οποίων δημιουργεί και αναμορφώνει τα τέσσερα βασικά στοιχεία της ύλης «φωτιά (πύρ), γη (ύλη), νερό (ύδωρ), αέρας (αήρ)». «Νείκος μέν την διάλυσιν, φιλίαν δε την σύνοδον». Ο Εμπεδοκλής, ονομάζει την δύναμη της έλξεως Φιλία ή Φιλότητα και την φυγόκεντρο δύναμη Νείκος. Αυτές οι δύο βασικές αντίθετες δυνάμεις αντιμάχονται και αλληλεπιδρούν μέσα στο «Σφαίρον» σύμπαν, με αποτέλεσμα την περιοδική κίνηση όλων των συστατικών στοιχείων του. Αυτή η περιστροφική τάση του σύμπαντος είναι αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης αυτών των 2 αντιθέτων δυνάμεων, η σύνθεση των οποίων παράγει ακατάπαυστα μέσα στο σύμπαν «μεταβολάς και ματακομήσεις» (Εμπεδοκλής «Περί φύσεως» 115, 14). Αρχικά, λέει ο Εμπεδοκλής υπήρχε το ΈΝ, το οποίο κάποια χρονική στιγμή διασπάστηκε. Αμέσως μετά την διάσπαση (Μεγάλη Έκρηξη), δημιουργήθηκαν εκείνες οι δύο αντίθετες δυνάμεις. Από αυτή την χρονική στιγμή και έπειτα το σύμπαν εξελίσεται με την επίδραση της Φιλότητας (βαρύτητα) και του Νείκους (αντιβαρύτητα – φυγόκεντρος δύναμη), το Νείκος φέρνει την διάλυση και η Φιλότητα την σύζευξη.

Από τη μία η Φιλότητα προσπαθεί να συγκρατήση τα διασπαθέντα χημικά στοιχεία στα αρχικά όρια – πρίν την Μεγάλη Έκρηξη – ενώ το Νείκος τείνει στην παραπέρα επέκταση του σύμπαντος ωθώντας τα στοιχεία από το κέντρο προς την περιφέρεια. Αποτέλεσμα αυτών των αντιθέτων δυνάμεων ήταν να προκληθούν στροβιλοειδείς κινήσεις ( Δίνες), που άρχισαν να παρασύρουν τα στοιχεία στις περιστροφές τους. «επεί Νείκος μέν ενέρτατον ίκετο βένθος δίνης, έν δε μέση Φιλότης στροφάλιγγι γένηται» ( Εμπεδοκλής «Περί φύσεως» 35, 20-21 ). Αποτέλεσμα των στροβιλοειδών αυτών κινήσεων των στοιχείων είναι ο σχηματισμός των ουράνιων σωμάτων (Γαλαξίες Άστρα, Πλανήτες), καθώς κι αυτών ακόμα των θνητών σωμάτων, ανθρώπινων και μη. Η ίδια αυτή σύγκρουση των 2 αντιθέτων κοσμικών δυνάμεων, είναι υπεύθυνη και για την περιστροφική κίνηση του κόσμου σε όλα τα επίπεδα. Διότι αν δεν υπήρχε η περιστροφική κίνηση, τα στοιχεία δεν θα μπορούσαν να σταθούν, αφού επενεργεί σ’ αυτά το Νείκος (φυγόκεντρη δύναμη) που τα ωθεί στον διαχωρισμό.. ενώ η Φιλότητα προσπαθεί να τα συγκρατεί (βαρύτητα). Με τον ίδιο τρόπο που οι Γαλαξίες, τα άστρα, οι πλανήτες κινούνται περιστροφικά, έτσι ακριβώς και τα ηλεκτρόνια διαγράφουν την ίδια περιστροφική κίνηση γύρω από τον πυρήνα του ατόμου.

Οι ίδιοι κοσμικοί νόμοι ισχύουν και στον μακρόκοσμο και στον μικρόκοσμο.Μόνο τα μεγέθη αλλάζουν. «Όπως πάνω έτσι και κάτω». Αυτή η αντιπαλότητα Φιλότητας – Νείκους, κατακερματίζει το ενιαίο του κόσμου και δημιουργούνται οι αναρύθμητες μορφές της ύλης. Ο Εμπεδοκλής μιλά για την μετάσταση των χημικών στοιχείων από το ένα στο άλλο. Όλες οι μορφές της ύλης αποτελούν αποτέλεσμα και παραλλαγές αυτών των μεταλλαγών. Γίνεται σαφέστατο, ότι ο Πυθαγόρας αναφέρθηκε στην πλειονότητα των κόσμων, στις βαρυτικές δυνάμεις, γνώση που επεκτάθηκε αργότερα μέσω των μαθητών του, κι ας επικρατεί σήμερα ότι εκείνος που πρώτος θέσπισε τους νόμους της βαρύτητας είναι ο Νεύτων. Το Νείκος διασπά το ενιαίο του κόσμου, για να το διαφοροποιήση και να το διαιρέση σε πολλά μέρη, φτιάχνοντας τον (υλικό) κόσμο, ενώ η Φιλότητα επιδρά στα στοιχεία του σύμπαντος για την αποκατάσταση του κατακερματισμένου κόσμου στην προγενέστερη ενιαία φύση του, διότι ο κόσμος νοείται άφθαρτος και αιώνιος, γιατί η ουσία και ο κόσμος είναι Ένα. Το σύμπαν μπορεί να διαστέλλεται, λόγο Νείκους, αλλά η τάση αυτή αντισταθμίζεται από την ακριβώς αντίθετη δύναμη της Φιλότητας.

Αυτά ήταν γνωστά στους μύστες της αρχαιότητας. «Έλκονται δε από την δύναμη (της βαρύτητας) και σφίγγονται από την δίνη και τον τόνο λόγω της περιφοράς (φυγόκεντρος δύναμη – αντιβαρύτητα), όπως αυτό συνέβη από την πρώτη στιγμή, όταν συγκρατήθηκαν και δεν έπεσαν προς τα εδώ τότε που διαχωρίζονταν στο σύμπαν τά ψυχρά και τά βαρέα» «έλκεσθαι δε υπό βίας σφιγγόμενα δίνηι και τόνωι της περιφοράς, ως πού και το πρώτον εκρατήθη μη δεύρο των ψυχρών και βαρέων αποκρινομένων του παντός» (Πλούταρχος «Λύσσανδρος» 12, 2, 8-12). Επίσης ο Αναξαγόρας αιτιολογεί, ότι αν δεν υπήρχε κατά την τροχιά των πλανητών εκείνη η τάση διαφυγής, τότε η δύναμη της βαρύτητας θα τραβούσε κάθε περιφερόμενο σώμα προς το κέντρο. Τα ουράνια σώματα όμως συνεχίζουν ακάθεκτα την κυκλική τους πορεία περί του κέντρου που τα έλκει. Σήμερα πιά είναι πλήρως επιβεβαιωμένο. Μεγάλο ρόλο στο σύμπαν παίζουν αυτές οι δύο βασικές δυνάμεις : Η έλξη (βαρύτητα) και η φυγόκεντρος (αντιβαρύτητα). Ή, κατά την αρχαιοελληνική ορολογία η Φιλότητα και το Νείκος! Το σύμπαν περιστρέφεται και διαστέλλεται…

Η Σύγχρονη Φυσική, παρουσιάζει εκπληκτικές ομοιότητες με εκείνη που κρυπτογραφείται στα αρχαία ελληνικά βιβλία. Στοιχεία της ίδιας Γνώσης υπάρχουν σ’ όλα τα κέντρα του κόσμου, όπου έδρασαν οι Έλληνες θεοί και ήρωες. Οι πρόσφατες ανακαλύψεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από εξειδικευμένες και λεπτομερειακές διερευνήσεις της βασικής διδασκαλίας της αρχαίας σοφίας. Η δυτική επιστήμη έφτασε στο απόγειό της μέσα στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, κι αυτό χάρη στον Καρτεσιανό διαχωρισμό και

στη μηχανιστική άποψη του κόσμου. Σήμερα τη βλέπουμε να εγκαταλείπει την πίστη της στον τεμαχισμό του εσωτερικού κόσμου και να επιστρέφει στην ιδέα της ενότητας, όπως την εξέφρασαν οι πρώτοι Έλληνες φιλόσοφοι και οι θρησκείες της Ανατολής. Σε αντίθεση με τη μηχανιστική άποψη της Δύσης οι Έλληνες διατήρησαν μια άποψη καθαρά «οργανική» του «Όντος» και «Μη Όντος».

Τον 20ο αιώνα η ανθρωπότητα γνώρισε αρκετά σημαντικές κρίσεις και καρέρρευσαν αξίες μαζί με

φαινομενικά σταθερά οικοδομήματα σκέψης. Η μηχανιστική κοσμοθεωρία του Κοπέρνικου, του Ντεκάρτ, του Νεύτωνα και του Δαρβίνου, δεν αρκούσε πλέον ως μοντέλο εξήγησης. Η φυσική διέυρυνε τους ορίζοντές της αφού οι θεωρίες των κβάντων και τις σχετικότητας οδήγησαν την ανθρωπότητα σε μια νέα αντιλιπτική ικανότητα. Τα όρια της επιστήμης ξεπερνιούνται αφού μαζί με το φυσικό συνυπάρχει και το υπερφυσικό, με το φυσιολογικό και το παραφυσικό, με τη φυσική και η μεταφυσική. Η σύνδεση των φυσικών με τους αόρατους, υπεραισθητηριακούς κόσμους δημιούργησε μια αναπάντεχη διάσταση του αντιληπτού μέσω των αισθήσεων κόσμου. Αν γυρίσουμε όμως πίσω στο απώτερο παρελθόν θα διαπιστώσουμε πως ο Πυθαγόρας και ο Αρίσταρχος ο Σάμιος προηγούνται του Κοπέρνικου και του Γαλιλαίου Γαλιλέι, οι Δημόκριτος, Λεύκιππος, Αριστοτέλης του Αινστάιν, ο μαθηματικός Ήρων του Στέφενσον, ο Δαίδαλος των αδερφών Ράιτ, ο Πρόκλος του Κέπλερ, οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς και όχι μόνο Ορφέας, Όμηρος, Ησίοδος, Νόννος, Αισχύλος, Λουκιανός κλπ. αλλά και τα ινδικά έπη Ραμαγιάνα Μαχαμπαράτα, προηγούνται της ΝΑΣΑ…

1 σχόλιο:

  1. Πολύ ωραίο άρθρο. Ως συνήθως, μια-δυο παρατηρήσεις:

    α. Το «όπως πάνω έτσι και κάτω» δεν αποδίδεται σε κανέναν αρχαιοελληνικό φιλόσοφο (εκτός κι αν κάνω λάθος). Απαντάται στον Σμαραγδένιο Πίνακα του Ερμή του Τρισμέγιστου, επομένως εντάσσεται στην ερμητική – αποκαλούμενη - φιλοσοφία.

    β. «Τα όρια της επιστήμης ξεπερνιούνται αφού μαζί με το φυσικό συνυπάρχει και το υπερφυσικό, με το φυσιολογικό και το παραφυσικό, με τη φυσική και η μεταφυσική. Η σύνδεση των φυσικών με τους αόρατους, υπεραισθητηριακούς κόσμους δημιούργησε μια αναπάντεχη διάσταση του αντιληπτού μέσω των αισθήσεων κόσμου.»

    Είναι μια ρομαντική άποψη… Εγώ πάλι έχω πάψει να πιστεύω ότι αυτό που βιώνουμε στις μέρες μας είναι μια αναγέννηση, μια επιστροφή στη μεταφυσική φιλοσοφία μέσα από την επιστήμη: http://unseenchrislina.blogspot.com/2008/10/blog-post_24.html

    ΥΓ. Για κάποιον λόγο που δεν γνωρίζω, η φόρμα των σχολίων σου σπανίως φορτώνεται σωστά με την πρώτη φορά. Αν μπορείς και ξέρεις πώς, δες το.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιχνηλάτης

Ιχνηλάτης
Ακολουθώντας τα χαμένα ίχνη......